Sırtını,
belini, bileklerini, parmaklarını çıtırdattı. Boynunu da sağa sola çevirip
çıtlatmayı, kütletmeyi severdi. Bu kez izin vermedim. Öpüverdim. Ürperdi. Sonra
da elini omzuma atıp “Gidelim” dedi. Gittik. O bir porsiyon salata istedi, ben
bir buçuk iskender… Tezattı çoğu kişiye göre. Erkek adam iskender yerdi, kadın
da fit kalmak için hep salata. Ben yemedim. Yemem de. Yani İskender varken
salata yemem. Ama istersem yerim. Fit kalmak içi değil, arkasından başka şeyler
de yemek için. Midemi düşündüğümden yani fit kalıp kocayı elde tutmak için
değil. Siktirsin gitsin canım bana adam mı yok? Elimi sallasam ellisi… Bak şu
yüzüme baaaak! Güzel olmayabilirim ama ortalama bir çekiciliğim var. E salak da
değilim. Ayrıca ne diye seçilecekmişim! Seçerim ben, seçeriiim. Onu seçtiğim
gibi. Fark ettiysen özgüvenim de tavan. Ego da diyebilirsin. Belki başa bela
ama bana gelenler de belayı seviyor be arkadaş…
Neyse yemek
bitti, çıktık biz de biraz dışarıda dolaşalım dedik. Amaçsııız, sonu belirsiz
bir rota izdik kendimize. Çizdikçe gittik, gittikçe çizdik. Sonra ayakkabılarım
ayağıma vurdu. Durduk bankanın köşesinde. Beton çiçeklikler vardı. Kim bilir
kaç yıllık. Boş. Toprağı da kendi gibi taş olmuş sanki. Oturdum kenarına, çıkarttım
ayakkabılarımı. Soğuktu hava. “Üşüdüm be!” dedim. Eğildi önüme elleriyle
ısıtmaya kalkıştı ayaklarımı. “Dokunma!” diye tekmeleyecekken çiçekliğin içine
düştüm. İyi ki çiçek yoktu. Yoksa katil olurdum. Beni öylece bırakıp gitti, bi
dükkana, milyoncuya girdi. İki dakika sonra elindeki siyah poşeti attı
kucağıma. Ben çiçekliğin içinde… Poşetten çıkan yara bantlarını yapıştırdım
ayaklarıma, çorapları da giydim. Uyku çorabıymış, sığmadı ayaklarım
ayakkabılarıma ama olsundu çünkü renkleri yeşildi. Çiçeklik rahat. Taşlaşmış
gibi gelse de toprak sonuçta…
