4/07/2014

Diyorum ki:

Ne yapacağımı, hangi işin hangi ucundan tutacağımı bilemiyorum bu ara. Birkaç sınava başvuru yapmış olmak, okulun sonunun gelmesi ve gelecek kaygısı kafamı öylesine kurcalıyor ki. Her an aklımın içinde. Kendi kendimi yiyorum. Hata yaptığımı düşünüyorum bir yerlerde. Mesela dershaneye gitmek hata çünkü okulu bahane edip çalışmıyorum. Kafamda okulla ilgili yapmam gereken şeyler varken kpss çalışmıyorum ve ödev yaparken vicdanım "kpss ne durumda tatlım?" diye sorup göz kırpıyor. Bu vicdan bana batıyor!

Sonra sınavlar... Memleketteki tek akıllı sen misin de ygs başvurusu yaptın son yılında? Başka bir bölüme hevesin var evet ama sırası mı? Tam da kpss hazırlığında olduğun zaman. Zaten bu sınava doğru düzgün hazırlanamazken... Bir de bok var gibi ortalama bi sıralama yaptın, şimdi umudun da var bir kez daha üniversite okumak konusunda... Tabi lys için çalışıyor musun o da ayrı mesele. Ah bir de ales var. Hadi o askıda kalabilecek bir sınav ama çalışıyor musun? Yiooo...

Tamam... Hepsini koy kenara şimdi. Bir bak geri dönüp de. Ne var elinde? Bir ihtimal diploma. Eee bir ara hayal falan diyordun onlar ne oldu? Hatırlamıyorsun bile değil mi? Beklentilerin mi düşmüş? Hem de kendini unutmuşsun... Ne kayıp mı oluyorsun? Yok canıııım olur mu öyle şey? Her şey olacağına varır diyordun ya... Bekle de olacağına varsın. Sen götünün üstüne oturup beklerken varmıyormuş değil mi hiçbir şey hiçbir yere? Neyse...

Video paylaşacaktım ben. Şunu...
İzleyebiliyorsunuzdur umarım. Hayatının anlamı falan diyor. Ne dersiniz?
Bunca çabam boşa değil mi? İş olacağına varacak...

Yine iç konuşmaya çevirmişim. Heh! Ayyyynen böyledevam et Keyaki.


26 yorum:

  1. hahha sende benim kafa karışıklığıımı gördüm. seneye okul biticek ben bittikten sonra ne yapıcağımı bilmiyorum. bi kere çalışma hayatına girmek istemiyorum. bundan kaçmak için diyorum yüksek yap sonra zor geliyor. sevmiyosun okulunu tekrar sınava gir diyorum çalışıcak kimse yok. hadi girdin diyelim ne istiyorsun biliyo musun kızım diyorum onada cvp yok. sen çözüm bulursan bende istiyorum bi cvp =)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ah Zamska aaah! Ergenlik bunalımlarından fena bu haller. Bitsin bi okul da nefes alalım olmaz mı? Tekrar sınava girsem ne istediğimi ben de bilmiyordum ve okulu bırakma cesaretim yoktu ama artık bitiyor ve yeniden başlayabilirim diye düşünüyorum. Sadece sevdiğim, istediğim için. Bu bölüm bana ilerisi için ne getirir diye düşünmeden. Ama tabii zaman bu zaman değilmiş. Bak bi yorumcukta bile boğuldum yine :D

      Çözüm, cevap henüz yoook... Ama olabilir de. Belli olmaz yani bilirsin :D

      Sil
  2. Eğer bir şeyi çok fazla düşünürsen, merak edersen ya da hayal edersen diyelim, bir süre sonra bütünüyle o şeyin içinde hissetmeye başlıyorsun kendini. Otuzlu yaşlarımın sonunu çok fazla düşünmeye başladığımdan beri ben kırkına çok da bir şey kalmamış bir insanım. 3 yıl kadar önce çok fazla arzum ve hayalim vardı. Bunların her birini sonuna kadar, en iyi şekilde yaşadığımı hayal ettim. Yine de mutlu olmadığımı gördüm. Muhtemelen daha önce duyduğun şeylere yakın şeyler söyleyeceğim ama mutluluğa ulaşmış bir insan olarak ve bunun için büyük şeyler feda etmemiş bir insan olarak yeniden söylemek istiyorum. Bir pazar günü öğleden sonra insanın hayatını gözden geçirirken bütün hayatını boşa harcadığını düşünmesi ve derin bir umutsuzluğa kapılması kaçınılmazdır. Hemen her insanın sonu... Bilmem kaç pazar ve insomnia yüzünden uyuyamadığım o gecelerde bunu düşündüm durdum, mutsuz oldum. Yine yine yine yine... Asla sonu gelmeyecekmiş gibi görünüyordu. Neden sonra fark ettim ki mutlu olmak için büyük şeylere ihtiyacım yoktu. Yaşanan kötü şeyler ve güzel şeyler, hepsi sadece birer andı ve geçiyordu. İnsanın bir takım hedef ve hayalleri, inanç ve umutları olmalıdır muhakkak, şüphesiz. Yaşamak için zaruridir bu. Ama bunlar için çalışırken insanın, yıllarını heba etmesi ve sonunda istediğine ulaşsın veya ulaşamasın mutsuz olması, kabul edilemez. En azından ben bunu edemezdim. Ve günümü kendimi boğmadan yapmam gerekenleri yaparak, bunun için de gözümü yükseklerden alarak ve bana kalan zamanda istediğimi yaparak mutlu olmayı öğrendim. Ve gerçekten oldu, inanması zor ama oluyor, olduğu için bunu söyleyebiliyorum. Çok ciddi sorunlar yaşadım ve yaşamaya devam ediyorum. Ama bir yanım bunun geçici olduğunu bildiği için rahat. Ve otuzlu yaşlarımın sonuna gelip de geçmişe dönüp baktığımda, bir şeylere ulaşmak için kendini harap etmiş bir ben görmeyeceğim. Küçük şeylerle mutlu olmasını öğrenebilmiş ve bu yüzden bütün hayatını huzurla geçirebilmiş bir ben göreceğim. Elbette kimse her saniyesini mutlu geçiremez ama büyük bir bölümünü geçirmek şu şartlarda en büyük kazançtır. Çok konuştum belki boş konuştum ama demek istediğim geçmişe dönüp "Eee elimde ne var?" diye sorduktan sonra hayal kırıklığı yaşama, zamanında kurduğun büyük hayallere ulaşamadığın için kendine kızma. Arzularının büyüklüğü nispetinde küçüktür insan. Gün içinde kararlar verirken sana huzur vereni seç, seni o an ilerletecek olanı seç. Uzun vadeli de düşünmeli insan elbette ama her şeyini buna vermemeli bence. O geleceğin, gelebileceği bile kesin değilken üstelik... Amma konuştum ya, çok da sinir bozucu geldim şuan gözüme hatta. :D Zamanında bunları kendine çok söylemiş biri olarak başkaları da böyle düşünsün istemiyorum. Huh! Bitirdim bitirdim. :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Böyle upuzuuun ve harika bir yorum yaptığın için teşekkür ediyorum Paul. Gerçekten çok teşekkür ediyorum. Sadece öylesine yazmıştım bu yazıyı. Beklentisizce...

      Ve öyle haklısın ki. Kendi kendime söyleyip durduğum ama bir türlü kabul edemediğim şeyler ve tecrübelerinle sabitlenmiş daha fazlası...

      İşte tam da dediğin gibi geri dönüp baktığımda kendini bir yerlere gelmek, bir şeyleri başarmış olmak için paramparça etmiş birisini görmek istemiyorum. Ve biliyor musun aslında küçük, minicik şeylerle mutlu olmayı da çok severdim. Bir ara... Ne zaman unuttum bunu bilmiyorum.

      Tekrar teşekkür ederim :) Bu yorumu bir kenarda saklayacağım :)

      Sil
  3. Istedigin meslek tekrar üniversite okumaktan geciyorken, kpssyle bir yere atanıp mutsuz olmaktansa okurdum. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aslinda istedigim meslek diyemem :) Su anda bitirmek uzere oldugum bolumu de seviyorum. Ben kucukken ufacikken hevesim kursagimda kalip geldigim icin yeniden okumak istiyorum :)

      Zaten bu kafayla atanip mutuz olacagimi sanmiyorum :D Atanmadan mutsuz.... Belki de mutluu :)

      Sil
    2. Içinden geçeni yap... ben öyle yaptım ama okumaktan da sıkıldım :D

      Sil
    3. Galiba öyle yapacağım :)

      Sil
  4. :) Bu ne.. hepsi birden aradan çıksın mı istedin de, hepsine birden başvuru yaptın..
    Allah kolaylık versin. Herşeyin hayırlısı..
    Gönlünce olsun herşey. :)
    Bende yine kpss ye başvuru yapsam mı diyorum.. bir yerleşemedim zaten. gıcık oluyorum. :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ales zaten olsundu okul bitiyordu da ygs basvurum zaten son anda son bes on dakikada parayi yatirmamla oldu. Ondan once aklimin ucundan gecmiyordu :)

      Tesekkur ederim :)

      Sen de yap bi basvuru :D Belli mi olur bu yil farkli bir yerden yazarsin belkim :) Tabii baska hedeflerin yoksa :)

      Sil
    2. Şimdilik yok. :) Bakalım..
      ve bende bir mimin var, şayet görmediysen. Şifreli öykü konumda. :)

      Sil
    3. Aaa... Bu ara teknik aksakliklardan dolayi giremiyorum bloga. En kisa zamanda yapicaaaam :)

      Sil
  5. kendini düşüncelerle ne olacaklarla boğma... Sen kafanı patlatsan da endişelensen de endişelenmesen de olacak olan olur... her şey olacağına varır sonunda... Çok endişe duymadan sana düşenleri yapmaya çalış gerisi için kaygılanma.... İlla ki elinde bir şeyler olacak gelecekte:) Sakin ve umutla devam et sadece...
    Vidyo da hoşmuş:) Mutlu bir ruha sahip yaptığı ufak tefek şeylerle....

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Boyle birisi degildim aslinda... Bir donum noktasi oldugundan herhalde... Evet cok da endiselenmeden elimden geleni yapmam yeter ama iste buna akli kalbi ikna etmek gerek :)

      Hic olmadi videodaki gibi mutlu olurum :)

      Sil
  6. Vay be... İnsan öyle bir varlık ki başındaki sorunları yaşayan kafasını dolduran soru işaretleriyle yaşayan tek kendisi zannediyor. Oysa seninle neredeyse tıpatıp aynı şeyle boğuşan birileri var hayatın bir yerlerinde.
    Aynı şekilde son senemdeyim, diplomamı alacağım ve sırf bölümümü sevmediğimden bu işi yapmak istemediğimden sınava başvurdum. Sonunda istediğim yere gitmeme yetme ihtimali yüksek olan bir puan aldım. Üstelik aynı şekilde -sözde- KPSS'ye hazırlanıyorum. Şimdi ise gene aynı şekilde her zamankinden daha karışığım. Ve bir aptal gibi böyle bir durumu sadece benim yaşadığımı düşünüyordum.
    Dışarılarda senin gibi birinin olduğunu bilmenin rahat hissettirmesi tuhaf mı? Hatta fazlasıyla bencilce? Çünkü bu kısa yazını okuduktan sonra kendimi garip bir şekilde rahatlamış hissettim. Yalnız değilsin diyebildim kendime. Sanırım yalnız olmadığını bilmek gerçekten mutlu ediyor bizleri.
    Sana tavsiyede bulunamam, çünkü benim de sabah aldığım karar akşam verdiğimi tutmuyor şu ara. Bir ara güçleniyorum her şeyi yapabilirim, her adımı atabilirim her sorunun üstesinden gelebilirim gibi geliyor; bir an sonra "Neden? Değecek mi? Hayatın sürdüğü yere gitmiş birisi olmak o kadar da kötü mü?" derken buluyorum kendimi. Ama gene de şunu söyleyebilirim: Yalnız değilsin. Belki bu cümle senin yazının beni rahatlattığı gibi seni de rahatlatır.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Nym... Böyle hitap etmemde sakınca yoktur umarım :)

      Uzun zamandır seni takip ediyorum ve birçok yönden benzediğimizi düşünüyordum. Anlık şeylerdi belki ama benzerdi ve her seferinde "aa bu konuda da yalnız değilmişim" diyordum. Değişen bir şey yoktu işte ama yanımda birileri daha vardı ve işin garip yanı bundan haberi bile yoktu :')

      Bencilce olmadığını söylersem yalan olur. Çünkü böyle sıkıntı durumlarında, birileriyle benzer şeyler hissettiğimi, yaşadığımı söylediğimde karşımdakine faydalı olamayıp kendi derdimi de ona yüklediğimi düşünürdüm. Bencilce gelirdi. Öyle "zannederdim". Çünkü şu anda görüyorum ki öyle değilmiş :)

      Bu saçmalığın içinde kim bilir kimler var bizden başka. Haberimiz yok. Ne faydası var? İnan ben de bilmiyorum.

      Ne için uğraşırsak uğraşalım yine de hayatın sürüklediği yere gitmiyor muyuz? İyi bir şeyler yaptım sanıp bir de bakıyoruz ki yine olmayı istemediğimiz "o" yerdeyiz...

      Gerçekten rahatlattı. Gerçekten...

      Sil
    2. Hayır hiç sorun değil, genelde herkes öyle diyor. İsmimi söyleseler tuhaf hissedecek duruma geldim artık :D

      Aslında bu konuda da benziyoruz. Ben de gerçek hayatımda kolay kolay sorunlarını paylaşmayan biriyim. Önceleri tıpkı senin gibi bunun diğer insanlara yük olacağını, onları rahatsız hissettirme gibi bir hakkım olmadığını düşünürdüm, bencilce bulurdum. Başkalarının bana bir şeyler anlatmasında sorun yoktu (sadece hikayesi için bile birisini dinleyebilirim) oysa benim anlatmam onları sıkacak gibi gelirdi hep. Ama özellikle şu son bir kaç ayda fark ettim ki olayın tek açısı bu değil. İnsanız, güçsüzüz. Hepimiz bir noktada içimizi dökme, aklımızdan geçenleri yüksek sesle ifade etme ihtiyacı duyuyoruz. Sadece birilerine kanıtlamak ya da haklı çıkmak için değil üstelik, sadece duyulmak hatta bizzat duymak için. Ve öyle bir şey ki, bazı tasarılar daha çok insana anlattıkça, daha yüksek sesle söyledikçe bizim içimize de yerleşiyor, gerçekleşme ihtimali artıyor neredeyse. Bu sebeple artık kendimi de anlatıyorum insanlara bazı bazı. Eskisi gibi yanlış gelmiyor bu, çünkü aslında onlar dinlesin/anlasın diye anlatmıyorum gibi, kendimin sesli olarak duymaya ihtiyacı var bazı şeyleri. Tuhaf, saçma belki ama öyle. Çünkü her sesli ifade edişimde daha da gerçek geliyor. "Bir şeyi 40 kere söylersen olur"un yanlış olduğunu kim söylemiş sonuçta? :)
      Ne faydası var? Ben de tam olarak bilmiyorum. Ama şu anda bu satırları yazarken hafifçe gülümsüyorsam zararına uğramış gibi de hissetmiyorum. Yukarıya bıraktığın video gibi. Ufacık şeylerin bile faydası var aslında, sadece bizim çağımızda bu jenerasyonda gören gözler yok belki. Çoğu zaman ben de görmüyorum zaten.
      Bir söz vardır bilirsin: Yolun varacağı yer değil, yolculuktur önemli olan. Ya da böyle bir şeyler... Sonunda olmayı istemediğimiz yere varacağız belki ama yol boyunca olmak istediğin bir kaç durakta durmak da keyifli değil mi? Vardığım noktaya hatırlamaya değecek bir şeyler götürmek istiyorum ben. Yolun sonu hüsran olabilir, ama yolculuğun güzel geçmesi hala bizim elimizde. İnanıyorum buna. Uzun süre reddetmiştim, tıpkı senin gibi düşünmüştüm ama şu anda inanıyorum. Yolculuk önemli olan, bırak o güzel geçsin :)

      Sil
    3. Karşımdakine yük olacak diye düşünürken fark ettim ki birikimleri olmadık yerde, olmadık insanlara patlatıveriyorum... Bu daha kötü oluyordu.

      Bundan önceki blogumda kendimi yazmazdım. Başkalarının okumasına ne gerek var dedim, dert tasa mı okuyacak insanlar dedim. Açıkçası bu denli ciddiye alınıp böyle yorumlar geleceğini bile düşünmüyordum :)

      Ben de anlatıyorum artık senin gibi. Bazen kendimi susturmam gerektiğini düşünene dek anlatabiliyorum.

      İnsan kendi kendine düşünerek çözemiyor işte. Anlatıp duyması, analiz etmesi, tekrar birleştirmesi falan gerekiyor demek ki. Önceleri "ben çalışmadan da yapıyorum yaaa" diyordum mesela ve gerçekten çalışarak başaran birisi kadar iyiydim. Sonraları kafam karıştı, bir şeyler oldu işte... Bunu söylemeyi bıraktım. Umudum azaldı ve artık ne yapabildiğimi bile bilmiyorum. Kaybediyor gibiyim. Gerçekten söylemek gerek. Anlatmak gerek bir şeyleri sadece kendi kafanda anlamlandırmak ve işe yarar hale getirmek için.

      Gülümsediğini okurken gülümsedim. Manyak gibi hissettim, biraz daha gülümsedim... Hayatın akışına kapılıp bakar körler oluyoruz. Her zaman daha fazlasını istemek ve mutluluğu biraz daha ötede aramak belki de... "Sadece biraz" uzak olduğunu söyleyip kendini kandırmak sahip olunanı görmemek için. Ben buraya nereden geldim ya :D Bak şuraya bağlayacağız işte: Yolun sonunu merak ederken, bir an önce sonu görmeye çalışırken durakları pas geçiyoruz :)

      Ve sanırım şu anda ikimiz de kendimizi ikna etmeye çalışıyoruz. İfade ettiklerimizin gerçekliğine inanmak için :)

      Sil
    4. Aynen dediğin gibi :D Ortak noktamız olsa da aslında çabamız kendimize: İkimiz de içimizdeki karmaşaya dur demeye çalışıyoruz birbirimizinkine değil. Dediğim gibi -ve senin de dediğin gibi- kendimiz duymak için anlatıyoruz, başkaları duysun diye değil.

      Ben de aktif olarak kullandığım blogda kendimden bahsetmiyorum. Sadece müzik var orada ama o bile tek bir ülkeye yönelik. Ama yazarken arada kaçıyor bazı şeyler işte, bak sen de yakalamışsın :D Yazmanın büyüleyici yanlarından biri de bu sanırım, istesen de yalan söyleyemiyorsun. Satır aralarını okumaya niyeti olan biri çözüveriyor seni. Önceden böyle bir şey korkuturdu beni aslında ama artık reçel kavanozunda eli yakalanmış çocuk gibi hissediyorum neredeyse :D
      Şimdi sırf öylesine konuşmak, başka şeylerden bahsedebilmek için tıpkı senin gibi (Aslında Paul'un aklıma girmesiyle) bir blog açtım. Kullanır mıyım bilmiyorum gerçi. Sağım solum belli olmuyor benim :)

      Sil
    5. İyi olmuş bak farklı bir blog açman, iyi etmiş Paul :) Seni farklı alanlarda da görebileceğiz demektir :)

      Iııı şey ben biraz fangirl yaklaşımıylan -hatta biraz sasaeng bile olabilitem var(32dişsırıtansevimlibirifade)- takiplediğim için seni azıcık bir şeyler kapmış olabilirim. Olmayabilirim de :D Yanlış anlamış da olabilirim :D

      Sil
    6. O zaman bir şey söylemem lazım: Madem okuyorsunuz neden benimle konuşmuyorsunuz?! Blogumu en başta açmamın sebebi çevremde Kore müziği hakkında konuşacak tek bir insanın bile olmamasıydı açıkçası, ilgileniyordum ama kimse de dinlemiyordu bu yüzden içimde kalıyordu bir şeyler. Belki böylece birileriyle sohbet etme imkanı bulurum diye düşündüm ne yazık ki uzunca bir süre hiç de öyle olmadı, çünkü insanlar okuyup okuyup yorum yazmadan gidiyorlardı ashgsfshfashgfah Hala büyük çoğunluğu yorum yazmıyor, üzücü bu :/
      Neyse... Konuşun benimle :D

      Sil
    7. Azarı yedik (^_^;)

      Yazıların müzikal açıdan profesyonel olunca, ben de öyle çok anlamayınca yorum yapamadım ne yapayım :) Başkalarını bilemem ama benim için durum buydu. Hem ben öyle çok yorumcul bi insan değildiiim. Ayrıca biliyorsun çok zor dönemlerdeyiiz :D Bir deshdfksahf tamam :savunma devre dışı:
      Konuşalım :)

      Sil
  7. Demek ki hepimizde var bu haller :)
    Sanırım istefiğimizi sandığımız bölümleri tercih etmişiz :)
    Ama sana diyeyim kasma bu kadar kendini. Bırak bir rahatla sakin kafayla ne istediğini daha iyi anlarsın zaten :)
    Konuşmaya çevirmen daha güzel ki karşımda konuşuyosun gibi :)
    Daha içten eee daha ne isteyelim di mi :)
    Sevgiler

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bu ara basima öyle bir is geldi ki bunlari dusunecek zaman olmadi bile :) Bos kalinca insan saracak yer ariyor herhalde. Dolunca da akisa kapilip kayboluyor. Arasini bulmak da kendini kurtarmak da biraz zor gibi :)

      Ben de bir anda karsimda konusuyormusum gibi hissedip yaziyorum :D Begenmene sevindim :)

      Sil
  8. Sınavlar sınavlar bitmeyen sınavlar. En zoru da sana ait olan bir bebeği büyütme sınavı. Hamur gibi yoğruyorsun ve yanlışı affetmiyor onları büyütmek :)
    Şu an benim en büyük sınavım bu :)
    Sanada kolaylıklar, hepsi geçecek :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Pehitooo! Ben bu yorumu nasil cevapsiz burakmisim :o

      Tatli bebek 2 ay daha buyumus desene :) Eminim bu sinavi en guzel sekilde vereceksin :)

      Sil

Buyursunlar...