Bu yazıdan pek
de hoşlanmayabilirsiniz. Okumayabilirsiniz. Filan…
Biliyor musun, “Hayat
devam ediyor” sözü hiç bu kadar anlamlı olamazdı. Ağladım. Saatlerce... Nefesim
kesilene dek ağladım. Sevdiğim bir insanı kaybetmiştim çünkü. Sonsuza dek…
Aslında kaybedeli çok olmuştu ama bir umut işte geri dönüp bakar mı diyordum. Düştüğüm
bu çukurda birileri bana yardım etsin diye yalvarıp duruyordum. Çünkü yalnız
yapamazdım. Başaramazdım. Hayatım boyunca başaramadığım gibi… Yakarışlarıma
cevap veren tek kişi oydu bir zamanlar. Çünkü öncekiler vazgeçmişti ve
sonrakiler yaklaşmıyordu bile. İyi değildim ve bir şekilde beni desteklemeye
çalıştı. Gerek güçlenmem için yalanlar söyleyerek gerekse gerçeği yüzüme vurup kendime
gelmemi umut ederek. Olmadı. Ben adam olmadım. Beni o adam etmeyecekti ne de
olsa. Ben bildiğini okuyan birisiydim. Kendi doğrularım vardı. Hala var…
Aslında ben yanlış
yere yalvarıyordum. Neticede o da bir insandı ve herhangi bir insanın sahip
olabileceği sabır ve güce sahipti. Benim gibi. Ben Allah’a yalvarır gibi ona
yalvardım. Aslında Allah’ı daha çok sevmek istiyordum ama bile bile göz göre
göre bir insana yalvarıyordum. Herkese söyler gibiydim sıkıntımı ama tek
beklentim onun yıllar boyu yapıp durduğu gibi “Her şey yoluna girecek”
demesiydi. Yıllar boyu olmadığı gibi hiçbir şey yolunda değildi ve bunun tek
kaynağı bendim. Zayıf ve aptal olduğuma inanmış olmamdı. Hala öyle olduğumu
düşünüyorum ve Allah’a inanıyor olmasam kendim gibi işe yaramaz ve aptal birini
dünya üzerinden silerdim. Şimdiyse sadece ölümü bekliyorum. Çünkü kendimi öldürecek
kadar cesur değilim. Hem kim bilir belki bir cennet umudum olabilir.
Neyse…
Vazgeçtiğini net bir şekilde söylediğinde onun canını yakmak istedim.
Bencilceydi ama kendi acımdan başkalarını görecek durumda değildim. Ne demekti
beni bırakmak. Beni en iyi anlayan insandı. Tutkularımı, zayıflıklarımı,
aşklarımı, umutsuzluğumu… Nasıl bırakırdı?! Elimden geleni yaptım onu üzmek
için. Üzülmemiş gibiydi. Duvar gibi… Duygularını söküp attığını bile
düşünebilirdim. Düşündüm. Her şeyin sebebinin ben olduğumu söyledim yıllar boyu
değişemeyen zavallı bendim. O bir şekilde işleri yoluna koymuştu. Etrafımdaki
herkes gibi... Herkesin hayatı güzeldi. Yaşıyorlardı ve bir şekilde ileriye
gidiyorlardı. Bense duruyordum. Başladığım yerde durmuş ölmeyi bekliyordum ama
hayat nasıl oluyorsa devam ediyordu…






