11/03/2019

28.06.18


Rüyamda bir balık oluyorum. Ege’de… Sevmem ben Ege’yi. Doğru mu yazıyorum? Neyse sevmem işte, soğuk olur. Ayaklarımı çırpıyorum, ayak parmaklarımı. Sözde yüzüyorum. Üşümüyorum işin ilginç yanı. Seversin demişlerdi, tanısan seversin Ege’yi. Hala doğru yazıp yazmadığımı düşünüyorum. Seviyorum sanki. Ufak ufak ilerliyorum suda. Birkaç mercan görüyorum. İyi de balık da sevmem ben. Rüya benim. Bu rüyaya balık almıyorum! Ayağıma değer de huylanır, uyanırsam diye. Şöyle bir yukarı doğru bakıyorum. Yüzeye yakın güneş kırılmış, paramparça. Keşke diyorum, biz de kırılınca böyle altın ışıklar saçılsa etrafa. Ama olmuyor… Kalp kırığı denizdeki güneş kırığına benzemiyor. Kalp kırığı karartıyor aksine.
Ayaklarım gıdıklanıyor. Uyanıyorum. Tam balıklara kızacağım, ayaklarımı kedinin ısırdığını fark ediyorum. Karşı evin balkon camına çarpıp yarım yamalak odama yansıyan güneş ışığı gözümü alıyor.
Kalbim hala kırık.
Ev aydınlık.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Buyursunlar...