4/01/2020

küba'ya da gider miyiz?




Bir gün sizin evde oturuyoruz. Salonda. Akşamüstü. Camın yanındaki ikili koltukta. Mis gibi balkon varken ne işimiz varsa içeride…
Ben anlatıyorum hararetli hararetli. Psikolojik tahliller, yorumlamalar. Annen çay getiriyor. Bana fincanda. Seninkinin şekeri atılmış, karıştırılmış. Her şeyiyle hazır. Hani Gizem eşinden ayrılmıştı da eşinin değişik bir insan olduğunu filan konuşuyorduk hep. Ruh hastası diyemiyorduk da kibarca üstesinden gelemediği sorunları var diyorduk. Sonra tekrar bir araya gelme kararı almışlardı. İşte o adamı anlatıyorum. Bir yudum alıyorsun çayından. Bazı davranışlarının altındaki sebepleri bildiğimi, bunların davranışı kabul edilebilir kılmadığını ama anlayabildiğimi, bazen onunla benzer düşündüğümü ve bazı durumlarda benim de o adam gibi tepkiler verebildiğimi. Hala bardağın içinde olan kaşığı bir iki kez daha çeviriyorsun. Sanki homojen dağılmamış gibi şeker. Bilerek ve isteyerek bazı hatalara düştüğünü söylüyorum, kendi içindeki adalet sistemine uygun olmadıkça bir şeyleri kabul etmeyişini, edemeyişini filan…
Derken son yudum ve aklına bir şey geliyor senin. Akıl okuyamam tabi ama göz okurum. Anlıyorum.
İçimden beşe kadar saymadan yavaşça ayağa kalkıyorsun. Altı.
Sanki gidip de buzdolabından bir zeytin alacak gibisin. Yedi.
Ben koltuğun karşısındaki konsolun aynasında gördüğüm yansımaya anlatıyorum. Ne alaka şimdi zeytin? Sekiz.
Koridordan geçip elini yıkamaya gidiyorsun. Dokuz.
“Hadi gel balkona çıkalım. Hava güzel.” diyorsun yanımdan geçerken. Tam kurulamadığın elinle yüzüme dokunuyorsun.
On.

3/24/2020

terk




Diyorum ki burayı terk edeyim. Olduğu gibi. Buzdolabını boşaltmadan, koltukların üzerini beyaz mavi çizgili çarşaflarla örtmeden.
Bi haftasonu terk edilmiş bi köye gitmiştim. Kimse yok, hiç kimse… Bir evin kapısını itip içeri girdim. Köşede soba, sobanın yanında minderler. Kedi köpek girmiş tabi herhalde. Minderlerde iz var. Tozlu her yer. Tavan kötü, akmış minderlerin üzerine. Eski dolabın üzerinde bir 37 ekran televizyon, alçak pencerenin önünde kumandası. Sanki az önce kapatmışlar da yatmış uyumuşlar gibi. Tuzluk da kumandanın yanında, neredeyse dolu. Diğer köşede bir masa, hem de köşe sediri var. Kızının evinden getirmişler herhalde. Üzerinde kapak kapanmış bir çinko kase. Her şey, her şey öylesine az önce buradaymışlar gibi. Sadece duvarda bir takvim var, tarihi 12 Kasım 2012.
Sekiz yıl sonra burası nasıl olur dersiniz? Der misiniz? Var mısınız?
Ben yokum…

2/23/2020

çizgi

Şimdi sana ne diyeceğim.
Üzülmüyorum. Konuşmadıkça bitiyor sanki içimde bir şeyler. Küfleniyor gibi. Paslanıyor gibi. Yok yok. Doğru değil bu kelimeler. Bitiyor gibi. Bir katı sabunun tükenmesi gibi. Fark edilmeden bitiyor. Köpüğe dönüşüyor ya sabun, fark edilmiyor ya, öyle işte. Bi bakıyorsun azıcık kalmış. Aynsının üstüne o minik parçayı yapıştırıp devam ediyorsun kullanmaya. İlk sabunun ruhunu ikincisine aktatır gibi. Lan altı üstü sabun işte ne uzattın. Ama ben biten şeyleri yeni şeylerin üzerine yapıştırıp reenkarne edemem ki. Sezen Aksu şarkısı gibisin bakıyorum. Hani git git git diyor da sonra gitme diyor. Üzülmüyorum, üzülmüyorum, üzülmüyorum derken hıçkırıklara boğulacaksın. Az kaldı belli ki. Uyu hadi. Çizginden çıkma. Yallah.

1/01/2020

ne hissediyorsun?


Sanırım yazı yazmanın nasıl bir şey olduğunu unuttum. Uzun zamandır yazdığım şeyler alış veriş listeleri ve…
Çok yalnız hissediyorum. İşin aslı bu ve bu yüzden buraya geldim. Acizce yalnız hissediyorum. Ve kanaatim şudur ki kişinin iyi ya da kötü ne yaparsa yapsın yanında olmasını beklediği bir grup insan var. Bu insanlar “dur, sus, yapma” demeye başlayınca kişinin cinleri tepesine çıkıyor. “Neden yapıyorsun?” demeden, “Ne hissediyorsun?” demeden. Sadece yapma dediklerinde kalbi çatır çutur kırılıyor. Ve belki bu kırılmaya daha iyi bir yansıma sözcük bulunabilir ama arayamıyorum.
Aramak istemiyorum. Ararken kaybolmak istemiyorum.
İlaçlarımı bırakmak istemiyorum.
Derin, ayrıntılı, karmaşık düşünmek istemiyorum.
Kime ne haksızlık ettiğimi düşünmek istemiyorum.
Sadece çok da uçmadan hafifçe salınmak istiyorum.

redlipstickresurrected: “9Jedit aka 제딧 (Korean, South Korea) - 133/365 fro...

11/03/2019

28.06.18


Rüyamda bir balık oluyorum. Ege’de… Sevmem ben Ege’yi. Doğru mu yazıyorum? Neyse sevmem işte, soğuk olur. Ayaklarımı çırpıyorum, ayak parmaklarımı. Sözde yüzüyorum. Üşümüyorum işin ilginç yanı. Seversin demişlerdi, tanısan seversin Ege’yi. Hala doğru yazıp yazmadığımı düşünüyorum. Seviyorum sanki. Ufak ufak ilerliyorum suda. Birkaç mercan görüyorum. İyi de balık da sevmem ben. Rüya benim. Bu rüyaya balık almıyorum! Ayağıma değer de huylanır, uyanırsam diye. Şöyle bir yukarı doğru bakıyorum. Yüzeye yakın güneş kırılmış, paramparça. Keşke diyorum, biz de kırılınca böyle altın ışıklar saçılsa etrafa. Ama olmuyor… Kalp kırığı denizdeki güneş kırığına benzemiyor. Kalp kırığı karartıyor aksine.
Ayaklarım gıdıklanıyor. Uyanıyorum. Tam balıklara kızacağım, ayaklarımı kedinin ısırdığını fark ediyorum. Karşı evin balkon camına çarpıp yarım yamalak odama yansıyan güneş ışığı gözümü alıyor.
Kalbim hala kırık.
Ev aydınlık.

9/09/2019

kedi


İki yana yasla.
Paragrafı içeri al.
Cambria yazı tipi ve italik.
Kedim oldu.
Kedim öldü.
Bir yıl ve kaç ay geçti bilmiyorum. Birkaç ay. Suçluluk duymuyorum bilmediğim için. Saymamıştım geçen günleri.
Hayatıma birisi girdi. Tam da babamın doğum gününde. Ve tam da babamın doğum gününde kedim öldü.
Öldü.
Kabullendim kabullenmesine de ağladım tabi çok. Kimse görmezken ama.
Çünkü, düşünsene, kedi. Ne paylaşmış olabilir seninle? Kapıda mı karşılamıştır her iş dönüşünde? Yalnız yemeklerine eşlik mi etmiştir? Balkonda çay- sigara yapıp kendi kendine mızmızlanırken ayaklarına mı dolaşmıştır? Birlikte bir sürü  yolculuk  mu yapmışsınızdır? Geceleri başucunda mı uyumuştur ya da ayaklarının dibinde… Kedi yani anlatabiliyor muyum?
Çok ağladım kimse görmezken. Hala ağlarım. Çünkü burnuna dokunamayacağım. Gitmesi değil de bir kez daha assssla dokunamayacak olmak ağlatıyor beni. 
Bak mesela hala ağlıyorum işte.
Hayatıma birisi girdi. Babamın doğum gününde. Ve evime geldi. Karmakarışık olan çoraplarımı eşleştirdi, çekmeceye dizdi.

1/22/2019

Bir Keyaki ne kadar?


Alelacele yola çıkmıştım bir gün. Bir sırt çantası eşya aldım sadece. Elzem ihtiyaçlar. Gerisi hallolur dedim. Pencereden hızlı hızlı geçen tarlaları, akarsuları, inekleri, mevsimlik işçileri izledim bir süre.
Bu insanlar, koca bir düzeni bozup yeni bir koca düzen kuruyorlar şu düzlüklere. Nasıl olabilir?
Sonra ayaklarımın altındaki sırt çantasına baktım.
Bu kadardı bir Keyaki. Daha fazlası değil…
O günden sonra bir şeyleri bulamadım. Yolda kaybettim sanırım ve bir daha hiç o yola çıkmadım.