Karşı balkonda üç yaşında bir
çocuk. Kollarını uzatıyor yağmur avuçlarına düşsün diye. Düşmüyor. Yetişemiyor
ki. Sonra da sokağa fırlayıveriyor. Annesi evde değil, dedesi var. Yaşlı, o da
koşup duran çocuğa yetişemiyor. Pes ediyor.
Birkaç yetişkin de kaçıyor saçak
altlarına. Ben de bahçeye mi çıksam diyorum pencereyi mi açsam. Düşünürken
geçiyor zaman. Geç oluyor işte...

hoş bir hayat kesiti işte yaaa :)
YanıtlaSilDeğil mi? Ama anlatınca olmuyor görmek gerek :)
SilBilirim o anki geç kalmışlık hissini.. ağırlığını...
YanıtlaSilbir nevi huyumdur böylesi geç kalmak..
Geçiveriyor zaman Uyuşukcuğum. Duruverdiğimi görmezden gelip zamanı suçluyorum ben de.
Sil