4/05/2014

Olmasa da olur mu yani? -Mim-

Şu dünyadan daha çok sevdiğimi söyleyebileceğim gezegenden Paul beni mimlemiiiiş.
“Twitter, facebook, tumblr gibi tüm sosyal medya kapansa… Son sözlerimiz/tavrımız ne olur?” diyen bir mim efendim. Mimlenene kadar düşüneyim bunu ben bi dedim veee tatata tammm! Mim bendee! Çok hızlı oldu.
Olaya hukuki açıdan bakacak olursak işler boka sarar o yüzden gayet kişisel ve bencilce yazıyorum bu mimi.

Facebook’u aktif olarak kullanmıyorum zaten. Şimdi baktım da… Kapak fotoğrafım şu an itibariyle tam bir yıldır aynı, profil fotoğrafı desen mevsimden mevsime… Paylaşımlar desen… Demesen iyisi mi. Durum böyle işte. Gençken-şimdi yaşlı sanki- pek severdik ama artık sadece okul, ders gruplarındaki sınavlarla ilgili paylaşımlar için kullanıyorum. Kapansa herhalde “şu dersin sınavında şunlar şunlar çıkacak, şu kitaptan sorumluyuz. Zinciri bozma bu maili 419784 kişiye gönder” temalı mail sistemine geri döneriz. Zararsız. Kapanmasa ben kapatıcam zaten kendi hesabımı birkaç aya.
Edit: Düşündüm de kapatmayabilirim. Güzel çizerler takip ediyoruuum!

Twitter. Oradaki pasifliğim facebook’tan beter. İki hesabım var ama ikisinin aktifliğini bir araya getirsen yine bir etmez. E hem pasifim diyorsun hem de iki hesap diyorsun! Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu? Takip ettiğim güzel insanlar var. Sükunet içinde… Sessiiiiiz… Usuuuuul… Ama geçtiğimiz günlerde kapandı ne oldu? Hiç. Eksiklik hissetmedim. Olmasa da olurmuş.

Tumblr. Pasif kullanıcı, aktif takipçi. Orada bambaşka birisi oluyorum. Kendimi tanıyamıyorum. O kadar. Kapansa… Üzülürüm. Bir arkadaşım “Alternatifler bağımlılığı azaltır” demişti. İşte o alternatiflerden birisi yok olur. Yazık olur. Belki de olmaz… İki kitap açar da kpss çalışırım. Ama üzülürüm kesin.

Youtube. Youtube… Youtube…  Burası önemli bakın arkaaşlar! “Bunun arka kapısı, penceresi, bodrum girişi falan var canım.” Der girebilmek için değişik yollar denerim. Baktım olmuyor. Nasıl olmuyor canım. Hahhah! Öyle bir ihtimal var mı? Nasıl yani?! Yok canıooom! Bir de şuradan deneyeyim… Histerik gülüşlerim ardından şehrin diğer ucundaki Sinan’ın içeceği suyun pürüzsüz yüzeyinde birkaç helezonik dalga oluşur. HAAAYOOOOR! Tamam abarttım -.- (şu ara kapalı mı açık mı bilmiyorum ha. bizde dns ezelden beri değişikmişse demek)

Blogger kapanırsa. Hevesim kursağımda kalıııır! Ama zamanla alışırım be! Bu beden bu yürek nelere alışmadı be! Arabeske bağlamadan devam edelim. Öhm! Okumak için kitaplar alırım, yazmak için defterler. Ne olacak yani? Burası kapanırsa paylaşacak başka yerler buluruz. Duvara yazarız olmaz mı? Zaten yazıyoruz. Daha çok yazarız. Daha çok okuruz. Yok yok bu da aşılır bir durum. Nasıl da olgun karşıladı.

Ne olursa olsun bunların kapatılma ihtimalini gerçekçi bir şekilde düşünemedim ben. Eğer kullanacaksak biz bir yolunu buluruz :) Ne? Yalan mı! :)
Kimlerim mimledim:

4/01/2014

tarçınsız kurabiye mektubu 2


 tarçınsız kurabiye mektubu için tık

Kurabiyeler bayatladı Kenan... Atamadım ama. Kıyılır mı? Nimet… Ufalayıp balkonun altındaki çimlere attım hepsini. Güvercinlerle serçeler geldi. Güvercinlere engel olacak değildim ya sen aptal olduklarını söylüyorsun diye. Gelseydin de sadece serçelere ikram etseydin madem! Yani gelseydin birlikte ufalardık...
Bahar temizliği yaptım. Çok oldu. Halıları da kaldırdım. Zaten zor katlanıyordum kışın… İşe yaramayan eşyaları da attım. Attım dediysem öyle çöpe değil. Evden çıkardım işte. Aysel teyzeyi biliyorsun ya hani her şeyden haberi olan kadın. Dördüncü kattan birinci kata indi. Girişin sağ tarafındaki daire. Artık muhtar oldu resmen. İyi de oldu. Giymediğim giysilerle fazladan kırtasiye ürünlerimi verebileceğim birilerini buldu bana. Hepsini tertemiz paketledim ona verdim. Giysilerin ceplerine de notlar bıraktım. Giyenler okusun, mutlu olsun diye. Bir dahaki sefere çocuklar için yeni giysiler de alayım diyorum. Biraz da eğlenceli şeyler işte ne bileyim… Eşyalar azalınca küçük odadaki gömme dolap yetiyor artık ama boş gardırobu da çıkartmayacağım evden. Sen gelirsen diye işte… Siz… Yasemin ablayla yani.
Resim kursuna başladım ben. Önce karalama yaptık. Gerçekten karaladık bir sayfayı. Bilek ve dirsek hareketleri gibi bir şey öğrendik. Adını bilmiyorum ama öğrendim. Sonra pat diye bir iki nesne koydu hoca masasına. Çizmek için kalemi elime aldım ama ne yapacağımı bilmeden, korkuyla… “Çizme!” dedi. “Önce bak, önce gör, önce kavra, fark et. Uzak mı, yakın mı? Işık nereden vurmuş? Sadece izle ve görmeye çalış.”  Şaşırdım tabii. Altı üstü kalemlik içinde iki üç kalem ve önünde duran bir küptü çünkü. Bir süre öylece baktım, öylece izledim ve sonrasında biraz da yardım alarak çizdim. Evet gerçekten de iyi bir çizimdi bence. Biraz geliştireyim kendimi, senin portreni çizmek istiyorum. Hiç olmazsa sana benzer bir şey. Ya da en kötü ihtimalle seni anımsatan… Sembolik şeyleri de severim bilirsin. Gelmeyecekseniz gönderirim çizimleri. Yasemin abla için de bir tane… Sürpriz. Ama siz yine de gelin.

Kurabiye yapıyorum şimdi. Bu kez biraz tarçın olacak. Seviyorum çünkü ben. Gelirseniz, yanına güzel bir bitki çayı yaparım. Kokulu… Tarçının kokusunu bastırır belki. Tadını bastıramaz ama belki de sen tarçın seversin. Benim için. Yasemin abla için…

en en en...

Önceki yazımda “ben çok çalışıyorum millet yatıyo yeaa” der gibi attım tuttum ama şu da bir gerçek ki herkes kendine göre çok çalışıyor. Benimki sadece ufak bir patlama. Şu anda aynı şeyleri düşünüyor muyum? Bilmem.. Daha hafif...
Herkes her şeyin “en”lerini kendisinin yaşadığını düşünüyor. En zor durumda olan kendisi, mutluluğu en çok hakkeden, en kilolu ve aynı zamanda en çok zayıflaması gereken, en çok okuyan, izleyen, en çok okuyup izlemesi gereken, en iyi ve aynı zamanda en kötü aileye sahip olan ya da en iyi ve en kötü evlat, en zavallı ve en mutsuz, en güzel, en yakışıklı, en çirkin, en çok gezen… Yok bunun bir ortası. Herkes en…
Hak vermiyor da değilim. İnsanız sonuçta değil mi?


“Neticede insan düşüyorsa, yeryüzünün en sarsıcı düşüdünü kendisi yaşıyordur.”

Tarık Tufan- Hayal Meyal

3/29/2014

me vs. myself

Film izlemek için bilgisayar başına geçtiğinde telefonunu kapatacaksın arkadaş! Sinemada nasıl kapatıyoruz? Evde de öyle! Yoksa iş çıkıyor. Mesaj geliyor, “Hoca mail atmış, ben anlamadım size paslıyorum.”  Belli. Yapılacak bir iş var. Çok büyük mesele değil ama mesaj atılmış. Ben bilgisayar başındayım. Yapmazsam içim rahat etmez… Tekrar bir arama: “Bizim Nisan ayı projemizin konusu neydi? Nasıl yapıcaz onu?” Gerekli açıklamaları yapıyorum. Başka bir mesaj daha geliyor: Yarın hocayla görüşmeye ne götürecektik? Sen kendini getir yeter canısı!… Anlatıyorum, anlatıyorum, anlatıyorum…
Öyle çok lafını etsem de önemli şeyler değiller ama film psikolojisine girince batıyor hepsi işte.
Ee film noldu? Yalan oldu. Keyfim kaçtı bi kere… İzleyemem ki.
Her neyse... Bugün de dayanamayıp kitap aldım ve yarın da alabilirim ve sonraki gün de kitap almaya çok müsait… Peki okumaya müsait mi? Değil! Aynı anda birkaç sınava birden hazırlanırken bir de okul bitirmeye çalışırken biraz zor. Ama olacak. Her şeye vakit var da okumaya mı yok?! Ama yoooğk! (yazarburadagözyaşlarınaboğulur)
-İçeride bir savaş başlar-
Var vaaaar! Okul yolları ne güne duruyor?
Sanki özel aracımla gidiyorum! Tıklım tıklım otobüste amcanın birinin koltukaltına sıkışmışken nasıl kitap okuyabilirim!
Elin Japon’unu takdir ediyon ama metrolarda garip hallerde kitap okuduğunu görünce.
Ediyorum da o Japon şimdi başka yani…
Tamam tamam kıvranma. Zaten o zamana gelene kadar bir sürü vaktin var okumak için! Mesela iki dersinin arasındaki boş bir saatler. Hani diyorsun ya “Yemek yiyorum sonra ben odaklanıp soru çözene kadar ders başlıyor” diye. Heh o zamanlar işte.
Ama bilmiyorsun ki arkadaşlarla muhabbet derken geçiyor zaman.
Onlar da okusunlar. Kendinizce kitap molası yapın canım. Sabah akşam da laklak olmaz ki ama.
…

Şşşş! Nereyee!


beni bekliyorlar...

Bir de Haruki Murakami'nin Koşmasaydım Yazamazdım'ı katıldı aralarına da fotoğraflamaya üşendim.

3/28/2014

Mim Mimi

Deeptone ve dördüncü tekil şahıs beni mimlemiş.
Takipte olduğumuz, sayfasına bakmadan geçmediğimiz blogları yazıyormuşuz. Buradan kendilerine teşekkür edip blogları listelemeye geçiyoruuuuum.


Blog yazmaya başladığımdan beri okuduğum deeptone

Bir yerden çıkartıyorum ama nerden dediğim E.'nin blogu Ucuz Roman

Sessiz sessiz okuduğum Vişne Çürüğü

Bana bulut sözcüğünü çağrıştıran antiparadiqma

Çokeğlenceligezegen Arrakis

Adını tekrar etmeye bayıldığım pehito

Blog yazmazken bile severek okuduğum melankolik blog Be-Pu

Bi garip blogger Şeyma

Mutluluğun dibindeki dördüncü tekil şahıs

             Samimi ve tatlı anlatımıyla simgee

ve Portakalyiyen kedi blogunda sevgili, sevimli Loretta



Aslında daha fazla blog takip ediyorum ama yeni takibe aldığım güzel insanlar var. Daha azıcık okuyabildiğim… Onları sevmediğimden mi? Hoyoor! Yeni okumaya başladığım insanın sayfasına bakmadan geçtiğimi iddia etmek etik olmaz bence… Hepinizi seviyorum ben. Kalbim çok kalabalııık!

3/24/2014

Bir Duyuru

Birkaç yıl önce bir blog açmıştım ve bir süre yazıp okuyanım olmadığı için kapatmıştım. Aslında başlarken “ben sadece yazıyorum kimse okumasa da olur yaa” diye kendimi kandırıyordum. Çünkü hepimiz biliyoruz ki okunmasa da olur diye düşünüyorsak herhangi bir defter ya da bilgisayarımızda bir word belgesi yeterlidir. Blog açıyorsak ya da bir yerlerde paylaşıyorsak, defterler yetmiyor demektir bence.
Neyse uzatmayayım.
Birkaç blogger arkadaşımız bir yazı paylaşmış. Çok hoşuma gitti, ben de izin alarak sizlerle paylaşayım dedim.



Evet evet sen!
Canımın içi, iki gözüm, kelamımın alıcısı, hayalime ortak!
Ya da sen canım blogger arkadaşım!
Çok mu zor iki satır yorum bırakmak?
Ne zaman kendimizden ve birbirimizden bu kadar uzaklaştık?
Ne oldu da bize başlarda sonsuz desteklerken şimdi bir küser olduk?

Bu bir yorum dilenciliği değildir yalnız bunu belirteyim!
Ama bir gerçek var ki bloglar yorumlar sayesinde gelişir, büyür, olgunlaşır!
Hatalı olabilirim, beğenmiyor olabilirsin, sevmiyor da olabilirsin..
Ama bunu bana yaz ki "hoolleeeyy en bi harika benim" modunda olanlardan sıyrılabileyim..

Evet ben en bi harika yazar değilim! Belki biraz Türkçe'm de kıttır. Ya da sana sıkıcı gelir anlatımım ama bunu bana yaz!
Ürünü anlatıyorum, sana farklı yönleri varsa yaz!
Çok mu beğendin yaz!
Bayılıp bunaldın mı yaz!
Yoksa hepimiz kendimizi tekrar edeceğiz sıklıkla..

Yorumdan kastım "aaayyyiii cııınnııımm" yaz değil elbet.
Bırakalım artık "o beni oraya çağırmadı, bu bana yamuk yaptı" triplerini, bir sıyrılalım bundan..
Burası hepimizin şahsi arka bahçesi, elbette dilediğimizi atar tutarız ama birbirimizden esirgediğimiz 2 satıra ne oldu da gitti bizden?
Hepimiz biliyoruz birbirimizi gizli gizli okuyup burun kıvırdığımızı, gelin yapmayalım bunu, açık olalım, kendimiz olalım!
Ha yazılanlar gerçekten ilgini çekmiyordur anlarım ama düşünceye bu kadar balta vurulan bir ülkede sen benden düşüncelerini ne olur esirgeme ki ben nefes aldığımı bileyim!

Canım okuyucu, yaz kurban olayım yaz! Sen olmazsan ben zaten olamam!
Beni ben yapan sensin, senin yorumların!

Hadi iki gözüm öpüyorum çok, bana yaz...

Sevgilerimle..