Film izlemek
için bilgisayar başına geçtiğinde telefonunu kapatacaksın arkadaş! Sinemada
nasıl kapatıyoruz? Evde de öyle! Yoksa iş çıkıyor. Mesaj geliyor, “Hoca mail
atmış, ben anlamadım size paslıyorum.” Belli. Yapılacak bir iş var. Çok büyük mesele
değil ama mesaj atılmış. Ben bilgisayar başındayım. Yapmazsam içim rahat etmez…
Tekrar bir arama: “Bizim Nisan ayı projemizin konusu neydi? Nasıl yapıcaz onu?”
Gerekli açıklamaları yapıyorum. Başka bir mesaj daha geliyor: Yarın hocayla
görüşmeye ne götürecektik? Sen kendini getir yeter canısı!…
Anlatıyorum, anlatıyorum, anlatıyorum…
Öyle çok lafını etsem de önemli şeyler değiller ama film psikolojisine girince batıyor hepsi işte.
Ee film noldu? Yalan oldu. Keyfim kaçtı bi kere… İzleyemem ki.
Her neyse... Bugün
de dayanamayıp kitap aldım ve yarın da alabilirim ve sonraki gün de kitap
almaya çok müsait… Peki okumaya müsait mi? Değil! Aynı anda birkaç sınava
birden hazırlanırken bir de okul bitirmeye çalışırken biraz zor. Ama olacak. Her
şeye vakit var da okumaya mı yok?! Ama yoooğk! (yazarburadagözyaşlarınaboğulur)
-İçeride bir
savaş başlar-
Var vaaaar!
Okul yolları ne güne duruyor?
Sanki özel
aracımla gidiyorum! Tıklım tıklım otobüste amcanın birinin koltukaltına sıkışmışken
nasıl kitap okuyabilirim!
Elin Japon’unu takdir
ediyon ama metrolarda garip hallerde kitap okuduğunu görünce.
Ediyorum da o
Japon şimdi başka yani…
Tamam tamam
kıvranma. Zaten o zamana gelene kadar bir sürü vaktin var okumak için! Mesela
iki dersinin arasındaki boş bir saatler. Hani diyorsun ya “Yemek yiyorum sonra
ben odaklanıp soru çözene kadar ders başlıyor” diye. Heh o zamanlar işte.
Ama bilmiyorsun
ki arkadaşlarla muhabbet derken geçiyor zaman.
Onlar da
okusunlar. Kendinizce kitap molası yapın canım. Sabah akşam da laklak olmaz ki
ama.
…

