Öğretmenler günü geride kaldı.
Tam olarak gün dahilinde bir kutlama yapmadım. Bir öğretmen olmama
rağmen…
Odunsu Keyaki’nin öğretmenler gününün kutlanması için öğretmenlerin
kendisiyle güzel hatıralarının olması gerekmediğini anlaması çok uzun zaman
aldı çünkü.
Oturup tüm okul hayatını kağıtlara döktükten sonra anladı ki öğretmenler
öğrencilerini farklı sevseler de adil bir eğitim veriyorlardı. Şimdiye kadar
karşılaştığı hiçbir öğretmen masasına oturup gazete okumamıştı… Yılda bir kez olan bu kutlamayı fazlasıyla hak ediyorlardı.
Geç kalan birkaç kutlama yaptı Keyaki. Çok utandı ama. Hala utanıyor ki
kendisinden bahsederken üçüncü şahsı kullanıyor.
Sevgili öğretmen bloggerlar, anne bloggerlar, babalar, arkadaşlar, birilerine
bir tanecik de olsa bir şey öğretmiş olanlar,
Öğretmenler gününüz kutlu olsun.
Henüz işe başlamamış
olduğum için kendimi öğretmen olarak görmeyip de bu gün için bir beklentiye
girmemişken elinde çiçeklerle gelen bir kardeşim var. “Sen öğretmensin abla!
Diploman var, dört yıl boyunca bunun için okudun! Hiçbir şey olmasa bana çok
şey öğrettin abla.” diyen bir kardeş… Büyümüş bir kardeş.
Bu şekilde bilincimin
derinliklerinde bir yerlere bastırmış olduğum bu meseleyi didikleyip çıkaran
kardeşime de teşekkür ediyorum.
Kardeşleri sevelim. Çok…