Etrafıma bir
mutluluk oyunu mu oynuyorum bilmem. Sanki herkesi kandırmakla kalmayıp kendimi
de inandırmışım bu oyuna, bunun da bir sonu gelecekmiş gibi hissediyorum. Bu
normallik halinden korkuyorum.
Birini
kaybettim.
Gözlerimle
gördüm soğuk, sessiz bedenini. Hıçkıramadım ağlarken. Zaten çoktan gitmişti.
Bembeyazdı. Mor değil. Beyaz.
Öyle
filmlerdeki gibi sarılmadım toprağa. Bi şey dokundu ama. Çok dokundu.
Mezarlıkta.
Çeşmeye gittim.
Onun toprağındaki çiçeği sulamaktı amacım. Suyu doldurup gelirken… İki tarafı mermerlerle
dolu yolda yürürken… Yolun sonundaki yerin onun yattığı yer olduğunu bilmek,
eve döndüğümde orda olmayacağını bilmek o anda yüreğime oturdu. Ve artık o
ağırlık hiç gitmeyecekmiş gibi hissediyorum. Hiç bağırmadım ağlarken, hiç isyan
etmedim. Sade sessizce yürüdüm. Dedim ya toprağa filan kapanmadım. Onu orada
demir kapının arkasında bırakıp eve gittim.
![]() |
Mermer desenini
çok severim halbuki. Severdim mi desem bilmiyorum. Belki hala seviyorumdur…


