Ne bekliyoruz? Neyi bekliyoruz?
Eşyalarımı yavaş yavaş topluyorum. Banyonun
aydınlatması sorun çıkarmaya başlamıştı zaten. Ayrılış pek de iyi gelmeyecek
gibi. Kendimden fazlasını yapmakla meşhur oldum buralarda. Bu yüzden gitmem
gerek.
Elimden gelenin fazlasını yapmaya çalışır, içerimdeki
tüm imkanları tüketir, tükenir ve çekildiğimi, pes ettiğimi
belirtirim. Sonra tam anlamıyla kendi kendimi harcayarak bir şekilde
beni sevmelerine sebep olduğum insanların çırpınışlarını afiyetle izlerim. Evet
evet afiyetle... Bundan gerçek bir haz alırım. Güzel bir tatlıyı ne aç ne tok
olma aralığında yerken olduğu gibi bir haz. Çünkü karnınız tokken bir tatlının
tadına varamazsınız ama açken yerseniz de içiniz bayılır. O aralık önemlidir.
Duyduğum haz o aralıktadır.
Ve evet, sevmelerine “sebep olduğum” insanlar. Çünkü bazen istemeden sevdiriyorum. Egodan bir kaçak kat çıkıyorum kendime.
Meşhur kelimesi nereden gelir diye düşünüyorum bu
yazının başından beri. Şuhra, belirme.





