5/07/2020

bu da bizim bıyıklı travmamız


Kedim öldü. Benim için travmatik olmalıydı. Ama ortalık öyle karışıktı ki acımı ancak uyumdan önce bi beş dakika filan yaşayabiliyordum. Düşünürken yorgunluktan uyuyakalıyordum.
Günler sonra... Belki de aylar… Bi benzinlikte.
Depoyu doldurdum, ödemeyi yaptım ve marketin sensörlü kapısından çıkarken pompaların önüne düşmüş bir oyuncak gördüm. Bir kedi. Miniş mi deniyor bilmiyorum. Kocaman gözlü, baygın bakışlı bir şey. Benzinlik marketinde satılanlardan olmadığı, bir çocuğun düşürdüğü belli. Etrafa baktım, bir çocuk koşa koşa gelsin alsın diye bekledim biraz. Oyalandım. Kimse gelmedi. Belki bu süre beş dakikaydı ama bana çok uzun geldi. Aptalca o oyuncak kediyi alacak kimsenin olmamasını umuyordum çünkü. Ben almak istiyordum. Otuz yaşındaki ben, o oyuncak kediyi istiyordum. Camekandan marketin içine baktım, yansımadan kendime bakıp utandım. Çalacak mısın dedim kendi kendime. Arabama bindim, kasa fişini torpidoya attım, ilerledim.
Ve benzinliğin çıkışında durdum. Kimsenin almamış olmasını umut ederek geri döndüm ve kediyi alıp şoför yanı koltuğa oturttum.
Eve getirdim. Yıkadım, kuruttum.
Zaten kaybolmuş, ben de bir çocuğa hediye eder mutlu ederim dedim.
Bir okula verebilirim, daha çok çocuk oynar daha çok çocuk mutlu olur dedim.
Bir köy okuluna gönderirim, daha çok ihtiyacı olan daha çok çocuk sevinir dedim.
Aylar geçti ama kedi hala benimle.
Hala onu birilerine, bir yerlere vermeyi düşünüyorum.
Hala onu kaybeden çocuğu düşünüyorum.
Ne kadar üzüldüğünü düşünüyorum.
Hala hırsız olduğumu düşünüyorum.
Ama o oyuncak kedi hala benimle.


4/01/2020

küba'ya da gider miyiz?




Bir gün sizin evde oturuyoruz. Salonda. Akşamüstü. Camın yanındaki ikili koltukta. Mis gibi balkon varken ne işimiz varsa içeride…
Ben anlatıyorum hararetli hararetli. Psikolojik tahliller, yorumlamalar. Annen çay getiriyor. Bana fincanda. Seninkinin şekeri atılmış, karıştırılmış. Her şeyiyle hazır. Hani Gizem eşinden ayrılmıştı da eşinin değişik bir insan olduğunu filan konuşuyorduk hep. Ruh hastası diyemiyorduk da kibarca üstesinden gelemediği sorunları var diyorduk. Sonra tekrar bir araya gelme kararı almışlardı. İşte o adamı anlatıyorum. Bir yudum alıyorsun çayından. Bazı davranışlarının altındaki sebepleri bildiğimi, bunların davranışı kabul edilebilir kılmadığını ama anlayabildiğimi, bazen onunla benzer düşündüğümü ve bazı durumlarda benim de o adam gibi tepkiler verebildiğimi. Hala bardağın içinde olan kaşığı bir iki kez daha çeviriyorsun. Sanki homojen dağılmamış gibi şeker. Bilerek ve isteyerek bazı hatalara düştüğünü söylüyorum, kendi içindeki adalet sistemine uygun olmadıkça bir şeyleri kabul etmeyişini, edemeyişini filan…
Derken son yudum ve aklına bir şey geliyor senin. Akıl okuyamam tabi ama göz okurum. Anlıyorum.
İçimden beşe kadar saymadan yavaşça ayağa kalkıyorsun. Altı.
Sanki gidip de buzdolabından bir zeytin alacak gibisin. Yedi.
Ben koltuğun karşısındaki konsolun aynasında gördüğüm yansımaya anlatıyorum. Ne alaka şimdi zeytin? Sekiz.
Koridordan geçip elini yıkamaya gidiyorsun. Dokuz.
“Hadi gel balkona çıkalım. Hava güzel.” diyorsun yanımdan geçerken. Tam kurulamadığın elinle yüzüme dokunuyorsun.
On.

3/24/2020

terk




Diyorum ki burayı terk edeyim. Olduğu gibi. Buzdolabını boşaltmadan, koltukların üzerini beyaz mavi çizgili çarşaflarla örtmeden.
Bi haftasonu terk edilmiş bi köye gitmiştim. Kimse yok, hiç kimse… Bir evin kapısını itip içeri girdim. Köşede soba, sobanın yanında minderler. Kedi köpek girmiş tabi herhalde. Minderlerde iz var. Tozlu her yer. Tavan kötü, akmış minderlerin üzerine. Eski dolabın üzerinde bir 37 ekran televizyon, alçak pencerenin önünde kumandası. Sanki az önce kapatmışlar da yatmış uyumuşlar gibi. Tuzluk da kumandanın yanında, neredeyse dolu. Diğer köşede bir masa, hem de köşe sediri var. Kızının evinden getirmişler herhalde. Üzerinde kapak kapanmış bir çinko kase. Her şey, her şey öylesine az önce buradaymışlar gibi. Sadece duvarda bir takvim var, tarihi 12 Kasım 2012.
Sekiz yıl sonra burası nasıl olur dersiniz? Der misiniz? Var mısınız?
Ben yokum…

2/23/2020

çizgi

Şimdi sana ne diyeceğim.
Üzülmüyorum. Konuşmadıkça bitiyor sanki içimde bir şeyler. Küfleniyor gibi. Paslanıyor gibi. Yok yok. Doğru değil bu kelimeler. Bitiyor gibi. Bir katı sabunun tükenmesi gibi. Fark edilmeden bitiyor. Köpüğe dönüşüyor ya sabun, fark edilmiyor ya, öyle işte. Bi bakıyorsun azıcık kalmış. Aynsının üstüne o minik parçayı yapıştırıp devam ediyorsun kullanmaya. İlk sabunun ruhunu ikincisine aktatır gibi. Lan altı üstü sabun işte ne uzattın. Ama ben biten şeyleri yeni şeylerin üzerine yapıştırıp reenkarne edemem ki. Sezen Aksu şarkısı gibisin bakıyorum. Hani git git git diyor da sonra gitme diyor. Üzülmüyorum, üzülmüyorum, üzülmüyorum derken hıçkırıklara boğulacaksın. Az kaldı belli ki. Uyu hadi. Çizginden çıkma. Yallah.

1/01/2020

ne hissediyorsun?


Sanırım yazı yazmanın nasıl bir şey olduğunu unuttum. Uzun zamandır yazdığım şeyler alış veriş listeleri ve…
Çok yalnız hissediyorum. İşin aslı bu ve bu yüzden buraya geldim. Acizce yalnız hissediyorum. Ve kanaatim şudur ki kişinin iyi ya da kötü ne yaparsa yapsın yanında olmasını beklediği bir grup insan var. Bu insanlar “dur, sus, yapma” demeye başlayınca kişinin cinleri tepesine çıkıyor. “Neden yapıyorsun?” demeden, “Ne hissediyorsun?” demeden. Sadece yapma dediklerinde kalbi çatır çutur kırılıyor. Ve belki bu kırılmaya daha iyi bir yansıma sözcük bulunabilir ama arayamıyorum.
Aramak istemiyorum. Ararken kaybolmak istemiyorum.
İlaçlarımı bırakmak istemiyorum.
Derin, ayrıntılı, karmaşık düşünmek istemiyorum.
Kime ne haksızlık ettiğimi düşünmek istemiyorum.
Sadece çok da uçmadan hafifçe salınmak istiyorum.

redlipstickresurrected: “9Jedit aka 제딧 (Korean, South Korea) - 133/365 fro...

11/03/2019

28.06.18


Rüyamda bir balık oluyorum. Ege’de… Sevmem ben Ege’yi. Doğru mu yazıyorum? Neyse sevmem işte, soğuk olur. Ayaklarımı çırpıyorum, ayak parmaklarımı. Sözde yüzüyorum. Üşümüyorum işin ilginç yanı. Seversin demişlerdi, tanısan seversin Ege’yi. Hala doğru yazıp yazmadığımı düşünüyorum. Seviyorum sanki. Ufak ufak ilerliyorum suda. Birkaç mercan görüyorum. İyi de balık da sevmem ben. Rüya benim. Bu rüyaya balık almıyorum! Ayağıma değer de huylanır, uyanırsam diye. Şöyle bir yukarı doğru bakıyorum. Yüzeye yakın güneş kırılmış, paramparça. Keşke diyorum, biz de kırılınca böyle altın ışıklar saçılsa etrafa. Ama olmuyor… Kalp kırığı denizdeki güneş kırığına benzemiyor. Kalp kırığı karartıyor aksine.
Ayaklarım gıdıklanıyor. Uyanıyorum. Tam balıklara kızacağım, ayaklarımı kedinin ısırdığını fark ediyorum. Karşı evin balkon camına çarpıp yarım yamalak odama yansıyan güneş ışığı gözümü alıyor.
Kalbim hala kırık.
Ev aydınlık.

9/09/2019

kedi


İki yana yasla.
Paragrafı içeri al.
Cambria yazı tipi ve italik.
Kedim oldu.
Kedim öldü.
Bir yıl ve kaç ay geçti bilmiyorum. Birkaç ay. Suçluluk duymuyorum bilmediğim için. Saymamıştım geçen günleri.
Hayatıma birisi girdi. Tam da babamın doğum gününde. Ve tam da babamın doğum gününde kedim öldü.
Öldü.
Kabullendim kabullenmesine de ağladım tabi çok. Kimse görmezken ama.
Çünkü, düşünsene, kedi. Ne paylaşmış olabilir seninle? Kapıda mı karşılamıştır her iş dönüşünde? Yalnız yemeklerine eşlik mi etmiştir? Balkonda çay- sigara yapıp kendi kendine mızmızlanırken ayaklarına mı dolaşmıştır? Birlikte bir sürü  yolculuk  mu yapmışsınızdır? Geceleri başucunda mı uyumuştur ya da ayaklarının dibinde… Kedi yani anlatabiliyor muyum?
Çok ağladım kimse görmezken. Hala ağlarım. Çünkü burnuna dokunamayacağım. Gitmesi değil de bir kez daha assssla dokunamayacak olmak ağlatıyor beni. 
Bak mesela hala ağlıyorum işte.
Hayatıma birisi girdi. Babamın doğum gününde. Ve evime geldi. Karmakarışık olan çoraplarımı eşleştirdi, çekmeceye dizdi.