6/03/2021

04. 05. 20/ suhra, noktalı "s"


 

Ne bekliyoruz? Neyi bekliyoruz?

Eşyalarımı yavaş yavaş topluyorum. Banyonun aydınlatması sorun çıkarmaya başlamıştı zaten. Ayrılış pek de iyi gelmeyecek gibi. Kendimden fazlasını yapmakla meşhur oldum buralarda. Bu yüzden gitmem gerek.

Elimden gelenin fazlasını yapmaya çalışır, içerimdeki tüm imkanları tüketir, tükenir ve çekildiğimi, pes ettiğimi belirtirim.  Sonra tam anlamıyla kendi kendimi harcayarak bir şekilde beni sevmelerine sebep olduğum insanların çırpınışlarını afiyetle izlerim. Evet evet afiyetle... Bundan gerçek bir haz alırım. Güzel bir tatlıyı ne aç ne tok olma aralığında yerken olduğu gibi bir haz. Çünkü karnınız tokken bir tatlının tadına varamazsınız ama açken yerseniz de içiniz bayılır. O aralık önemlidir. Duyduğum haz o aralıktadır.

Ve evet, sevmelerine “sebep olduğum” insanlar. Çünkü bazen istemeden sevdiriyorum. Egodan bir kaçak kat çıkıyorum kendime.

Meşhur kelimesi nereden gelir diye düşünüyorum bu yazının başından beri. Şuhra, belirme.

 

4/22/2021

ev küçük ev

  
Ne zaman çaresiz hissetsem burada buluyorum kendimi. En iyi burada haykırıyorum. Burayı çok özlüyorum.

  Geri dönmek istiyorum.
  Dışarıdaki gürültüden uzaklaşmak için küp formlu evin en dipteki odasına kaçıp yatağıma uzanmış günün bitmesini bekliyorum. Bir ev alırken böylesi yere yakın, böylesi güneşsiz ve böylesi gürültülü olacağı aklımın ucundan geçmezdi. Zemin kare diyorum! Ev küçük, yani kaçmak için. 80 m² filan. Hesaplarıma göre taş çatlasın 20 metre uzaktayım sesten. Arada bir de kapı var, faydasız.
  Gün geçtikçe daha mutsuz oluyor gibiyim. Geceleri iyi. Geceleri gürültü yok. Geceleri güneşi de bekleyemem, o kadar da değil!
  Konu nerden nereye geldi? Konu buralara gelirken ben de otuzumu buldum. Kendimi burada, otuzumu da masanın üzerinde buldum. 
  Ağlamak üzereyim. Güneş istiyorum ağlamak üzereyim.

5/07/2020

bu da bizim bıyıklı travmamız


Kedim öldü. Benim için travmatik olmalıydı. Ama ortalık öyle karışıktı ki acımı ancak uyumdan önce bi beş dakika filan yaşayabiliyordum. Düşünürken yorgunluktan uyuyakalıyordum.
Günler sonra... Belki de aylar… Bi benzinlikte.
Depoyu doldurdum, ödemeyi yaptım ve marketin sensörlü kapısından çıkarken pompaların önüne düşmüş bir oyuncak gördüm. Bir kedi. Miniş mi deniyor bilmiyorum. Kocaman gözlü, baygın bakışlı bir şey. Benzinlik marketinde satılanlardan olmadığı, bir çocuğun düşürdüğü belli. Etrafa baktım, bir çocuk koşa koşa gelsin alsın diye bekledim biraz. Oyalandım. Kimse gelmedi. Belki bu süre beş dakikaydı ama bana çok uzun geldi. Aptalca o oyuncak kediyi alacak kimsenin olmamasını umuyordum çünkü. Ben almak istiyordum. Otuz yaşındaki ben, o oyuncak kediyi istiyordum. Camekandan marketin içine baktım, yansımadan kendime bakıp utandım. Çalacak mısın dedim kendi kendime. Arabama bindim, kasa fişini torpidoya attım, ilerledim.
Ve benzinliğin çıkışında durdum. Kimsenin almamış olmasını umut ederek geri döndüm ve kediyi alıp şoför yanı koltuğa oturttum.
Eve getirdim. Yıkadım, kuruttum.
Zaten kaybolmuş, ben de bir çocuğa hediye eder mutlu ederim dedim.
Bir okula verebilirim, daha çok çocuk oynar daha çok çocuk mutlu olur dedim.
Bir köy okuluna gönderirim, daha çok ihtiyacı olan daha çok çocuk sevinir dedim.
Aylar geçti ama kedi hala benimle.
Hala onu birilerine, bir yerlere vermeyi düşünüyorum.
Hala onu kaybeden çocuğu düşünüyorum.
Ne kadar üzüldüğünü düşünüyorum.
Hala hırsız olduğumu düşünüyorum.
Ama o oyuncak kedi hala benimle.


4/01/2020

küba'ya da gider miyiz?




Bir gün sizin evde oturuyoruz. Salonda. Akşamüstü. Camın yanındaki ikili koltukta. Mis gibi balkon varken ne işimiz varsa içeride…
Ben anlatıyorum hararetli hararetli. Psikolojik tahliller, yorumlamalar. Annen çay getiriyor. Bana fincanda. Seninkinin şekeri atılmış, karıştırılmış. Her şeyiyle hazır. Hani Gizem eşinden ayrılmıştı da eşinin değişik bir insan olduğunu filan konuşuyorduk hep. Ruh hastası diyemiyorduk da kibarca üstesinden gelemediği sorunları var diyorduk. Sonra tekrar bir araya gelme kararı almışlardı. İşte o adamı anlatıyorum. Bir yudum alıyorsun çayından. Bazı davranışlarının altındaki sebepleri bildiğimi, bunların davranışı kabul edilebilir kılmadığını ama anlayabildiğimi, bazen onunla benzer düşündüğümü ve bazı durumlarda benim de o adam gibi tepkiler verebildiğimi. Hala bardağın içinde olan kaşığı bir iki kez daha çeviriyorsun. Sanki homojen dağılmamış gibi şeker. Bilerek ve isteyerek bazı hatalara düştüğünü söylüyorum, kendi içindeki adalet sistemine uygun olmadıkça bir şeyleri kabul etmeyişini, edemeyişini filan…
Derken son yudum ve aklına bir şey geliyor senin. Akıl okuyamam tabi ama göz okurum. Anlıyorum.
İçimden beşe kadar saymadan yavaşça ayağa kalkıyorsun. Altı.
Sanki gidip de buzdolabından bir zeytin alacak gibisin. Yedi.
Ben koltuğun karşısındaki konsolun aynasında gördüğüm yansımaya anlatıyorum. Ne alaka şimdi zeytin? Sekiz.
Koridordan geçip elini yıkamaya gidiyorsun. Dokuz.
“Hadi gel balkona çıkalım. Hava güzel.” diyorsun yanımdan geçerken. Tam kurulamadığın elinle yüzüme dokunuyorsun.
On.

3/24/2020

terk




Diyorum ki burayı terk edeyim. Olduğu gibi. Buzdolabını boşaltmadan, koltukların üzerini beyaz mavi çizgili çarşaflarla örtmeden.
Bi haftasonu terk edilmiş bi köye gitmiştim. Kimse yok, hiç kimse… Bir evin kapısını itip içeri girdim. Köşede soba, sobanın yanında minderler. Kedi köpek girmiş tabi herhalde. Minderlerde iz var. Tozlu her yer. Tavan kötü, akmış minderlerin üzerine. Eski dolabın üzerinde bir 37 ekran televizyon, alçak pencerenin önünde kumandası. Sanki az önce kapatmışlar da yatmış uyumuşlar gibi. Tuzluk da kumandanın yanında, neredeyse dolu. Diğer köşede bir masa, hem de köşe sediri var. Kızının evinden getirmişler herhalde. Üzerinde kapak kapanmış bir çinko kase. Her şey, her şey öylesine az önce buradaymışlar gibi. Sadece duvarda bir takvim var, tarihi 12 Kasım 2012.
Sekiz yıl sonra burası nasıl olur dersiniz? Der misiniz? Var mısınız?
Ben yokum…

2/23/2020

çizgi

Şimdi sana ne diyeceğim.
Üzülmüyorum. Konuşmadıkça bitiyor sanki içimde bir şeyler. Küfleniyor gibi. Paslanıyor gibi. Yok yok. Doğru değil bu kelimeler. Bitiyor gibi. Bir katı sabunun tükenmesi gibi. Fark edilmeden bitiyor. Köpüğe dönüşüyor ya sabun, fark edilmiyor ya, öyle işte. Bi bakıyorsun azıcık kalmış. Aynsının üstüne o minik parçayı yapıştırıp devam ediyorsun kullanmaya. İlk sabunun ruhunu ikincisine aktatır gibi. Lan altı üstü sabun işte ne uzattın. Ama ben biten şeyleri yeni şeylerin üzerine yapıştırıp reenkarne edemem ki. Sezen Aksu şarkısı gibisin bakıyorum. Hani git git git diyor da sonra gitme diyor. Üzülmüyorum, üzülmüyorum, üzülmüyorum derken hıçkırıklara boğulacaksın. Az kaldı belli ki. Uyu hadi. Çizginden çıkma. Yallah.

1/01/2020

ne hissediyorsun?


Sanırım yazı yazmanın nasıl bir şey olduğunu unuttum. Uzun zamandır yazdığım şeyler alış veriş listeleri ve…
Çok yalnız hissediyorum. İşin aslı bu ve bu yüzden buraya geldim. Acizce yalnız hissediyorum. Ve kanaatim şudur ki kişinin iyi ya da kötü ne yaparsa yapsın yanında olmasını beklediği bir grup insan var. Bu insanlar “dur, sus, yapma” demeye başlayınca kişinin cinleri tepesine çıkıyor. “Neden yapıyorsun?” demeden, “Ne hissediyorsun?” demeden. Sadece yapma dediklerinde kalbi çatır çutur kırılıyor. Ve belki bu kırılmaya daha iyi bir yansıma sözcük bulunabilir ama arayamıyorum.
Aramak istemiyorum. Ararken kaybolmak istemiyorum.
İlaçlarımı bırakmak istemiyorum.
Derin, ayrıntılı, karmaşık düşünmek istemiyorum.
Kime ne haksızlık ettiğimi düşünmek istemiyorum.
Sadece çok da uçmadan hafifçe salınmak istiyorum.

redlipstickresurrected: “9Jedit aka 제딧 (Korean, South Korea) - 133/365 fro...