Güzel bir gündü. Ağaçlar vardı. Söğütler. En sevdiklerim.
Esintiyle şiir gibi görünürler. Aslında şiir sevmem ama söğütler şiir gibi
olursa şiirleri de sevebilirim. Polenler dökülüyordu ve güneşte minik
gölgeciklerini takip etmemek için hiçbir sebep yoktu. Tatil günü değildi,
işsizdik biz.
Masaya kareli bir örtü serdik. Kırmızı-beyaz ya da
mavi-beyaz değildi. Domatesler salkımdı. Biraz yedik, biraz içtik. Çokça gülüp
çokça sohbet ettik. Uyku bastırdı. İki yanımda iki sevdiğim. Sağımdaki zayıf
görünümlü güçlü kadının omzuna mı düşmeliydi başım? En sevdiğim, en eğlenceli
gençlik günlerim, en derin kahkahalarına öldüğüm kadının omzuna... Solumdaki
adamın sırtına mı? Yerle bir olmaktan son anda kurtuluşlarımın sebebi ve aynı
zamanda büyük bir yıkımın ta kendisi olan adamın sırtına… Düşünmekten de
ölebilirdim yorgunluktan da... Kareli masa örtüsüne bakakaldım. Seçim
yapamıyorsam masaya doğru serbest düşüş yapabilirdi geniş alınlı suratım: küt!

O ağaç türünü ben de severim ama adını bilmiyordum, öğrenmiş oldum.
YanıtlaSilBu arada yazı, çok hoş..
Teşekkürler Saydamcığım. Sevilmez mi söğüt :)
SilYazıların çok güzel bir his bırakıyor insanda.
YanıtlaSilÖyleyse ne mutlu bana:)
SilDomates canavarı gibiyim. Uyku canavarı da denildiğini duymuştum bana. Kısaca tavsiyem; uyu, zira zamanın olmayabiliriz.
YanıtlaSilSonuçta canavarsın yani hım. Uyuruz elbet.
Sil