Tutunmaya çalışıyorum. Nasıl başarırım
bilemiyorum. Ama istiyorum.
Çağa ayak uydurmaya çalışan yaşlılar
gibiyim. “Evladım şuna bir bakıver. Ben bir yere bastım galiba!”
Bloga geliyorum, biraz okuyorum, birkaç
yorum atıyorum, geri dönerim diye düşünüp bulaşıkları tezgahta ve televizyonu
da açık bırakıp gidiyorum.
Dönüyor muyum? Şöyle bir dönüp omzumun
üzerinden bakıyorum. Birkaç kelime çıkıversin istiyorum dudaklarımın arasından
ki canlanayım, cesaret bulayım da koşa koşa gelebileyim. Nerdeeeee?..
Terliklerimi tırıs tırıs sürüyerek gidip instagram hesabımda birkaç gönderi
kaydırırken burayı özlemeye devam ediyorum.
Görüyorum ki hayatımın hiçbir kısmında istikrarlı olamamışım. Bir şeyler doğru gidiyorsa kendiliğinden gitmiş, kendiliğinden ya da benden sebep bitmiş ama önemli olmamış.





