Şimdi sana ne diyeceğim.
Üzülmüyorum. Konuşmadıkça bitiyor sanki içimde bir şeyler. Küfleniyor gibi. Paslanıyor gibi. Yok yok. Doğru değil bu kelimeler. Bitiyor gibi. Bir katı sabunun tükenmesi gibi. Fark edilmeden bitiyor. Köpüğe dönüşüyor ya sabun, fark edilmiyor ya, öyle işte. Bi bakıyorsun azıcık kalmış. Aynsının üstüne o minik parçayı yapıştırıp devam ediyorsun kullanmaya. İlk sabunun ruhunu ikincisine aktatır gibi. Lan altı üstü sabun işte ne uzattın. Ama ben biten şeyleri yeni şeylerin üzerine yapıştırıp reenkarne edemem ki. Sezen Aksu şarkısı gibisin bakıyorum. Hani git git git diyor da sonra gitme diyor. Üzülmüyorum, üzülmüyorum, üzülmüyorum derken hıçkırıklara boğulacaksın. Az kaldı belli ki. Uyu hadi. Çizginden çıkma. Yallah.
2/23/2020
1/01/2020
ne hissediyorsun?
Sanırım yazı yazmanın nasıl bir şey
olduğunu unuttum. Uzun zamandır yazdığım şeyler alış veriş listeleri ve…
Çok yalnız hissediyorum. İşin aslı bu ve
bu yüzden buraya geldim. Acizce yalnız hissediyorum. Ve kanaatim şudur ki kişinin
iyi ya da kötü ne yaparsa yapsın yanında olmasını beklediği bir grup insan var.
Bu insanlar “dur, sus, yapma” demeye başlayınca kişinin cinleri tepesine
çıkıyor. “Neden yapıyorsun?” demeden, “Ne hissediyorsun?” demeden. Sadece yapma
dediklerinde kalbi çatır çutur kırılıyor. Ve belki bu kırılmaya daha iyi bir
yansıma sözcük bulunabilir ama arayamıyorum.
Aramak istemiyorum. Ararken kaybolmak
istemiyorum.
İlaçlarımı bırakmak istemiyorum.
Derin, ayrıntılı, karmaşık düşünmek
istemiyorum.
Kime ne haksızlık ettiğimi düşünmek
istemiyorum.
Sadece çok da uçmadan hafifçe salınmak
istiyorum.

11/03/2019
28.06.18
Rüyamda
bir balık oluyorum. Ege’de… Sevmem ben Ege’yi. Doğru mu yazıyorum? Neyse sevmem
işte, soğuk olur. Ayaklarımı çırpıyorum, ayak parmaklarımı. Sözde yüzüyorum.
Üşümüyorum işin ilginç yanı. Seversin demişlerdi, tanısan seversin Ege’yi. Hala
doğru yazıp yazmadığımı düşünüyorum. Seviyorum sanki. Ufak ufak ilerliyorum
suda. Birkaç mercan görüyorum. İyi de balık da sevmem ben. Rüya benim. Bu
rüyaya balık almıyorum! Ayağıma değer de huylanır, uyanırsam diye. Şöyle bir
yukarı doğru bakıyorum. Yüzeye yakın güneş kırılmış, paramparça. Keşke
diyorum, biz de kırılınca böyle altın ışıklar saçılsa etrafa. Ama olmuyor…
Kalp
kırığı denizdeki güneş kırığına benzemiyor.
Kalp
kırığı karartıyor aksine.
Ayaklarım
gıdıklanıyor. Uyanıyorum. Tam balıklara kızacağım, ayaklarımı kedinin ısırdığını
fark ediyorum. Karşı evin balkon camına çarpıp yarım yamalak odama yansıyan
güneş ışığı gözümü alıyor.
Kalbim
hala kırık.
Ev
aydınlık.
9/09/2019
kedi
İki yana
yasla.
Paragrafı
içeri al.
Cambria yazı
tipi ve italik.
Kedim oldu.
Kedim öldü.
Bir yıl ve
kaç ay geçti bilmiyorum. Birkaç ay. Suçluluk duymuyorum bilmediğim için.
Saymamıştım geçen günleri.
Hayatıma birisi
girdi. Tam da babamın doğum gününde. Ve tam da babamın doğum gününde kedim
öldü.
Öldü.
Kabullendim
kabullenmesine de ağladım tabi çok. Kimse görmezken ama.
Çünkü,
düşünsene, kedi. Ne paylaşmış olabilir seninle? Kapıda mı karşılamıştır her iş
dönüşünde? Yalnız yemeklerine eşlik mi etmiştir? Balkonda çay- sigara yapıp
kendi kendine mızmızlanırken ayaklarına mı dolaşmıştır? Birlikte bir sürü yolculuk mu yapmışsınızdır? Geceleri başucunda mı
uyumuştur ya da ayaklarının dibinde… Kedi yani anlatabiliyor muyum?
Çok ağladım
kimse görmezken. Hala ağlarım. Çünkü burnuna dokunamayacağım. Gitmesi değil de bir kez daha assssla dokunamayacak olmak ağlatıyor
beni.
Bak mesela
hala ağlıyorum işte.
Hayatıma
birisi girdi. Babamın doğum gününde. Ve evime geldi. Karmakarışık olan
çoraplarımı eşleştirdi, çekmeceye dizdi.
1/22/2019
Bir Keyaki ne kadar?
Alelacele yola
çıkmıştım bir gün. Bir sırt çantası eşya aldım sadece. Elzem ihtiyaçlar. Gerisi
hallolur dedim. Pencereden hızlı hızlı geçen tarlaları, akarsuları, inekleri,
mevsimlik işçileri izledim bir süre.
Bu
insanlar, koca bir düzeni bozup yeni bir koca düzen kuruyorlar şu düzlüklere.
Nasıl olabilir?
Sonra
ayaklarımın altındaki sırt çantasına baktım.
Bu
kadardı bir Keyaki. Daha fazlası değil…
O günden
sonra bir şeyleri bulamadım. Yolda kaybettim sanırım ve bir daha hiç o yola
çıkmadım.
7/29/2018
28. 07. 18
Şu sevmediğim şehirde ne güzel şeyler olabiliyor. Cırcır böcekleri, gece bulutsuz gökyüzü ve gündüz bulutlu gökyüzü.
Hiç mi hiç konuşmak istemiyorum. Aynısını yapabilecek bir omuz, bir diz istiyorum ki güzel güzel susabilelim biraz. Çan seslerini duyalım. Ne çanı diye düşünüp susalım.
Geçenlerde biraz serçe besledim. Çekirdekle. Çitleyip kendim yemedim onlara yedirdim. Sonra birden merak ettim. Çatık kaşlı gibi görünenler erkek serçe mi? Pamuk gibi olanlar dişi mi diye. Öyleymiş. Zihnimde kendiliğinden oluşmuş bu bilginin doğru oluşu beni rahatsız etti...
Şu hayatta aklıma takılakalmış bazı şeyler var. Şimdilik çok değiller ama bi yirmi beş sene daha yaşar da bu kadar daha biriktirirsem çok olur.
Mesela o kız ve çantasıyla ilgili yaptığım yorum(5yıl) . Mesela o çocuğun babasıyla girdiğim gereksiz diyalog(2yıl). Mesela birilerinin kardeşimle ilgili söylediği onca şeyin karşısında nazikçe konuşmam.Ağzına sıçıp bırakmalıydım(4-5ay). Mesela o kıza Ankara ile ilgili konuşmam (birkaç gün)
Hiç mi hiç konuşmak istemiyorum. Aynısını yapabilecek bir omuz, bir diz istiyorum ki güzel güzel susabilelim biraz. Çan seslerini duyalım. Ne çanı diye düşünüp susalım.
Geçenlerde biraz serçe besledim. Çekirdekle. Çitleyip kendim yemedim onlara yedirdim. Sonra birden merak ettim. Çatık kaşlı gibi görünenler erkek serçe mi? Pamuk gibi olanlar dişi mi diye. Öyleymiş. Zihnimde kendiliğinden oluşmuş bu bilginin doğru oluşu beni rahatsız etti...
Şu hayatta aklıma takılakalmış bazı şeyler var. Şimdilik çok değiller ama bi yirmi beş sene daha yaşar da bu kadar daha biriktirirsem çok olur.
Mesela o kız ve çantasıyla ilgili yaptığım yorum(5yıl) . Mesela o çocuğun babasıyla girdiğim gereksiz diyalog(2yıl). Mesela birilerinin kardeşimle ilgili söylediği onca şeyin karşısında nazikçe konuşmam.Ağzına sıçıp bırakmalıydım(4-5ay). Mesela o kıza Ankara ile ilgili konuşmam (birkaç gün)
18. 02. 16
Kendini sarsacağını bildiğin filmler izleyip gözü çıkana dek ağlama günü.
Sarsıcı olaylara tepkisiz gibi görünüp dehşete düşme günü.
Faydasız hissetme günü.
Tavana boş boş bakma günü.
Yediğinin tadını almadan sadece doymak için yeme günü.
Pijamayla dolaşma günü.
Daha faydasız hissetme günü.
Bi boklar yiyip kimseye söylememe günü.
Köşe bucak kaçılan, nerden hangi beladan anlam yüklendiği belli olmayan şarkıları dinleyip yüreğini sıkıştırma günü.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)



