Şu sevmediğim şehirde ne güzel şeyler olabiliyor. Cırcır böcekleri, gece bulutsuz gökyüzü ve gündüz bulutlu gökyüzü.
Hiç mi hiç konuşmak istemiyorum. Aynısını yapabilecek bir omuz, bir diz istiyorum ki güzel güzel susabilelim biraz. Çan seslerini duyalım. Ne çanı diye düşünüp susalım.
Geçenlerde biraz serçe besledim. Çekirdekle. Çitleyip kendim yemedim onlara yedirdim. Sonra birden merak ettim. Çatık kaşlı gibi görünenler erkek serçe mi? Pamuk gibi olanlar dişi mi diye. Öyleymiş. Zihnimde kendiliğinden oluşmuş bu bilginin doğru oluşu beni rahatsız etti...
Şu hayatta aklıma takılakalmış bazı şeyler var. Şimdilik çok değiller ama bi yirmi beş sene daha yaşar da bu kadar daha biriktirirsem çok olur.
Mesela o kız ve çantasıyla ilgili yaptığım yorum(5yıl) . Mesela o çocuğun babasıyla girdiğim gereksiz diyalog(2yıl). Mesela birilerinin kardeşimle ilgili söylediği onca şeyin karşısında nazikçe konuşmam.Ağzına sıçıp bırakmalıydım(4-5ay). Mesela o kıza Ankara ile ilgili konuşmam (birkaç gün)
7/29/2018
18. 02. 16
Kendini sarsacağını bildiğin filmler izleyip gözü çıkana dek ağlama günü.
Sarsıcı olaylara tepkisiz gibi görünüp dehşete düşme günü.
Faydasız hissetme günü.
Tavana boş boş bakma günü.
Yediğinin tadını almadan sadece doymak için yeme günü.
Pijamayla dolaşma günü.
Daha faydasız hissetme günü.
Bi boklar yiyip kimseye söylememe günü.
Köşe bucak kaçılan, nerden hangi beladan anlam yüklendiği belli olmayan şarkıları dinleyip yüreğini sıkıştırma günü.
7/22/2017
7/20/2017
bakıyorum, kafalar yine karışık
Etrafıma bir
mutluluk oyunu mu oynuyorum bilmem. Sanki herkesi kandırmakla kalmayıp kendimi
de inandırmışım bu oyuna, bunun da bir sonu gelecekmiş gibi hissediyorum. Bu
normallik halinden korkuyorum.
Birini
kaybettim.
Gözlerimle
gördüm soğuk, sessiz bedenini. Hıçkıramadım ağlarken. Zaten çoktan gitmişti.
Bembeyazdı. Mor değil. Beyaz.
Öyle
filmlerdeki gibi sarılmadım toprağa. Bi şey dokundu ama. Çok dokundu.
Mezarlıkta.
Çeşmeye gittim.
Onun toprağındaki çiçeği sulamaktı amacım. Suyu doldurup gelirken… İki tarafı mermerlerle
dolu yolda yürürken… Yolun sonundaki yerin onun yattığı yer olduğunu bilmek,
eve döndüğümde orda olmayacağını bilmek o anda yüreğime oturdu. Ve artık o
ağırlık hiç gitmeyecekmiş gibi hissediyorum. Hiç bağırmadım ağlarken, hiç isyan
etmedim. Sade sessizce yürüdüm. Dedim ya toprağa filan kapanmadım. Onu orada
demir kapının arkasında bırakıp eve gittim.
![]() |
Mermer desenini
çok severim halbuki. Severdim mi desem bilmiyorum. Belki hala seviyorumdur…
3/08/2017
zeytinyağı ve zamanlama hatası
Zeytinyağına ekmek banıyorum. Neşeli müziklere
neden acıklı sözler yazıyorlar bilmem.
Aylardır gidip geldiğim yol üzerinde güvercinlerin yayıldığı bir arazi varmış. Mevsim yaza döndükçe, yaklaştıkça güneşli günler onlar da çıkmış kafeslerden. Çıkarılmış. Ama evden uzaklaşamıyorlar. O kafesler onlar için "ev".
Aylardır gidip geldiğim yol üzerinde güvercinlerin yayıldığı bir arazi varmış. Mevsim yaza döndükçe, yaklaştıkça güneşli günler onlar da çıkmış kafeslerden. Çıkarılmış. Ama evden uzaklaşamıyorlar. O kafesler onlar için "ev".
Aslında kalbimizle bi şey
hissettiğimiz yok biliyorsunuz değil mi? Midemizle hissediyoruz. En az parmak
uçları ve dudaklar kadar hisli bir organ mide.
Acılar hafiflemez. Zaman iyi gelmez.
Zaman bi boka yaramaz. Zaman aynı berbat çukurda olmaya alıştırır. Normal olan,
olması gereken işte bu çukurdur der ve inandırır zaman. Medet ummayın ondan.
Sana diyorum Keyaki sana. Başkasına
konuştuğum yok. Beklemenin bir anlamı yok. Ne tren ne otobüs ne de gemi geldi.
O gemi gelmeyecek…
12/02/2016
Aynı hikaye
Sevdiğin birisinin hayatında olmama
ihtmalini düşünmek bile korkutur seni. Sanki o gidince hiçbir şey yolunda
gitmeyecekmiş gibi. Bi gün olur yok oluverir. Öylece, sessizce… Kalırsın ama
hani o beklediğin korkunç acıyı, rahatsızlığı filan hissetmezsin. Derinde bi
yerde bir sızı olur ama hayat devam eder. Hayatın devam ediyor oluşu sana asıl
dokunandır. “Nasıl olur” dersin. “Nasıl olur ya! Hani bi şeyler değişecekti,
hani ölür gibi olacaktım! Olmadım…”
Beklersin bi süre. Herhalde şoktasındır
çünkü. İlla ki o uykusuz geceler gelecektir, en az iki kez intihar girişiminde
bulunacaksındır, kullanmıyorsan sigaraya alkole başlayacaksındır, kullanıyorsan
dibine vuracaksındır. Olur olmaz insanlara dert yanıp pişman olacaksındır. Yanlış
ilişkiler kuracak, daha da batacaksındır. Bunları beklerken geçen zamanı fark
etmezsin bile. Üstelik her şey tıkır tıkır ilerlemeye devam etmiştir. Zaman
geçmiş gitmiştir.
Bir yandan da içinde sana rağmen büyüyen
umut tohumları vardır. Ya geri gelirse… Neticede ölmedi. Öldü mü? Yok canım, o
kadarından haberim olur herhalde dersin. Geri gelirse unutmayayım da şunları
şunları anlatayım. Anlattıktan sonra da ben gideyim sessizce. Geri gelirse…
Gelmez.
Zaman geçer, ölmezsin, süzülmezsin bile.
Bazen bi konuşmanın ortasında donar bakışların. Saniyenin bilmemkaçta biri
kadar bi zaman dilimi. İçinden bir yıl geçer. Gülüverirsin.
Bir gün telefon çalar. Gerizekalı gibi
açarsın.
Gerizekalısındır.
Bu hikayenin 2946 versiyonunu yazarsın.
Yazacaksındır da.
Gerizekalılığına inandırıcı bir kılıf bulana dek
yazacaksındır.
Çünkü bu gerizekalılık değildir,
bilirsin.
10/30/2016
iki şarkı
Birisi saman kağıdına sonu görünmeyen bi tren çizmek gibi. Tükenmez kalemle. Karalar gibi.
Diğeri bi kadına yapması gereken doğru şeyleri sadece bir kez söyleyen yanlış bir adam gibi. Bi kez daha o kadını görmeyecek muhtemelen.
Diğeri bi kadına yapması gereken doğru şeyleri sadece bir kez söyleyen yanlış bir adam gibi. Bi kez daha o kadını görmeyecek muhtemelen.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)


