11/07/2022

yeni rutinler ve eksik harfler

 


Dönüş yolumun üzerinde yüksekçe binalar ve onların karşısında etrafı telle çevrili alanlarda ziplenmiş kağıt atıkları var. Ve her gün dönüş saatimde güneş çıtır çıtır onları aydınlatıyor. Rengarenk kağıt atıklarını. Bir de demir profillerle yükseltilmiş konteynerları. Bazen bunun haksızlık olduğunu düşünüyorum. Sonra sıra sıra klozetlerin, lavaboların,  rezervuarların, çıkma pvc kapı ve pencerelerin olduğu tel çevrili bir alan. Arsa. Yarı açık kapısında bir tabela, kesinlikle iade kabul edilmez. İnan apartmanı var sırada. Apartmanda bir terslik var ilk bakışta anlaşılamayan ama irite eden bir şey. İkinci bakışta fark ediyorum ki ilk n ters. Arkasına "hatırası" eklenen her kelime ile oluşturulan tamlamanın farzı olan bir adet ters R gibi. Ve sonra zincir marketler. Her birisinden en az üç şube görmeden eve dönmüyorum ve her seferinde hepsinin adını tekrar tekrar okuyarak içimdeki her birine uğramam gerektiği hissinin üstesinden gelmeye çalışıyorum. Yolun sol tarafında, genelde otobüsün seçmediğim tarafında, bir ide kebap salonu. Her seferinde ide kebap diye okuyorum. Halbuki camdaki çıkartmalarından p’si sökülmüş pide kebap. İde olsaydı diyorum güzel bir adı olurdu. O boşluk sanki kasada beklerken içi geçen kasiyer kadının gözlem alanı. Kadını soğana benzetiyorum. Tepesi yeşillenmiş ama içi geçmiş bir soğan. Gereksiz teşbihler. Sonra göl geliyor. Ucundan bucağından hafifçe görünüp kayboluyor. Gidip görmek istiyorum ama biliyorum ki çevresinde genelde dayıların takıldığı meyhaneler var. Biraz da tarla. Gölü gören çocuk parkını da geçtikten sonra eve yaklaşma kıpırtıları başlıyor. Aylardır aklımdan o parka gitmek geçiyor. Çok çocuklu ama çok da ağaçlı diye düşünüyorum. Bir durak, şehit ismi verilmiş bir park daha geçiyorum. Kimse o şehitlerin adını bilmiyor ve o isimler sanki parklarda daha çok ölüyor.  Bir hastane, bir sağlık ocağı, bir oto yıkama, bir kütüphane ve sıradaki durak ineceğim yer. Biliyorum kıpırtılarım erken başlıyor, yanımdakini huzursuz ediyorum. Ama bende durak kaçırma fobisi var ve yanımdaki kişinin huzurunu sağlamak benim görevim değil. 

Tek paragraf, kapanış.

Geçen sabah uyandığımda şeyi düşünmüştüm, atlar koşarken hiç düşmez mi?

 


10/12/2022

duble tanısmalar

 


Taşına taşına bir hal olmuşum ve kedilerim hep ölmüş gibi bir hava var ortamda. Taşına taşına bir hal oldum evet. Ve günden güne daha güneşsiz evlere. Kıbleye dönerek tövbe ediyorum inancım gereği zira bu evden sonrası ya bahçe katı ya bodrum olacak. Gazaptan korkarım. Neyse ki kedilerimin hepsi ölmedi. En sevdiklerim dışında. Böyle söyleyince kalbime hançerler de saplanmadı değil.

Hadi sadede gelelim.

Alıştım dediğim şehirde sadece evimin sokağının başındaki markete ya da diğer yönde on beş dakika yürüme mesafesindeki avm’ye gidiyorum. Bir de çevre zincir marketler. Çarşamba, Perşembe, Cuma günleri. Kendileriyle bu aralar aynı il sınırlarına girdiğim ve eskiden samimi olduğum birkaç kişi var ama onlar da diğer arkadaşlarıyla takılıyor ve ben biraz üzülüyorum. Ama alıştım. Bok alıştın afedersin, kıskançlıktan kuduruyorsun. Affetmem. Çünkü sosyalleşme sorunum var ve eldekilerle idare etme niyetindeyim. Aslında yeni insanlara merhaba derim, o kısmı kolay işin. Sonrası tırt. Ben muhabbet açamıyorum. Ortamdaki herkese ilk kez karşılaşmış gibi defalarca kendimi tanıtma potansiyeline de sahibim.

Git merhaba de, ben şu şu birimden şu şu. Tanıştığımıza memnun olalım. Acilen işlerimizi halletmek için ortak alanı terk edelim. Ertesi gün gider yine aynı kişiye kendimi tanıtırım.

Bir de tanışıp gereğinden fazla aynı ortamda bulunduğum insanlara malzeme vermem olayı var. Birtakım sebeplerden mesafeli olmam gerekirken suyunu çıkartıp kişiyi başımın üzerine leylek yuvası kurmaya hazırlıyor, yuvaya yumurtlayınca da vay efendim…

On beş dakika mesafedeki avm deyince de avm benimmiş gibi oldu. Avm’lerin kime ait olduğuu bilmeyen yok değil mi?


10/08/2022

kaç dönüm bostan?

 



 

Üçüncü paragraf. Üçüncü deneme. Yazmak sanki eskisi kadar kolay değil. Yumuşak içimli Türk kahvesi ve eve dolan pırasa yemeği kokusu eşliğinde. Kahve tall boy. Pırasa tarife göre 2- 4 kişilik. Mealen sütlü Türk kahvesi ve tırt davlumbaz azizliği. Önceden elma çayı ya da ayvalı ıhlamur olurdu. Yanında kavala kurabiyesi. Kavala’dan değil Bim’den. Artık onun da tadı kaçtı. Badem oranı mikroskobik seviyede.

Hadi sadede gelelim.

Taşındım. Yeni bir şehir. Birinci kat, demir parmaklıklı 1+1. Apartman kapısı bozuk. Tahminen dokuz yıl önce yağmurlu bir günde otomata basınca o küçük dili çeken zincir kopmuş, bir daha da tamir eden olmamış. Zira komşudan alıp kopyaladığım anahtarı denerken fark ettim. Dokuz yılı ben verdim. Anlatılana göre apartman on bir yıllık. Kentsel dönüşüm varmış  da, bu ilk dönüşen binalardanmış da. İki yıl bunca kiracı ile idare etsin, sonra da bozulsun dedim. Ki zaten küf bağlamış mekanizma. Gitti paracıklar. Her ne ise. O yüzden kapı hep aralık. Gelene gidene, çalana çırpana. Ama kirası iyi. Günümüz şartlarında iyi yani. O yüzden yerleştim ya buraya. Bir de ulaşım var. Varımı yoğumu kiraya, depozitoya, emlak komisyonuna ve bir yatak ile bir koltuğa verince göze görünür bir şeyim kalmadı da, içim rahat. Yalan. Kombi kendini otobalans moduna alıp tıkırdıyormuş arada. Ne bileyim, aklımı aldı birkaç gece. Sonra nöbete kalkınca anladım mevzuyu, şükür rahat uyku uyuyabiliyorum. Yalan. Hala kapının arkasına ütü masası dayıyorum. Onu da batak Ahmet’ten aldım. Allah bilir hangi meczup kullandı dedim önce. Ama ütü masasıysa ütü yapan biridir, ütü yapıyorsa kılığına önem veren biridir, e öyleyse temizdir diye birtakım nöronsal işlemler sonucu ikinci el oluşunu kabul edebildim. Kılıfı değiştirdim tabi.

Sütlü Türk kahvesi iğrenç olmuş tövbe tövbe. Biraz daha süt ısıtıp karıştırdım ziyan etmedim. Kahveli süt daha iyi oldu.

Yarı zamanlı tam maaşlı bir iş buldum. On dönüm bostan yan gel yat Osman. Artık yazarım herhalde dedim ve geldim. İlk iki paragrafı sildim. Kahveli süt de olmadı, ziyanı ikiye katlayıp reverans ile ortamı terk ediyorum.

 

6/03/2021

bulasıklar



Tutunmaya çalışıyorum. Nasıl başarırım bilemiyorum. Ama istiyorum.

Çağa ayak uydurmaya çalışan yaşlılar gibiyim. “Evladım şuna bir bakıver. Ben bir yere bastım galiba!”

Bloga geliyorum, biraz okuyorum, birkaç yorum atıyorum, geri dönerim diye düşünüp bulaşıkları tezgahta ve televizyonu da açık bırakıp gidiyorum.

Dönüyor muyum? Şöyle bir dönüp omzumun üzerinden bakıyorum. Birkaç kelime çıkıversin istiyorum dudaklarımın arasından ki canlanayım, cesaret bulayım da koşa koşa gelebileyim. Nerdeeeee?.. Terliklerimi tırıs tırıs sürüyerek gidip instagram hesabımda birkaç gönderi kaydırırken burayı özlemeye devam ediyorum.

Görüyorum ki hayatımın hiçbir kısmında istikrarlı olamamışım. Bir şeyler doğru gidiyorsa kendiliğinden gitmiş, kendiliğinden ya da benden sebep bitmiş ama önemli olmamış.

04. 05. 20/ suhra, noktalı "s"


 

Ne bekliyoruz? Neyi bekliyoruz?

Eşyalarımı yavaş yavaş topluyorum. Banyonun aydınlatması sorun çıkarmaya başlamıştı zaten. Ayrılış pek de iyi gelmeyecek gibi. Kendimden fazlasını yapmakla meşhur oldum buralarda. Bu yüzden gitmem gerek.

Elimden gelenin fazlasını yapmaya çalışır, içerimdeki tüm imkanları tüketir, tükenir ve çekildiğimi, pes ettiğimi belirtirim.  Sonra tam anlamıyla kendi kendimi harcayarak bir şekilde beni sevmelerine sebep olduğum insanların çırpınışlarını afiyetle izlerim. Evet evet afiyetle... Bundan gerçek bir haz alırım. Güzel bir tatlıyı ne aç ne tok olma aralığında yerken olduğu gibi bir haz. Çünkü karnınız tokken bir tatlının tadına varamazsınız ama açken yerseniz de içiniz bayılır. O aralık önemlidir. Duyduğum haz o aralıktadır.

Ve evet, sevmelerine “sebep olduğum” insanlar. Çünkü bazen istemeden sevdiriyorum. Egodan bir kaçak kat çıkıyorum kendime.

Meşhur kelimesi nereden gelir diye düşünüyorum bu yazının başından beri. Şuhra, belirme.

 

4/22/2021

ev küçük ev

  
Ne zaman çaresiz hissetsem burada buluyorum kendimi. En iyi burada haykırıyorum. Burayı çok özlüyorum.

  Geri dönmek istiyorum.
  Dışarıdaki gürültüden uzaklaşmak için küp formlu evin en dipteki odasına kaçıp yatağıma uzanmış günün bitmesini bekliyorum. Bir ev alırken böylesi yere yakın, böylesi güneşsiz ve böylesi gürültülü olacağı aklımın ucundan geçmezdi. Zemin kare diyorum! Ev küçük, yani kaçmak için. 80 m² filan. Hesaplarıma göre taş çatlasın 20 metre uzaktayım sesten. Arada bir de kapı var, faydasız.
  Gün geçtikçe daha mutsuz oluyor gibiyim. Geceleri iyi. Geceleri gürültü yok. Geceleri güneşi de bekleyemem, o kadar da değil!
  Konu nerden nereye geldi? Konu buralara gelirken ben de otuzumu buldum. Kendimi burada, otuzumu da masanın üzerinde buldum. 
  Ağlamak üzereyim. Güneş istiyorum ağlamak üzereyim.

5/07/2020

bu da bizim bıyıklı travmamız


Kedim öldü. Benim için travmatik olmalıydı. Ama ortalık öyle karışıktı ki acımı ancak uyumdan önce bi beş dakika filan yaşayabiliyordum. Düşünürken yorgunluktan uyuyakalıyordum.
Günler sonra... Belki de aylar… Bi benzinlikte.
Depoyu doldurdum, ödemeyi yaptım ve marketin sensörlü kapısından çıkarken pompaların önüne düşmüş bir oyuncak gördüm. Bir kedi. Miniş mi deniyor bilmiyorum. Kocaman gözlü, baygın bakışlı bir şey. Benzinlik marketinde satılanlardan olmadığı, bir çocuğun düşürdüğü belli. Etrafa baktım, bir çocuk koşa koşa gelsin alsın diye bekledim biraz. Oyalandım. Kimse gelmedi. Belki bu süre beş dakikaydı ama bana çok uzun geldi. Aptalca o oyuncak kediyi alacak kimsenin olmamasını umuyordum çünkü. Ben almak istiyordum. Otuz yaşındaki ben, o oyuncak kediyi istiyordum. Camekandan marketin içine baktım, yansımadan kendime bakıp utandım. Çalacak mısın dedim kendi kendime. Arabama bindim, kasa fişini torpidoya attım, ilerledim.
Ve benzinliğin çıkışında durdum. Kimsenin almamış olmasını umut ederek geri döndüm ve kediyi alıp şoför yanı koltuğa oturttum.
Eve getirdim. Yıkadım, kuruttum.
Zaten kaybolmuş, ben de bir çocuğa hediye eder mutlu ederim dedim.
Bir okula verebilirim, daha çok çocuk oynar daha çok çocuk mutlu olur dedim.
Bir köy okuluna gönderirim, daha çok ihtiyacı olan daha çok çocuk sevinir dedim.
Aylar geçti ama kedi hala benimle.
Hala onu birilerine, bir yerlere vermeyi düşünüyorum.
Hala onu kaybeden çocuğu düşünüyorum.
Ne kadar üzüldüğünü düşünüyorum.
Hala hırsız olduğumu düşünüyorum.
Ama o oyuncak kedi hala benimle.