yeşil etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
yeşil etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

3/08/2014

Söyle ona

Sırtını, belini, bileklerini, parmaklarını çıtırdattı. Boynunu da sağa sola çevirip çıtlatmayı, kütletmeyi severdi. Bu kez izin vermedim. Öpüverdim. Ürperdi. Sonra da elini omzuma atıp “Gidelim” dedi. Gittik. O bir porsiyon salata istedi, ben bir buçuk iskender… Tezattı çoğu kişiye göre. Erkek adam iskender yerdi, kadın da fit kalmak için hep salata. Ben yemedim. Yemem de. Yani İskender varken salata yemem. Ama istersem yerim. Fit kalmak içi değil, arkasından başka şeyler de yemek için. Midemi düşündüğümden yani fit kalıp kocayı elde tutmak için değil. Siktirsin gitsin canım bana adam mı yok? Elimi sallasam ellisi… Bak şu yüzüme baaaak! Güzel olmayabilirim ama ortalama bir çekiciliğim var. E salak da değilim. Ayrıca ne diye seçilecekmişim! Seçerim ben, seçeriiim. Onu seçtiğim gibi. Fark ettiysen özgüvenim de tavan. Ego da diyebilirsin. Belki başa bela ama bana gelenler de belayı seviyor be arkadaş…

Neyse yemek bitti, çıktık biz de biraz dışarıda dolaşalım dedik. Amaçsııız, sonu belirsiz bir rota izdik kendimize. Çizdikçe gittik, gittikçe çizdik. Sonra ayakkabılarım ayağıma vurdu. Durduk bankanın köşesinde. Beton çiçeklikler vardı. Kim bilir kaç yıllık. Boş. Toprağı da kendi gibi taş olmuş sanki. Oturdum kenarına, çıkarttım ayakkabılarımı. Soğuktu hava. “Üşüdüm be!” dedim. Eğildi önüme elleriyle ısıtmaya kalkıştı ayaklarımı. “Dokunma!” diye tekmeleyecekken çiçekliğin içine düştüm. İyi ki çiçek yoktu. Yoksa katil olurdum. Beni öylece bırakıp gitti, bi dükkana, milyoncuya girdi. İki dakika sonra elindeki siyah poşeti attı kucağıma. Ben çiçekliğin içinde… Poşetten çıkan yara bantlarını yapıştırdım ayaklarıma, çorapları da giydim. Uyku çorabıymış, sığmadı ayaklarım ayakkabılarıma ama olsundu çünkü renkleri yeşildi. Çiçeklik rahat. Taşlaşmış gibi gelse de toprak sonuçta…