11/03/2019

28.06.18


Rüyamda bir balık oluyorum. Ege’de… Sevmem ben Ege’yi. Doğru mu yazıyorum? Neyse sevmem işte, soğuk olur. Ayaklarımı çırpıyorum, ayak parmaklarımı. Sözde yüzüyorum. Üşümüyorum işin ilginç yanı. Seversin demişlerdi, tanısan seversin Ege’yi. Hala doğru yazıp yazmadığımı düşünüyorum. Seviyorum sanki. Ufak ufak ilerliyorum suda. Birkaç mercan görüyorum. İyi de balık da sevmem ben. Rüya benim. Bu rüyaya balık almıyorum! Ayağıma değer de huylanır, uyanırsam diye. Şöyle bir yukarı doğru bakıyorum. Yüzeye yakın güneş kırılmış, paramparça. Keşke diyorum, biz de kırılınca böyle altın ışıklar saçılsa etrafa. Ama olmuyor… Kalp kırığı denizdeki güneş kırığına benzemiyor. Kalp kırığı karartıyor aksine.
Ayaklarım gıdıklanıyor. Uyanıyorum. Tam balıklara kızacağım, ayaklarımı kedinin ısırdığını fark ediyorum. Karşı evin balkon camına çarpıp yarım yamalak odama yansıyan güneş ışığı gözümü alıyor.
Kalbim hala kırık.
Ev aydınlık.

9/09/2019

kedi


İki yana yasla.
Paragrafı içeri al.
Cambria yazı tipi ve italik.
Kedim oldu.
Kedim öldü.
Bir yıl ve kaç ay geçti bilmiyorum. Birkaç ay. Suçluluk duymuyorum bilmediğim için. Saymamıştım geçen günleri.
Hayatıma birisi girdi. Tam da babamın doğum gününde. Ve tam da babamın doğum gününde kedim öldü.
Öldü.
Kabullendim kabullenmesine de ağladım tabi çok. Kimse görmezken ama.
Çünkü, düşünsene, kedi. Ne paylaşmış olabilir seninle? Kapıda mı karşılamıştır her iş dönüşünde? Yalnız yemeklerine eşlik mi etmiştir? Balkonda çay- sigara yapıp kendi kendine mızmızlanırken ayaklarına mı dolaşmıştır? Birlikte bir sürü  yolculuk  mu yapmışsınızdır? Geceleri başucunda mı uyumuştur ya da ayaklarının dibinde… Kedi yani anlatabiliyor muyum?
Çok ağladım kimse görmezken. Hala ağlarım. Çünkü burnuna dokunamayacağım. Gitmesi değil de bir kez daha assssla dokunamayacak olmak ağlatıyor beni. 
Bak mesela hala ağlıyorum işte.
Hayatıma birisi girdi. Babamın doğum gününde. Ve evime geldi. Karmakarışık olan çoraplarımı eşleştirdi, çekmeceye dizdi.

1/22/2019

Bir Keyaki ne kadar?


Alelacele yola çıkmıştım bir gün. Bir sırt çantası eşya aldım sadece. Elzem ihtiyaçlar. Gerisi hallolur dedim. Pencereden hızlı hızlı geçen tarlaları, akarsuları, inekleri, mevsimlik işçileri izledim bir süre.
Bu insanlar, koca bir düzeni bozup yeni bir koca düzen kuruyorlar şu düzlüklere. Nasıl olabilir?
Sonra ayaklarımın altındaki sırt çantasına baktım.
Bu kadardı bir Keyaki. Daha fazlası değil…
O günden sonra bir şeyleri bulamadım. Yolda kaybettim sanırım ve bir daha hiç o yola çıkmadım.

7/29/2018

28. 07. 18

Şu sevmediğim şehirde ne güzel şeyler olabiliyor.  Cırcır böcekleri, gece bulutsuz gökyüzü ve gündüz bulutlu gökyüzü.
Hiç mi hiç konuşmak istemiyorum. Aynısını yapabilecek bir omuz, bir diz istiyorum ki güzel güzel susabilelim biraz. Çan seslerini duyalım. Ne çanı diye düşünüp susalım.
Geçenlerde biraz serçe besledim. Çekirdekle. Çitleyip kendim yemedim onlara yedirdim. Sonra birden merak ettim. Çatık kaşlı gibi görünenler erkek serçe mi? Pamuk gibi olanlar dişi mi diye. Öyleymiş. Zihnimde kendiliğinden oluşmuş bu bilginin doğru oluşu beni rahatsız etti...
Şu hayatta aklıma takılakalmış bazı şeyler var. Şimdilik çok değiller ama bi yirmi beş sene daha yaşar da bu kadar daha biriktirirsem çok olur.
Mesela o kız ve çantasıyla ilgili yaptığım yorum(5yıl) . Mesela o çocuğun babasıyla girdiğim gereksiz diyalog(2yıl). Mesela birilerinin kardeşimle ilgili söylediği onca şeyin karşısında nazikçe konuşmam.Ağzına sıçıp bırakmalıydım(4-5ay). Mesela o kıza Ankara ile ilgili konuşmam (birkaç gün)

18. 02. 16

Kendini sarsacağını bildiğin filmler izleyip gözü çıkana dek ağlama günü.
Sarsıcı olaylara tepkisiz gibi görünüp dehşete düşme günü.
Faydasız hissetme günü.
Tavana boş boş bakma günü.
Yediğinin tadını almadan sadece doymak için yeme günü.
Pijamayla dolaşma günü.
Daha faydasız hissetme günü.
Bi boklar yiyip kimseye söylememe günü.
Köşe bucak kaçılan, nerden hangi beladan anlam yüklendiği belli olmayan şarkıları dinleyip yüreğini sıkıştırma günü.

7/22/2017

ikibinondörttenbugüne

Kafayı yemiş olmalıyım. Yıllardır kapının yanındaki duvarda duran elektrik anahtarını en yakınımdaki herhangi bir duvarda aramam
ya da aynaya bakmak için ayna olmayan boş bir duvarı kullanmam
ya da pijamalarımı giymek isterken çıkardığım giysileri geri giymemden falan bu çıkarımda bulunuyorum.

7/20/2017

bakıyorum, kafalar yine karışık

Etrafıma bir mutluluk oyunu mu oynuyorum bilmem. Sanki herkesi kandırmakla kalmayıp kendimi de inandırmışım bu oyuna, bunun da bir sonu gelecekmiş gibi hissediyorum. Bu normallik halinden korkuyorum.
Birini kaybettim.
Gözlerimle gördüm soğuk, sessiz bedenini. Hıçkıramadım ağlarken. Zaten çoktan gitmişti. Bembeyazdı. Mor değil. Beyaz.
Öyle filmlerdeki gibi sarılmadım toprağa. Bi şey dokundu ama. Çok dokundu.
Mezarlıkta.
Çeşmeye gittim. Onun toprağındaki çiçeği sulamaktı amacım. Suyu doldurup gelirken… İki tarafı mermerlerle dolu yolda yürürken… Yolun sonundaki yerin onun yattığı yer olduğunu bilmek, eve döndüğümde orda olmayacağını bilmek o anda yüreğime oturdu. Ve artık o ağırlık hiç gitmeyecekmiş gibi hissediyorum. Hiç bağırmadım ağlarken, hiç isyan etmedim. Sade sessizce yürüdüm. Dedim ya toprağa filan kapanmadım. Onu orada demir kapının arkasında bırakıp eve gittim.


Mermer desenini çok severim halbuki. Severdim mi desem bilmiyorum. Belki hala seviyorumdur…