6/19/2016

şuralar hep tozlanmış. toz bezi nerde

şimdi bu işe yaramaz sayfanın solundan ayrılamayan yazıyı yazıyorum ya bi şey var sanmayın. cümlelerin ilk sözcükleri bile küçük harfle başlıyor baksanıza...

eski bir mahallenin eski bir sokağındayım. henüz kentsel dönüşüme uğrayamamış, çocuk dolu bi sokak. bi tanesi balkon demirinin aralıklarından bacaklarını sallayarak bağırıyor :
"halıcı geldi halıcı" overlokçu demek istiyor, birkaç kez deneyip pes ediyor. overlok kolay kelime değil. önceki kelimeleriyle devam ediyor:
"halıcı geldi halıcı. paspas kenarı yolluk kenarı. halıcı geldi halıcı."
tonlaması birebir ama cümleler tutmuyor bir türlü. olsun biz temayı biliyoruz.
bir amca bebek arabasıyla tıngır mıngır ilerliyor. çocuğa gülmekten alamıyor kendini. ben de onu görüp gülüyorum. birbirimize gülümsüyoruz.

bir çocuk var. yaşı on beş. on altı mı acaba? babası yok biliyorum. bir elektrik direğinden düştüğünü biliyorum. o zamanlar o çocuğun üç beş yaşlarında olduğunu biliyorum. bugün babalar günü. o çocuk nedense hep başı yerde yürüyor. belki de kendimce anlam yüklüyorum çocuğun bakışlarına. olsun.  babasız bir babalar günü zırvası da anlamsız değil mi? lanet değil mi böyle günler. abisi de var çocuğun. kim bilir nerde üniversite okuyor.
kutlamayın lan şu saçma günleri...

5/02/2016

tarçınsız kurabiye mektubu 7 -son-

Bütün mektuplar boşa gitti. Kenan çoktan ölmüştü. Gerçek anlamda yani mecazi değil.
Artık kurabiyeler tarçınlı olabilir, endişeler bir kenara bırakılabilirdi ve hatta o aptal güvercinler bile sevilebilirdi.
Kokulu mumların hepsini yakabilir, Yasemin ablanın hayalini yaşatmaktan vazgeçebilir, mezarını ziyaret edilebilirdim.
Artık telefon beklemenin bir anlamı yoktu. Anlatacak şeyleri biriktirmenin de...
Sadece gidip biraz kurabiye yapmak gerekti o kadar.Yine de birazı tarçınsız...

4/26/2016

şiir söğütler

Güzel bir gündü. Ağaçlar vardı. Söğütler. En sevdiklerim. Esintiyle şiir gibi görünürler. Aslında şiir sevmem ama söğütler şiir gibi olursa şiirleri de sevebilirim. Polenler dökülüyordu ve güneşte minik gölgeciklerini takip etmemek için hiçbir sebep yoktu. Tatil günü değildi, işsizdik biz.


Masaya kareli bir örtü serdik. Kırmızı-beyaz ya da mavi-beyaz değildi. Domatesler salkımdı. Biraz yedik, biraz içtik. Çokça gülüp çokça sohbet ettik. Uyku bastırdı. İki yanımda iki sevdiğim. Sağımdaki zayıf görünümlü güçlü kadının omzuna mı düşmeliydi başım? En sevdiğim, en eğlenceli gençlik günlerim, en derin kahkahalarına öldüğüm kadının omzuna... Solumdaki adamın sırtına mı? Yerle bir olmaktan son anda kurtuluşlarımın sebebi ve aynı zamanda büyük bir yıkımın ta kendisi olan adamın sırtına… Düşünmekten de ölebilirdim yorgunluktan da... Kareli masa örtüsüne bakakaldım. Seçim yapamıyorsam masaya doğru serbest düşüş yapabilirdi geniş alınlı suratım: küt!



4/20/2016

zihin çöplüğüne buyurmaz mıydınız?

yazıya resim ararken içerikten şüphe edip paylaşmaktan vazgeçmeye bir kala... Küt!

Kendimden öylesine bıktım ki bileklerimi dikine kesebilir, hava almak için çıktığım balkondan zemine balıklama dalış yapabilirim. Böyle hissederken oturmuş bu yazıyı yazıyorsam yaşama sevinci, umudu olan bir insanım demektir.
Yazdığım ilk cümlede deja vu yaşadığımı da belirtmek isterim. -Dejavu mu, deja vu mu diye düşünüp dursam da bu seferlik kendime imla ve yazım hataları konusunda izin veriyorum. İki gün önce bir sürü kelimenin doğru yazılışını aynı anda öğrenmeye çalışıp beynimi şifa kaynağı karmaşık bir çorbaya çevirdim.-
Uzun ara sözleri sevmem. Sola yaslı yazılar hakkında ne düşündüğümü de bilirsiniz belki. Sahi beni hatırlıyor musunuz?
Neydi? Kendimden dert yanacaktım başaramadım. Bilekleri dikine kesme eylemine geri dönecek okursak; bunu ne tür insanlar yapar bilmek istiyorum.
Makyaj malzemesi satan mağazalardaki makyaj artistlerinin geçmişini çok merak ediyorum mesela.
Bir de kutu kadar dükkanı olan çiçekçilerin.
Ve tatlı konuşan adamların evde eşlerini dövüp dövmediklerini.
Arkadaş ortamında sessiz olan insanların öfke patlamalarında yanında olabilmeyi istiyorum. Gözlemlemek istiyorum.
Bazen karşıdan karşıya geçerken bir insanın davranışları dikkatimi çekiyor ve geri dönüyorum.
Psikologları da çok merak ediyorum. Gelip kendilerine boktan bir sorun anlatırken dünyada bunu yaşayan tek kişiymiş gibi davranan kaç tane hastaları olduğunu... Aynı şeyi anlatan sayısız insan hakkında gerçekten ne düşündüklerini... Kimse onlara sen nasılsın diye soruyor mu?


3/31/2016

market tanışıklığı 3



“Bıktım” dedi.
Ellerine bakıyordum yine.
“İnanmaya çalışmaktan, beni bir yerlere götürmek isteyenlerin peşine takılmaktan, düşüncelerini benimsemekten, onaylamaktan, üzerime yapışıp kalan yalnızlıktan…”
Geldiği ilk andaki konuşma hızını kaybetmişti. Artık nefes alıyor, duraksıyordu. Büyük ihtimalle anlattıklarının ve anlatacaklarının ne kadar saçma olduğunu, neden bana gelip anlattığını düşünmeye başlamıştı.
Tostun yanına çıkardığım kahvaltılıkları kaldırırken onu biraz rahatlatmak adına konuşmak istemiştim:
“Herkes anlatmak ister ve hiç tanımadığın birisi içini dökmek için idealdir.”
Ne kadar da olgun laflardı bunlar. Kendime yakıştıramadım. Birazdan cıvıtırdım kız da kaçardı zaten.
Ekmek kırıntılarını parmak uçlarına topladı.
“Birilerinin düşünceleri demiştim ya… Neden onları benimsiyorum? Benim aklım çalışmıyor mu? Düşünemiyor muyum?”
Sesi bir saniyeliğine titredi. “Şarkı” dedi. “Başa sarabilir miyim?”
Cevabımı beklemeden az önceki şarkıyı tekrar açtı ve bir süre çalma listesini inceledi. Ya da inceler gibi yaptı. Zihnindekileri toparlamak için kendine tanıdığı bu süreyi sükunet içinde masadaki bıçak çiziklerine dokunarak geçirdim ben de.
Geri döndüğünde hala konuşamayacak gibiydi. Sandalyenin ucuna oturup çayındaki limonu dibe batırmaya çalıştı bir süre.
“Neden anlatıyorum ki?”
Limon batmıyordu.
“Neden anlatmayasın ki?” dedim. Soruya soruyla karşılık vermek. Aptalca. “Arkadaş olmak için anlatmak gerek.”
“Buraya gelirken aklım dolup taşacak gibiyken aynı zamanda bomboştu. Mantıklı bi insan böyle gelmez değil mi? Ama şimdi anlattıkça küçüldüler. O kadar da önemli olmayan şeyler sanki… Kafka okur musun?”
Daha fazla boş cümle kurmama izin vermeden konuşması iyiydi ama Kafka okumazdım.
“Okumam.”
Kitaplığı işaret etti.
“Dönüşüm’ü gördüm de…”
“Sadece onu okudum.”

“Ben de okumam zaten öylesine sordum. Ellerime bakma diye.”

2/10/2016

olan biten

Sağa sola eşya fırlatıp sonra da toplamaya girişiyorum.
Dolabı açıp katlanmış çarşaflara bakarak saatlerce müzik dinliyorum.
...
Dün, dün.
Marketten dönerken botları çıkarıp yere basmak vardı aklımda. Vazgeçtim. Niye vazgeçtiysem. Hava da güzeldi ha! Bahçenin toprağı da sıcaktı bence.
Vazgeçmeyecektim.
Yapacaktım o an.
Karşıdan iki çocuk geldi.
"Burda bakkal varmış önceden."
"Ne zaman?"
"Ablam dört yaşındaykenmiş."
"Oha!Ablan şimdi on altı yaşında mı? Kaç seneler olmuş."

1/26/2016

kısa saç ve bulanık görüntüler


Gözlerim kısık. Midem bulanıyor. Günlerdir. Soğuk ama ev değil dışarısı. Sadece sağ ayağım buz kesiyor. Nane limonlar faydasız. Kaşlarım çatık. Beynim karışık. Saçımı kısacık kestirmek istediğime göre doğru yolda değilim. Çünkü kafamın içinden çok dışını sakinleştirmeye çalışıyorum. Kısa saç, az düşünce gibi şeyler bilinçaltımı gıdıklıyor sanırım. Ben gıdıklanmaktan hoşlanmam.
Size de olmuyor mu böyle çocuklar? Etrafınızda birbirine ters bir sürü olay oluyor ve pinpon topu hafifliğinde oradan oraya savruluyorsunuz. Durmaksızın... Birkaç kez yere düşmenin ziyanı olmuyor. Çat! Bir şekilde tekrar aynı hızda devam ediyorsunuz. Yapabildiğiniz tek şey oradan oraya savrulurken, hatta fırlatılırken etrafı izlemek. Bulanık görüntüler dizisi... Biri netlenmeden diğeri ve diğeri ve diğeri. 
 Bu aklıma bi şarkıyı getirdi. Neden bilmiyorum.