Dönüş yolumun
üzerinde yüksekçe binalar ve onların karşısında etrafı telle çevrili alanlarda
ziplenmiş kağıt atıkları var. Ve her gün dönüş saatimde güneş çıtır çıtır
onları aydınlatıyor. Rengarenk kağıt atıklarını. Bir de demir profillerle
yükseltilmiş konteynerları. Bazen bunun haksızlık olduğunu düşünüyorum. Sonra
sıra sıra klozetlerin, lavaboların, rezervuarların, çıkma pvc kapı
ve pencerelerin olduğu tel çevrili bir alan. Arsa. Yarı açık kapısında bir
tabela, kesinlikle iade kabul edilmez. İnan apartmanı var sırada. Apartmanda
bir terslik var ilk bakışta anlaşılamayan ama irite eden bir şey. İkinci
bakışta fark ediyorum ki ilk n ters. Arkasına "hatırası" eklenen her
kelime ile oluşturulan tamlamanın farzı olan bir adet ters R gibi. Ve sonra
zincir marketler. Her birisinden en az üç şube görmeden eve dönmüyorum ve her
seferinde hepsinin adını tekrar tekrar okuyarak içimdeki her birine uğramam
gerektiği hissinin üstesinden gelmeye çalışıyorum. Yolun sol tarafında, genelde
otobüsün seçmediğim tarafında, bir ide kebap salonu. Her seferinde ide kebap
diye okuyorum. Halbuki camdaki çıkartmalarından p’si sökülmüş pide kebap. İde
olsaydı diyorum güzel bir adı olurdu. O boşluk sanki kasada beklerken içi geçen
kasiyer kadının gözlem alanı. Kadını soğana benzetiyorum. Tepesi yeşillenmiş
ama içi geçmiş bir soğan. Gereksiz teşbihler. Sonra göl geliyor. Ucundan
bucağından hafifçe görünüp kayboluyor. Gidip görmek istiyorum ama biliyorum ki
çevresinde genelde dayıların takıldığı meyhaneler var. Biraz da tarla. Gölü gören
çocuk parkını da geçtikten sonra eve yaklaşma kıpırtıları başlıyor. Aylardır
aklımdan o parka gitmek geçiyor. Çok çocuklu ama çok da ağaçlı diye
düşünüyorum. Bir durak, şehit ismi verilmiş bir park daha geçiyorum. Kimse o
şehitlerin adını bilmiyor ve o isimler sanki parklarda daha çok
ölüyor. Bir hastane, bir sağlık ocağı, bir oto yıkama, bir kütüphane
ve sıradaki durak ineceğim yer. Biliyorum kıpırtılarım erken başlıyor,
yanımdakini huzursuz ediyorum. Ama bende durak kaçırma fobisi var ve yanımdaki
kişinin huzurunu sağlamak benim görevim değil.
Tek paragraf, kapanış.
Geçen sabah uyandığımda şeyi düşünmüştüm, atlar
koşarken hiç düşmez mi?





