11/07/2022

yeni rutinler ve eksik harfler

 


Dönüş yolumun üzerinde yüksekçe binalar ve onların karşısında etrafı telle çevrili alanlarda ziplenmiş kağıt atıkları var. Ve her gün dönüş saatimde güneş çıtır çıtır onları aydınlatıyor. Rengarenk kağıt atıklarını. Bir de demir profillerle yükseltilmiş konteynerları. Bazen bunun haksızlık olduğunu düşünüyorum. Sonra sıra sıra klozetlerin, lavaboların,  rezervuarların, çıkma pvc kapı ve pencerelerin olduğu tel çevrili bir alan. Arsa. Yarı açık kapısında bir tabela, kesinlikle iade kabul edilmez. İnan apartmanı var sırada. Apartmanda bir terslik var ilk bakışta anlaşılamayan ama irite eden bir şey. İkinci bakışta fark ediyorum ki ilk n ters. Arkasına "hatırası" eklenen her kelime ile oluşturulan tamlamanın farzı olan bir adet ters R gibi. Ve sonra zincir marketler. Her birisinden en az üç şube görmeden eve dönmüyorum ve her seferinde hepsinin adını tekrar tekrar okuyarak içimdeki her birine uğramam gerektiği hissinin üstesinden gelmeye çalışıyorum. Yolun sol tarafında, genelde otobüsün seçmediğim tarafında, bir ide kebap salonu. Her seferinde ide kebap diye okuyorum. Halbuki camdaki çıkartmalarından p’si sökülmüş pide kebap. İde olsaydı diyorum güzel bir adı olurdu. O boşluk sanki kasada beklerken içi geçen kasiyer kadının gözlem alanı. Kadını soğana benzetiyorum. Tepesi yeşillenmiş ama içi geçmiş bir soğan. Gereksiz teşbihler. Sonra göl geliyor. Ucundan bucağından hafifçe görünüp kayboluyor. Gidip görmek istiyorum ama biliyorum ki çevresinde genelde dayıların takıldığı meyhaneler var. Biraz da tarla. Gölü gören çocuk parkını da geçtikten sonra eve yaklaşma kıpırtıları başlıyor. Aylardır aklımdan o parka gitmek geçiyor. Çok çocuklu ama çok da ağaçlı diye düşünüyorum. Bir durak, şehit ismi verilmiş bir park daha geçiyorum. Kimse o şehitlerin adını bilmiyor ve o isimler sanki parklarda daha çok ölüyor.  Bir hastane, bir sağlık ocağı, bir oto yıkama, bir kütüphane ve sıradaki durak ineceğim yer. Biliyorum kıpırtılarım erken başlıyor, yanımdakini huzursuz ediyorum. Ama bende durak kaçırma fobisi var ve yanımdaki kişinin huzurunu sağlamak benim görevim değil. 

Tek paragraf, kapanış.

Geçen sabah uyandığımda şeyi düşünmüştüm, atlar koşarken hiç düşmez mi?

 


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Buyursunlar...