Rüyamda
bir balık oluyorum. Ege’de… Sevmem ben Ege’yi. Doğru mu yazıyorum? Neyse sevmem
işte, soğuk olur. Ayaklarımı çırpıyorum, ayak parmaklarımı. Sözde yüzüyorum.
Üşümüyorum işin ilginç yanı. Seversin demişlerdi, tanısan seversin Ege’yi. Hala
doğru yazıp yazmadığımı düşünüyorum. Seviyorum sanki. Ufak ufak ilerliyorum
suda. Birkaç mercan görüyorum. İyi de balık da sevmem ben. Rüya benim. Bu
rüyaya balık almıyorum! Ayağıma değer de huylanır, uyanırsam diye. Şöyle bir
yukarı doğru bakıyorum. Yüzeye yakın güneş kırılmış, paramparça. Keşke
diyorum, biz de kırılınca böyle altın ışıklar saçılsa etrafa. Ama olmuyor…
Kalp
kırığı denizdeki güneş kırığına benzemiyor.
Kalp
kırığı karartıyor aksine.
Ayaklarım
gıdıklanıyor. Uyanıyorum. Tam balıklara kızacağım, ayaklarımı kedinin ısırdığını
fark ediyorum. Karşı evin balkon camına çarpıp yarım yamalak odama yansıyan
güneş ışığı gözümü alıyor.
Kalbim
hala kırık.
Ev
aydınlık.




