11/25/2014

Öğretmenler Günü-ydü. Dün.

Öğretmenler günü geride kaldı.
Tam olarak gün dahilinde bir kutlama yapmadım. Bir öğretmen olmama rağmen…
Odunsu Keyaki’nin öğretmenler gününün kutlanması için öğretmenlerin kendisiyle güzel hatıralarının olması gerekmediğini anlaması çok uzun zaman aldı çünkü.
Oturup tüm okul hayatını kağıtlara döktükten sonra anladı ki öğretmenler öğrencilerini farklı sevseler de adil bir eğitim veriyorlardı. Şimdiye kadar karşılaştığı hiçbir öğretmen masasına oturup gazete okumamıştı… Yılda bir kez olan bu kutlamayı fazlasıyla hak ediyorlardı.
Geç kalan birkaç kutlama yaptı Keyaki. Çok utandı ama. Hala utanıyor ki kendisinden bahsederken üçüncü şahsı kullanıyor.
Sevgili öğretmen bloggerlar, anne bloggerlar, babalar, arkadaşlar, birilerine bir tanecik de olsa bir şey öğretmiş olanlar,
Öğretmenler gününüz kutlu olsun.
Henüz işe başlamamış olduğum için kendimi öğretmen olarak görmeyip de bu gün için bir beklentiye girmemişken elinde çiçeklerle gelen bir kardeşim var. “Sen öğretmensin abla! Diploman var, dört yıl boyunca bunun için okudun! Hiçbir şey olmasa bana çok şey öğrettin abla.” diyen bir kardeş… Büyümüş bir kardeş.
Bu şekilde bilincimin derinliklerinde bir yerlere bastırmış olduğum bu meseleyi didikleyip çıkaran kardeşime de teşekkür ediyorum.
Kardeşleri sevelim. Çok…

11/21/2014

Okumuyorsan at kendini

Haftalardır elimde sürünen bir kitap var: Ahmet Ümit’ten İstanbul Hatırası.
Yazarın anlatımını çok seviyor olmama ve birçok kitabını heyecanımı kaybetmeden okumama rağmen bu kitap gitmiyor…
Tahmin ediyorum ki sorun ders çalışmamın gereği ve üzerimde hissettiğim baskı. Çalışmasam da okuyamıyorum ve bu durum beni çok üzüyor. Artık ben iyi kitap okurum diyemiyorum. Kitaplıkta Haruki Murakami’nin Koşmasaydım Yazamazdım’ına bakıp şöyle bir sayfalarını karıştırıp kokluyorum, heyecanlanıyorum.  Ama birini bitirmeden diğerine başlayamam diye düşünüp vazgeçiyorum. Geçen yıl ve bir önceki yıl yarım bıraktığım iki kitap var. Aklımdan çıkmıyorlar. Manyak mıyım ben?
Sanki okuma alışkanlığım kayboluyor gibi. Böyle zihnimde bir kara tahta var, üzerinde okumakla ilgili bir şeyler var ve siliniyor gibi. Kendiliğinden… Çok üzülüyorum.

Ne yapayım ha! Kendimle ne yapayımmm?!

11/10/2014

Ne yapıyoruz? Yine çalışmıyoruz. Höleeey!

Halöğ!
Ben, boş işler müdürü Keyaki.
Acı bir gerçekle yüz yüzeyim.
Salak salak ders çalışamazken-çalışırken diyemiyor- bir hesap yapma girişiminde bulundum. Gün içinde uykum ve abuk subuk bütün işlerimi düşünerek bir hesap yaptım.
7 saat uyuyorum. Animelere de "ay bu kısacıkmış" diye başlayıp 12 bölüm olan animeyi günde 6 bölüm izleyerek bitiriyorum. Bu da opening endinglerini atlamazsam 4 saate tekabül ediyor-ki bir süre sonra atlıyorum-. Bunlar kesin olanlar.
Abartılarak hesaplanan zaman öldürmelerime bakacak olursak:
Her bir öğün keyfiyle, toplanmasıyla birlikte 1 saat olmak üzere toplam 3 saatte yemek yiyor olsam, 2 saat boyunca facebook sayfasını yenileyip varlığımdan bile haberdar olmayan insanların istagram ve twitter hesaplarını sıtolklasam, 2 saat boyunca whatsapp’ta bi kız grubunda laf yetiştirsem geriye koskoca 6 saatim kalıyor…
Abart Keyaki abart ve 3 saatini daha boşa geçir… Tamam dolu olsun youtube’da müzik keşfet.
E bu geriye kalan 3 saatte bile kitap yüzü açmayarak ne yapıyorum? Ben ne yapıyorum?!
Uzayın derinliklerinde kaybolmuş, boşlukta asılı kalmış bir adet Keyaki bildirdi.

Gud Nayt!


11/04/2014

Hortlaklı Dart Ödülü

Benim bile blog aleminden silinip gittiğimi düşündüğüm şu zaman diliminde blogumu unutmamış olan ve bir de üstüne ödül veren iki güzel insan: Sevgili maya ve dördüncü tekil şahıs. Sizlere teşekkür borcum var.
Ödülün resmi paylaşılıp 15 kişi ödüllendirilecekti. -geçmiş zaman eki kullanılacak kadar zaman geçtiyse demek-
Durum şu ki sizleri uzun zamandır doğru düzgün okuyamıyorum. Kimlerin ödül alıp almadığını bilmiyorum. Hala aklımda beni mimlemiş olan birileri ve kaybettiğim mimler var. Üzülüyorum böyle olunca da. Telefondan yazayım dedim, zavallı yarım akıllı bebeğim güncellenmiş uygulamayı kaldıramadı…
Borcum olan teşekkürü edip ödül alan ve hatta ödülü belki de ikiye üçe çıkan bloglara geçelim:
*Ahu Kader
*Kuğuçe
*Ivır Zıvır Enstitüsü
*Uyuşuk Hayalperest
*bigaripSeyma
*Welcome to my Versailles
*Ruhsuz Atmaca
*Narkoz
*insanyavrusu
*Nesnel İleti
*Dans Eden Kraliçe

15 olmadı. İdareli olmak gerek. Hıhım, evet.

10/25/2014

Bir şey itiraf etmeye geldim:

Babamın ceketi hala son bıraktığı yerde.
Salondaki masanın sandalyelerinden birinde asılı.
Omzunda da son kullandığı kravatı…
Sanki oraya aitlermiş gibi. Evi temizleyip toplarken gözüme batmıyorlar. Fazlalık değilmiş gibi işte…
Böyle… Yanından geçerken ara sıra sanki onun kokusunu duyuyor gibiyim. O koku hiç bitmeyecek, hiç gitmeyecek gibi…
Anneme haksızlık ettiğimi de düşünüyorum. “En çok anneni mi babanı mı seviyorsun?” sorusuna verdiğim cevap alakasız bir şekilde “kardeşim”ken hem de…
Aileler kıymetlidir. Kaybetmemek gerek.

Bir şey demiştim ama iki oldu… Üç mü?


10/16/2014

Dı End

Halöööğ!
Yolunda giden bir şeyler yok. Gelmek istedim, geldim. Hem de ne yazacağımı bilmeyerek.
Bak bak bu kelimelerin yerindeki paragrafı beş kere sildim mesela.
Bu aralar hava öyle tatlı ki. Sıcak yakmıyor, soğuk kesmiyor nefesimi. Tam dışarı çıkıp birkaç yeşilliğin arasında öylece durmalık yani. Ben de bisiklet sürmeye karar verdim. Aslında biraz unuttuğumu düşünüyorum. Halbuki ilkokuldaki(şimdiki ortaokuldaki) fen derslerine göre unutmamış olmam gerekiyordu. Belki de korkuyorum. Ne de olsa ben küçükken bu kadar çok araba yoktu. Ya da o zaman korkmanın ne demek olduğunu pek iyi bilmediğimden. Çocukken öyle olur ya hani…
Atanmayınca emekli gibi kendime iş uyduruyorum. İyi ki bedava otobüs kartım,biletim yok. Yoksa iki ekmek için şehri baştan başa dolaşırdım falan.
Neyse. Kpss için tekrar çalışmaya başladım. Ve sonuç:



Dı end.


9/05/2014

Ona isim vermemeliydim



Ellerim titriyor.
Bir dostumu kaybediyorum ve ellerim titriyor.
Öyle çok şeyim vardı ki ona anlatacak. Biriktirmiştim bir kenarda. Özenle.
Mesela o kıza aşık olduğumda ayaklarımın dolanışını, barın ortasında sesini kontrol edemeyen ergen gibi bağırışımı anlatacaktım. O da bir yorum patlatacaktı gülmekten ölecektik.
Sonra güvendiğimi söyleyip arabasına atladığım çocuğun apaçiler tarafından nasıl gaza getirildiğini, az kalsın kaza yapacağımızı. Bir daha arabasına binmeyeceğime dair yemin edip ertesi gün soğuk bir şeyler içmeye davet ettiğinde onca yolu yürüttüğümü… Hep gülecektik bunlara işte. Biz saatlerce konuşup sadece gülerdik. Ağlarken de gülerdik.
Depresyonları geliyor gözümün önüne… Depresyon minderi. Odasının en soğuk köşesindeki depresyon minderi... Sinirden parçaladığı şövalesi… Babamla her kavga ettiğimde ilk aradığım adamdı o. Dibe vurduğumu düşündüğümde… Saçma sapan yorumlar getireceğini bile bile. Gülmek için. Unutmak için. Birkaç saatliğine unutmak için. Babaannem ameliyat olduğunda, evde yalnız duramadığımda o buz gibi havada geldiğini hatırlıyorum.
Belki de çok fazla düşünüyorum…
Yazdığım gibi karmakarışık hücum ediyor anılar! Lanet olası anılar! Nasıl yaptım bilmiyorum. Nasıl o kadar sahiplendim! Hangi ara?