Bugünlerde hiçbir sıkıntım yokmuş gibi davranıyorum. Kandırmaya
çalışıyorum insanları. Kendimi bile…
Ama var.
Var işte, kabul etmek gerek.
“Yapmayacağım” dedikçe bilgisayar başına oturuyorum ve bana şu
sıralar pek faydası dokunmayacak işler yapıyorum. Filmler, diziler, animeler
izliyorum, kitap okuyorum, ev işlerine sardım vesaire… Böyle yazınca ne kadar
iyi şeyler değil mi?
Bu tür muhabbetlerde lafımın dönüp dolaşıp geldiği bir yer vardır: Öncelik sırası. Önceliğimin kpss için
çalışmak ve ikinci dönem için hazırlamam gereken ödevleri hazırlamak olması
gerekiyor. Bunları yavaş yavaş yapsam, üzerine de ne izleyeceksem izlesem ya da
ne istiyorsam okusam harika olacak ama olmuyor. Şeytan mıdır nedir bilmiyorum! Bir
türlü yapamıyorum… Aslında yapmıyorum. Bünye sıkışmayı bekliyor herhalde ama bu
yaştan sonra zorda kalmayı beklemek de kendime ayıp etmekten başka bir şey
olmuyor.
Hem izlediklerimi, okuduklarımı da birbirinin arkasına ekleyip
saatlerimi buna verince her şey birbirine giriyor zihnimde. Güzel olacak, beni
mutlu edecek şeyleri heba ediyorum gibi geliyor… Öyle geliyor da ne oluyor?