7/22/2017

ikibinondörttenbugüne

Kafayı yemiş olmalıyım. Yıllardır kapının yanındaki duvarda duran elektrik anahtarını en yakınımdaki herhangi bir duvarda aramam
ya da aynaya bakmak için ayna olmayan boş bir duvarı kullanmam
ya da pijamalarımı giymek isterken çıkardığım giysileri geri giymemden falan bu çıkarımda bulunuyorum.

7/20/2017

bakıyorum, kafalar yine karışık

Etrafıma bir mutluluk oyunu mu oynuyorum bilmem. Sanki herkesi kandırmakla kalmayıp kendimi de inandırmışım bu oyuna, bunun da bir sonu gelecekmiş gibi hissediyorum. Bu normallik halinden korkuyorum.
Birini kaybettim.
Gözlerimle gördüm soğuk, sessiz bedenini. Hıçkıramadım ağlarken. Zaten çoktan gitmişti. Bembeyazdı. Mor değil. Beyaz.
Öyle filmlerdeki gibi sarılmadım toprağa. Bi şey dokundu ama. Çok dokundu.
Mezarlıkta.
Çeşmeye gittim. Onun toprağındaki çiçeği sulamaktı amacım. Suyu doldurup gelirken… İki tarafı mermerlerle dolu yolda yürürken… Yolun sonundaki yerin onun yattığı yer olduğunu bilmek, eve döndüğümde orda olmayacağını bilmek o anda yüreğime oturdu. Ve artık o ağırlık hiç gitmeyecekmiş gibi hissediyorum. Hiç bağırmadım ağlarken, hiç isyan etmedim. Sade sessizce yürüdüm. Dedim ya toprağa filan kapanmadım. Onu orada demir kapının arkasında bırakıp eve gittim.


Mermer desenini çok severim halbuki. Severdim mi desem bilmiyorum. Belki hala seviyorumdur…

3/08/2017

zeytinyağı ve zamanlama hatası

Zeytinyağına ekmek banıyorum. Neşeli müziklere neden acıklı sözler yazıyorlar bilmem.
Aylardır gidip geldiğim yol üzerinde güvercinlerin yayıldığı bir arazi varmış. Mevsim yaza döndükçe, yaklaştıkça güneşli günler onlar da çıkmış kafeslerden. Çıkarılmış. Ama evden uzaklaşamıyorlar. O kafesler onlar için "ev".
Aslında kalbimizle bi şey hissettiğimiz yok biliyorsunuz değil mi? Midemizle hissediyoruz. En az parmak uçları ve dudaklar kadar hisli bir organ mide.
Acılar hafiflemez. Zaman iyi gelmez. Zaman bi boka yaramaz. Zaman aynı berbat çukurda olmaya alıştırır. Normal olan, olması gereken işte bu çukurdur der ve inandırır zaman. Medet ummayın ondan.



Sana diyorum Keyaki sana. Başkasına konuştuğum yok. Beklemenin bir anlamı yok. Ne tren ne otobüs ne de gemi geldi. O gemi gelmeyecek…

12/02/2016

Aynı hikaye

Sevdiğin birisinin hayatında olmama ihtmalini düşünmek bile korkutur seni. Sanki o gidince hiçbir şey yolunda gitmeyecekmiş gibi. Bi gün olur yok oluverir. Öylece, sessizce… Kalırsın ama hani o beklediğin korkunç acıyı, rahatsızlığı filan hissetmezsin. Derinde bi yerde bir sızı olur ama hayat devam eder. Hayatın devam ediyor oluşu sana asıl dokunandır. “Nasıl olur” dersin. “Nasıl olur ya! Hani bi şeyler değişecekti, hani ölür gibi olacaktım! Olmadım…”
Beklersin bi süre. Herhalde şoktasındır çünkü. İlla ki o uykusuz geceler gelecektir, en az iki kez intihar girişiminde bulunacaksındır, kullanmıyorsan sigaraya alkole başlayacaksındır, kullanıyorsan dibine vuracaksındır. Olur olmaz insanlara dert yanıp pişman olacaksındır. Yanlış ilişkiler kuracak, daha da batacaksındır. Bunları beklerken geçen zamanı fark etmezsin bile. Üstelik her şey tıkır tıkır ilerlemeye devam etmiştir. Zaman geçmiş gitmiştir.
Bir yandan da içinde sana rağmen büyüyen umut tohumları vardır. Ya geri gelirse… Neticede ölmedi. Öldü mü? Yok canım, o kadarından haberim olur herhalde dersin. Geri gelirse unutmayayım da şunları şunları anlatayım. Anlattıktan sonra da ben gideyim sessizce. Geri gelirse… Gelmez.
Zaman geçer, ölmezsin, süzülmezsin bile. Bazen bi konuşmanın ortasında donar bakışların. Saniyenin bilmemkaçta biri kadar bi zaman dilimi. İçinden bir yıl geçer. Gülüverirsin.
Bir gün telefon çalar. Gerizekalı gibi açarsın.
Gerizekalısındır.
Bu hikayenin 2946 versiyonunu yazarsın.
Yazacaksındır da.
Gerizekalılığına  inandırıcı bir kılıf bulana dek yazacaksındır.
Çünkü bu gerizekalılık değildir, bilirsin.


10/30/2016

iki şarkı

Birisi saman kağıdına sonu görünmeyen bi tren çizmek gibi. Tükenmez kalemle. Karalar gibi.
Diğeri bi kadına yapması gereken doğru şeyleri sadece bir kez söyleyen yanlış bir adam gibi. Bi kez daha o kadını görmeyecek muhtemelen.

9/16/2016

samimi bir şeyler

Hayvanların demirden, camdan kafeslerde tutulduğu yerlere gidip ay maymun elime dokandı, ay bilmem balığı beni öptü, efendim bebek düşerken zebra anaç tepki verdi diyenleri sev-mi-yo-rum. Aptal insanlar.
Hayvanat bahçesine kafes yaptırıp üzerine "bizz yaptık kalp kalp kalp" tabelası çakan taraşkipırt hayvanları koruma ve kollama derneğini de sevmiyorum. Yine aptal insanlar.
Eni konu hayvan hakları savunamasam da bu davranışların gerzeklik seviyesini algılayabiliyorum.

8/22/2016

sabahışeriflerinizhayrolsun

Bazen sarılınca düzeltemediğimiz şeyler oluyor.
Ya da sarılarak geçiştiremediğimiz, başka bir zamana erteleyemediğimiz.
Çünkü sarılmak mümkün olmuyor.
Bu yüzden okumak gerekiyor. Okuyup anlamak ve anlatabilmek kelime kelime.
Sıkışınca açıklamayı kesip sevgi sözcüklerine sığınmadan.
Çözülmedikçe incecik bir ipte düğümler oluşuyor gibi. Zararsız, görünmez zannedilen. Sonra bir düğüm, bir düğüm daha ve bir düğüm daha...
Anlaşılmaz bir hal alıyoruz.
Anlaşılamadıkça, anlamadıkça ölüp öldürüyoruz. Canavara dönüşüyoruz.
Biz biz diyorum. Kendimi tenzih etmeden.
Çocukları üzüyoruz en çok. Gelecekte biz olacak çocukları. Olamıyorlar. Olamadığımız gibi.
Hiç olumlu mesaj gönderemeyeceğim bilinçaltıma. Olmuyor çünkü bir şeyler olmuyor ki hal bu, vaziyet bu.
"İnsan" olmayı çok abartmışız da kendimizi bir şey sanmışız.