Geri dönmek istiyorum.
Dışarıdaki gürültüden uzaklaşmak için küp formlu evin en dipteki odasına kaçıp yatağıma uzanmış günün bitmesini bekliyorum. Bir ev alırken böylesi yere yakın, böylesi güneşsiz ve böylesi gürültülü olacağı aklımın ucundan geçmezdi. Zemin kare diyorum! Ev küçük, yani kaçmak için. 80 m² filan. Hesaplarıma göre taş çatlasın 20 metre uzaktayım sesten. Arada bir de kapı var, faydasız.
Gün geçtikçe daha mutsuz oluyor gibiyim. Geceleri iyi. Geceleri gürültü yok. Geceleri güneşi de bekleyemem, o kadar da değil!
Konu nerden nereye geldi? Konu buralara gelirken ben de otuzumu buldum. Kendimi burada, otuzumu da masanın üzerinde buldum.
Ağlamak üzereyim. Güneş istiyorum ağlamak üzereyim.
4/22/2021
ev küçük ev
Ne zaman çaresiz hissetsem burada buluyorum kendimi. En iyi burada haykırıyorum. Burayı çok özlüyorum.
5/07/2020
bu da bizim bıyıklı travmamız
Kedim öldü. Benim için travmatik olmalıydı.
Ama ortalık öyle karışıktı ki acımı ancak uyumdan önce bi beş dakika filan
yaşayabiliyordum. Düşünürken yorgunluktan uyuyakalıyordum.
Günler sonra... Belki de aylar… Bi benzinlikte.
Depoyu doldurdum, ödemeyi yaptım ve marketin sensörlü
kapısından çıkarken pompaların önüne düşmüş bir oyuncak gördüm. Bir kedi. Miniş
mi deniyor bilmiyorum. Kocaman gözlü, baygın bakışlı bir şey. Benzinlik
marketinde satılanlardan olmadığı, bir çocuğun düşürdüğü belli. Etrafa baktım,
bir çocuk koşa koşa gelsin alsın diye bekledim biraz. Oyalandım. Kimse gelmedi.
Belki bu süre beş dakikaydı ama bana çok uzun geldi. Aptalca o oyuncak kediyi
alacak kimsenin olmamasını umuyordum çünkü. Ben almak istiyordum. Otuz yaşındaki
ben, o oyuncak kediyi istiyordum. Camekandan marketin içine baktım, yansımadan
kendime bakıp utandım. Çalacak mısın dedim kendi kendime. Arabama bindim, kasa
fişini torpidoya attım, ilerledim.
Ve benzinliğin çıkışında durdum. Kimsenin
almamış olmasını umut ederek geri döndüm ve kediyi alıp şoför yanı koltuğa
oturttum.
Eve getirdim. Yıkadım, kuruttum.
Zaten kaybolmuş, ben de bir çocuğa hediye
eder mutlu ederim dedim.
Bir okula verebilirim, daha çok çocuk oynar
daha çok çocuk mutlu olur dedim.
Bir köy okuluna gönderirim, daha çok ihtiyacı
olan daha çok çocuk sevinir dedim.
Aylar geçti ama kedi hala benimle.
Hala onu birilerine, bir yerlere vermeyi
düşünüyorum.
Hala onu kaybeden çocuğu düşünüyorum.
Ne kadar üzüldüğünü düşünüyorum.
Hala hırsız olduğumu düşünüyorum.
Ama o oyuncak kedi hala benimle.
4/01/2020
küba'ya da gider miyiz?
Bir gün
sizin evde oturuyoruz. Salonda. Akşamüstü. Camın yanındaki ikili koltukta. Mis
gibi balkon varken ne işimiz varsa içeride…
Ben
anlatıyorum hararetli hararetli. Psikolojik tahliller, yorumlamalar. Annen çay
getiriyor. Bana fincanda. Seninkinin şekeri atılmış, karıştırılmış. Her şeyiyle
hazır. Hani Gizem eşinden ayrılmıştı da eşinin değişik bir insan olduğunu filan
konuşuyorduk hep. Ruh hastası diyemiyorduk da kibarca üstesinden gelemediği sorunları
var diyorduk. Sonra tekrar bir araya gelme kararı almışlardı. İşte o adamı
anlatıyorum. Bir yudum alıyorsun çayından. Bazı davranışlarının altındaki
sebepleri bildiğimi, bunların davranışı kabul edilebilir kılmadığını ama
anlayabildiğimi, bazen onunla benzer düşündüğümü ve bazı durumlarda benim de o
adam gibi tepkiler verebildiğimi. Hala bardağın içinde olan kaşığı bir iki kez daha
çeviriyorsun. Sanki homojen dağılmamış gibi şeker. Bilerek ve isteyerek bazı
hatalara düştüğünü söylüyorum, kendi içindeki adalet sistemine uygun olmadıkça
bir şeyleri kabul etmeyişini, edemeyişini filan…
Derken son
yudum ve aklına bir şey geliyor senin. Akıl okuyamam tabi ama göz okurum.
Anlıyorum.
İçimden beşe
kadar saymadan yavaşça ayağa kalkıyorsun. Altı.
Sanki gidip
de buzdolabından bir zeytin alacak gibisin. Yedi.
Ben koltuğun
karşısındaki konsolun aynasında gördüğüm yansımaya anlatıyorum. Ne alaka şimdi
zeytin? Sekiz.
Koridordan
geçip elini yıkamaya gidiyorsun. Dokuz.
“Hadi gel
balkona çıkalım. Hava güzel.” diyorsun yanımdan geçerken. Tam kurulamadığın elinle yüzüme dokunuyorsun.
On.
3/24/2020
terk
Diyorum ki
burayı terk edeyim. Olduğu gibi. Buzdolabını boşaltmadan, koltukların üzerini beyaz
mavi çizgili çarşaflarla örtmeden.
Bi haftasonu
terk edilmiş bi köye gitmiştim. Kimse yok, hiç kimse… Bir evin kapısını itip
içeri girdim. Köşede soba, sobanın yanında minderler. Kedi köpek girmiş tabi
herhalde. Minderlerde iz var. Tozlu her yer. Tavan kötü, akmış minderlerin
üzerine. Eski dolabın üzerinde bir 37 ekran televizyon, alçak pencerenin önünde
kumandası. Sanki az önce kapatmışlar da yatmış uyumuşlar gibi. Tuzluk da kumandanın
yanında, neredeyse dolu. Diğer köşede bir masa, hem de köşe sediri var. Kızının
evinden getirmişler herhalde. Üzerinde kapak kapanmış bir çinko kase. Her şey,
her şey öylesine az önce buradaymışlar gibi. Sadece duvarda bir takvim var,
tarihi 12 Kasım 2012.
Sekiz yıl sonra
burası nasıl olur dersiniz? Der misiniz? Var mısınız?
Ben yokum…
2/23/2020
çizgi
Şimdi sana ne diyeceğim.
Üzülmüyorum. Konuşmadıkça bitiyor sanki içimde bir şeyler. Küfleniyor gibi. Paslanıyor gibi. Yok yok. Doğru değil bu kelimeler. Bitiyor gibi. Bir katı sabunun tükenmesi gibi. Fark edilmeden bitiyor. Köpüğe dönüşüyor ya sabun, fark edilmiyor ya, öyle işte. Bi bakıyorsun azıcık kalmış. Aynsının üstüne o minik parçayı yapıştırıp devam ediyorsun kullanmaya. İlk sabunun ruhunu ikincisine aktatır gibi. Lan altı üstü sabun işte ne uzattın. Ama ben biten şeyleri yeni şeylerin üzerine yapıştırıp reenkarne edemem ki. Sezen Aksu şarkısı gibisin bakıyorum. Hani git git git diyor da sonra gitme diyor. Üzülmüyorum, üzülmüyorum, üzülmüyorum derken hıçkırıklara boğulacaksın. Az kaldı belli ki. Uyu hadi. Çizginden çıkma. Yallah.
Üzülmüyorum. Konuşmadıkça bitiyor sanki içimde bir şeyler. Küfleniyor gibi. Paslanıyor gibi. Yok yok. Doğru değil bu kelimeler. Bitiyor gibi. Bir katı sabunun tükenmesi gibi. Fark edilmeden bitiyor. Köpüğe dönüşüyor ya sabun, fark edilmiyor ya, öyle işte. Bi bakıyorsun azıcık kalmış. Aynsının üstüne o minik parçayı yapıştırıp devam ediyorsun kullanmaya. İlk sabunun ruhunu ikincisine aktatır gibi. Lan altı üstü sabun işte ne uzattın. Ama ben biten şeyleri yeni şeylerin üzerine yapıştırıp reenkarne edemem ki. Sezen Aksu şarkısı gibisin bakıyorum. Hani git git git diyor da sonra gitme diyor. Üzülmüyorum, üzülmüyorum, üzülmüyorum derken hıçkırıklara boğulacaksın. Az kaldı belli ki. Uyu hadi. Çizginden çıkma. Yallah.
1/01/2020
ne hissediyorsun?
Sanırım yazı yazmanın nasıl bir şey
olduğunu unuttum. Uzun zamandır yazdığım şeyler alış veriş listeleri ve…
Çok yalnız hissediyorum. İşin aslı bu ve
bu yüzden buraya geldim. Acizce yalnız hissediyorum. Ve kanaatim şudur ki kişinin
iyi ya da kötü ne yaparsa yapsın yanında olmasını beklediği bir grup insan var.
Bu insanlar “dur, sus, yapma” demeye başlayınca kişinin cinleri tepesine
çıkıyor. “Neden yapıyorsun?” demeden, “Ne hissediyorsun?” demeden. Sadece yapma
dediklerinde kalbi çatır çutur kırılıyor. Ve belki bu kırılmaya daha iyi bir
yansıma sözcük bulunabilir ama arayamıyorum.
Aramak istemiyorum. Ararken kaybolmak
istemiyorum.
İlaçlarımı bırakmak istemiyorum.
Derin, ayrıntılı, karmaşık düşünmek
istemiyorum.
Kime ne haksızlık ettiğimi düşünmek
istemiyorum.
Sadece çok da uçmadan hafifçe salınmak
istiyorum.

11/03/2019
28.06.18
Rüyamda
bir balık oluyorum. Ege’de… Sevmem ben Ege’yi. Doğru mu yazıyorum? Neyse sevmem
işte, soğuk olur. Ayaklarımı çırpıyorum, ayak parmaklarımı. Sözde yüzüyorum.
Üşümüyorum işin ilginç yanı. Seversin demişlerdi, tanısan seversin Ege’yi. Hala
doğru yazıp yazmadığımı düşünüyorum. Seviyorum sanki. Ufak ufak ilerliyorum
suda. Birkaç mercan görüyorum. İyi de balık da sevmem ben. Rüya benim. Bu
rüyaya balık almıyorum! Ayağıma değer de huylanır, uyanırsam diye. Şöyle bir
yukarı doğru bakıyorum. Yüzeye yakın güneş kırılmış, paramparça. Keşke
diyorum, biz de kırılınca böyle altın ışıklar saçılsa etrafa. Ama olmuyor…
Kalp
kırığı denizdeki güneş kırığına benzemiyor.
Kalp
kırığı karartıyor aksine.
Ayaklarım
gıdıklanıyor. Uyanıyorum. Tam balıklara kızacağım, ayaklarımı kedinin ısırdığını
fark ediyorum. Karşı evin balkon camına çarpıp yarım yamalak odama yansıyan
güneş ışığı gözümü alıyor.
Kalbim
hala kırık.
Ev
aydınlık.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)




