3/31/2016

market tanışıklığı 3



“Bıktım” dedi.
Ellerine bakıyordum yine.
“İnanmaya çalışmaktan, beni bir yerlere götürmek isteyenlerin peşine takılmaktan, düşüncelerini benimsemekten, onaylamaktan, üzerime yapışıp kalan yalnızlıktan…”
Geldiği ilk andaki konuşma hızını kaybetmişti. Artık nefes alıyor, duraksıyordu. Büyük ihtimalle anlattıklarının ve anlatacaklarının ne kadar saçma olduğunu, neden bana gelip anlattığını düşünmeye başlamıştı.
Tostun yanına çıkardığım kahvaltılıkları kaldırırken onu biraz rahatlatmak adına konuşmak istemiştim:
“Herkes anlatmak ister ve hiç tanımadığın birisi içini dökmek için idealdir.”
Ne kadar da olgun laflardı bunlar. Kendime yakıştıramadım. Birazdan cıvıtırdım kız da kaçardı zaten.
Ekmek kırıntılarını parmak uçlarına topladı.
“Birilerinin düşünceleri demiştim ya… Neden onları benimsiyorum? Benim aklım çalışmıyor mu? Düşünemiyor muyum?”
Sesi bir saniyeliğine titredi. “Şarkı” dedi. “Başa sarabilir miyim?”
Cevabımı beklemeden az önceki şarkıyı tekrar açtı ve bir süre çalma listesini inceledi. Ya da inceler gibi yaptı. Zihnindekileri toparlamak için kendine tanıdığı bu süreyi sükunet içinde masadaki bıçak çiziklerine dokunarak geçirdim ben de.
Geri döndüğünde hala konuşamayacak gibiydi. Sandalyenin ucuna oturup çayındaki limonu dibe batırmaya çalıştı bir süre.
“Neden anlatıyorum ki?”
Limon batmıyordu.
“Neden anlatmayasın ki?” dedim. Soruya soruyla karşılık vermek. Aptalca. “Arkadaş olmak için anlatmak gerek.”
“Buraya gelirken aklım dolup taşacak gibiyken aynı zamanda bomboştu. Mantıklı bi insan böyle gelmez değil mi? Ama şimdi anlattıkça küçüldüler. O kadar da önemli olmayan şeyler sanki… Kafka okur musun?”
Daha fazla boş cümle kurmama izin vermeden konuşması iyiydi ama Kafka okumazdım.
“Okumam.”
Kitaplığı işaret etti.
“Dönüşüm’ü gördüm de…”
“Sadece onu okudum.”

“Ben de okumam zaten öylesine sordum. Ellerime bakma diye.”

2/10/2016

olan biten

Sağa sola eşya fırlatıp sonra da toplamaya girişiyorum.
Dolabı açıp katlanmış çarşaflara bakarak saatlerce müzik dinliyorum.
...
Dün, dün.
Marketten dönerken botları çıkarıp yere basmak vardı aklımda. Vazgeçtim. Niye vazgeçtiysem. Hava da güzeldi ha! Bahçenin toprağı da sıcaktı bence.
Vazgeçmeyecektim.
Yapacaktım o an.
Karşıdan iki çocuk geldi.
"Burda bakkal varmış önceden."
"Ne zaman?"
"Ablam dört yaşındaykenmiş."
"Oha!Ablan şimdi on altı yaşında mı? Kaç seneler olmuş."

1/26/2016

kısa saç ve bulanık görüntüler


Gözlerim kısık. Midem bulanıyor. Günlerdir. Soğuk ama ev değil dışarısı. Sadece sağ ayağım buz kesiyor. Nane limonlar faydasız. Kaşlarım çatık. Beynim karışık. Saçımı kısacık kestirmek istediğime göre doğru yolda değilim. Çünkü kafamın içinden çok dışını sakinleştirmeye çalışıyorum. Kısa saç, az düşünce gibi şeyler bilinçaltımı gıdıklıyor sanırım. Ben gıdıklanmaktan hoşlanmam.
Size de olmuyor mu böyle çocuklar? Etrafınızda birbirine ters bir sürü olay oluyor ve pinpon topu hafifliğinde oradan oraya savruluyorsunuz. Durmaksızın... Birkaç kez yere düşmenin ziyanı olmuyor. Çat! Bir şekilde tekrar aynı hızda devam ediyorsunuz. Yapabildiğiniz tek şey oradan oraya savrulurken, hatta fırlatılırken etrafı izlemek. Bulanık görüntüler dizisi... Biri netlenmeden diğeri ve diğeri ve diğeri. 
 Bu aklıma bi şarkıyı getirdi. Neden bilmiyorum. 

1/19/2016

Hissiz


Bir sorun var anlıyor musun? Hissedemiyorum diyorum. Normalde, önceden, böyle bir durumda öfkelenirdim. En kötü ihtimalle üzülürdüm. Ama şu anda inan tek bir his bile yok içimde. Gidiyor ya da kalıyor olmamın benim için bir farkı yok. Zaman orada da burada da benzer şekillerde ölüyor çünkü.

Rüyamda boks yapıyordum. Benden ben kadar uzun bir kadındı rakibim. Yenilmiyordum ama yenemedim de. Dövüşmekten yorulduğum için uyandım. Beşi geçiyordu. Yağmur ya da dolu yağıyordu bilemiyorum. Camda pıtırdayan ya da tıkırdayan bir şeyler vardı. Bu binalar biraz şekilsiz. Rüzgarın yolunu bulmaya çalıştığı bir kısım var. Oyuk gibi. Odanın duvarlarından birisi oraya bakıyordu. Uğultu sanki odanın içindeydi. Perdenin arkasından canlanmış bir ağaç silueti görmediğim için korkulacak bir şey yoktu. Rüyamı birine anlatıp geri uyudum. Anlatmazsam unutuyorum çünkü boşa gidiyorlar. Anlatınca da boşa gidiyorlar. Anlatacak bir şeyimin kalmamasından korktuğum için rüyalarımı anlatıyorum belki de.

1/04/2016

ne biçim yeni yıl 2/ #efsunluorman



Yıl bitmeden bir yazı yazmak istemiştim. Gelecek yıldan beklentiler gibi, yapılacaklar listesi gibi… Yazamadım. Yılın bitimine doğru en sevdiklerimden birisi trafik kazası geçirdi. Olaydan bir saat önce konuşmuştuk. Biraz çıkıp dolaşacağını söylemişti.
Sonra Sergül Kato’nun kızını kaybettiğini öğrendim. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Efsun’un büyümesine tanık olmuştum bir şekilde sosyal medyadan. Nasıl dayanacaklar yokluğuna bilmiyorum.  Ben üzülürüm, biz üzülürüz, elbet geçer. Ama ailesi ne yapar, onlar için nasıl geçecek, geçecek mi... Düzgün yazamıyorum. Şunu demek istiyorum: Efsun'un bir ormanı olacakmış. “Efsun bedenen kaybolmuş olsa da, bu orman ile beraber kuşlara; böceklere, hayvanlara yuva olabilir, oksijen olup içimizde yaşamaya devam edebilir diye düşündük.” diyor anneciği. Efsunlu Orman’a bir fidan da siz dikmek isterseniz gerekli bilgiye şuradan ulaşabilirsiniz.
Yeni yıllar hep güzel olmuyor ne yazık ki. Güzel haberler getirmiyor. Bugün kötü bir haber daha aldım…

İyi yıllar…

12/09/2015

içi dışı bir teyze



Bak şimdi şekerim milletin kendini deli gösterme gibi bi merakı var. Hayır, yani amacın ne ki? Gerçek deli olsan haberin bile olmaz. Şimdi deliler dünyadan bi haber hani kendi hayatına bakar eder ölcem mi kalcam mı diye düşünmez ya, bu tiplere göre yani… Ondan böyleler işte şekerim. Deli olmaya meraklılar da kendilerini kandırıyolar anca. Ay madem delisin apartman gününe niye katıldın! Şeyap kalpli kurabiyeden al un kurabiyesi yaptım bak Allahaşkına çok güzel oldu.
Hah, şimdi zannediyor ki kendisi de piskolojisini böyle savuncak, kafayı kurtarcak, dünyayı boş vermiş gibi görüncek yani. Hahhhaaay! Bak hah işte böyle kahkahalar atıyor tasasız gibi. Ay bi iki laf ediyim diyorum, hayat dersi vericem. Şöyle bi kendine gel kız o ne hal diye. Ay sen nasıl kahkahalar atıyor bi görsen… Bu kadar bağıra bağıra gülersen ses teli değil başka taraflarının bağı kopcak. Kız aldık biz mesajı, tamam senin keyif yerinde! Biz senin mutlu gibi görünmek istediğini, çok güçlü kadınım demek istediğini anlarız ağzını az ayırıp gülünce de. Canım benim bak çayını tazeliyim. Bitirme bitirme o buz gibi şeyi. Lavaboya döküveririm ben. İki demlik demledim. Ne zamandır görüşemiyoruz. Buyur.
Ay işte geçen de gelmiş şey diyor. Güçsüz kadın sevmezmiş. Anladın mı tatlım güçlü görünmek için yani hani şu gülüşler… Ben biliyorum onu ay, koca bulsa da kanatları altına girip ağlamak ister. Sokakta, milletin içinde de güçlü kadın! Kız kıskancını gözünden okudum geçen. Ekmek almaya gitmişiz, yanından bi çiroz geçti, kadın kitlene kaldı. Kız dedim kadının kalçalısı makbul bu ne? Bir de alınganlık. Sanırsın götüne küfrettik. Beğendik ay beğendik!    Ay dur kapıya bakıyım gelince devam edicem unutturma.

Ne diyordum, bak canım kadının gücü dedikodu ay nasıl bunca zaman hayatta kalıyoruz. Biz derdi tasayı car car car dedikoduyla atıyoruz deşarz oluyoruz böyle anlatabiliyor muyum? Haksız mıyım Aytencim ay dur sana çay doldurmamışım. Söylemiyosun da ha. Kuru kuru gider mi öyle? Benim de boğazım kurudu. Siz de iki laf etmeden öööyle oturuyosunuz kızlar. Siz de mi güçleniyosunuz napıyosunuz? Hhhahhah haaay! Bak bak maydanoz koydum buna da. Ayyy sevmezseydiniz bak hiç aklıma gelmedi ama lezzetli olmuş gene de sevgimi kattım hhahah haaay!

12/03/2015

beş dakka bayılıp gidicem

*Cuma günü şehir dışına çıkıcam ve bir ay kadar geri dönüşüm yok. Günlerdir "ay bugün bi program yapıyım" diyorum ama uyumaktan başka yaptığım bok yok. Boşa geçecek zaman diye beynimi kemiriyorum.
*Hazırlanmak için elimden gelen her şeyi yapıyorum. Öyle ki Cambio Dolor şarkısından yola çıkıp Arjantinli dizi kesitleri filan izledim.


*Deli gibi yiyorum. "Ne yesem?" sorusu beynimden çıkmıyor. Sürekli ekmekli hamur işli çikolatalı şeyler yemek istiyorum. Yapıp yiyorum. Burda üzgünlükle belirtmek isterim bünye kilo almaya müsait olsa obezdim. Yok yok, hiç de üzgünlükle değil.
*Yazmak istiyorum, adapte olamıyorum. Okumak istiyorum, kendimi suçlu hissediyorum. 2453. kere kpss girişiminde bulunucam ya hani ondan ötürü. Ne okuması soru çözmen gerek!
*Güzel rüyalar görmek istiyorum. Mutlu.

Bak aklıma ne geldi. Rüyaları mevsime göre mi görüyoruz ki. Hiç dikkat etmedim de.

İkiyi geçmiş bile saat. Gutnayt!