4/26/2016

şiir söğütler

Güzel bir gündü. Ağaçlar vardı. Söğütler. En sevdiklerim. Esintiyle şiir gibi görünürler. Aslında şiir sevmem ama söğütler şiir gibi olursa şiirleri de sevebilirim. Polenler dökülüyordu ve güneşte minik gölgeciklerini takip etmemek için hiçbir sebep yoktu. Tatil günü değildi, işsizdik biz.


Masaya kareli bir örtü serdik. Kırmızı-beyaz ya da mavi-beyaz değildi. Domatesler salkımdı. Biraz yedik, biraz içtik. Çokça gülüp çokça sohbet ettik. Uyku bastırdı. İki yanımda iki sevdiğim. Sağımdaki zayıf görünümlü güçlü kadının omzuna mı düşmeliydi başım? En sevdiğim, en eğlenceli gençlik günlerim, en derin kahkahalarına öldüğüm kadının omzuna... Solumdaki adamın sırtına mı? Yerle bir olmaktan son anda kurtuluşlarımın sebebi ve aynı zamanda büyük bir yıkımın ta kendisi olan adamın sırtına… Düşünmekten de ölebilirdim yorgunluktan da... Kareli masa örtüsüne bakakaldım. Seçim yapamıyorsam masaya doğru serbest düşüş yapabilirdi geniş alınlı suratım: küt!



6 yorum:

  1. O ağaç türünü ben de severim ama adını bilmiyordum, öğrenmiş oldum.

    Bu arada yazı, çok hoş..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkürler Saydamcığım. Sevilmez mi söğüt :)

      Sil
  2. Yazıların çok güzel bir his bırakıyor insanda.

    YanıtlaSil
  3. Domates canavarı gibiyim. Uyku canavarı da denildiğini duymuştum bana. Kısaca tavsiyem; uyu, zira zamanın olmayabiliriz.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sonuçta canavarsın yani hım. Uyuruz elbet.

      Sil

Buyursunlar...