Sevdiğin birisinin hayatında olmama
ihtmalini düşünmek bile korkutur seni. Sanki o gidince hiçbir şey yolunda
gitmeyecekmiş gibi. Bi gün olur yok oluverir. Öylece, sessizce… Kalırsın ama
hani o beklediğin korkunç acıyı, rahatsızlığı filan hissetmezsin. Derinde bi
yerde bir sızı olur ama hayat devam eder. Hayatın devam ediyor oluşu sana asıl
dokunandır. “Nasıl olur” dersin. “Nasıl olur ya! Hani bi şeyler değişecekti,
hani ölür gibi olacaktım! Olmadım…”
Beklersin bi süre. Herhalde şoktasındır
çünkü. İlla ki o uykusuz geceler gelecektir, en az iki kez intihar girişiminde
bulunacaksındır, kullanmıyorsan sigaraya alkole başlayacaksındır, kullanıyorsan
dibine vuracaksındır. Olur olmaz insanlara dert yanıp pişman olacaksındır. Yanlış
ilişkiler kuracak, daha da batacaksındır. Bunları beklerken geçen zamanı fark
etmezsin bile. Üstelik her şey tıkır tıkır ilerlemeye devam etmiştir. Zaman
geçmiş gitmiştir.
Bir yandan da içinde sana rağmen büyüyen
umut tohumları vardır. Ya geri gelirse… Neticede ölmedi. Öldü mü? Yok canım, o
kadarından haberim olur herhalde dersin. Geri gelirse unutmayayım da şunları
şunları anlatayım. Anlattıktan sonra da ben gideyim sessizce. Geri gelirse…
Gelmez.
Zaman geçer, ölmezsin, süzülmezsin bile.
Bazen bi konuşmanın ortasında donar bakışların. Saniyenin bilmemkaçta biri
kadar bi zaman dilimi. İçinden bir yıl geçer. Gülüverirsin.
Bir gün telefon çalar. Gerizekalı gibi
açarsın.
Gerizekalısındır.
Bu hikayenin 2946 versiyonunu yazarsın.
Yazacaksındır da.
Gerizekalılığına inandırıcı bir kılıf bulana dek
yazacaksındır.
Çünkü bu gerizekalılık değildir,
bilirsin.