5/05/2014

runaway 2

“Sana demiştim tavla atan, okey oynayan amcaların arasında oturmayacağımı. Hoşça kal!”
Masaya oturmadan etrafına bakıp hızla mekanın kapısına yöneldi.
Bunları söylerken bile iç savaşı devam ediyordu. Onu tanıyordum. Aklından geçenleri okuyabiliyordum: Hiç de hoş kalmayacaktım. Gitmemeliydi beni böylece bırakıp. Yanımda olabilecek tek kişi de o değildi; hatta kimsem olmasa kardeşim vardı. Babam bu kadar hastayken yanımda olursa ondan başka beklentilerim de olabilirdi. Hele bir de kaybedersem babamı, ona tutunacaktım.
Benim sıradan bir fabrika çalışanı olduğumu, yanına yakışmadığımı, ellerimin çirkin olduğunu söyler dururdu. Şimdiye kadar bunları yüzlerce kez duymuştum. Yüzlerce kez duyacak kadar görüştük…
Şimdiye kadar ne zaman arasam önce sayar söver sonra da hayatımın nasıl gittiğini, ailemin nasıl olduğunu öğrenmek için sorular sorardı. Belli etmemeye çalışır, endişelenirdi. Çünkü ben hayatı pek de umursamayan, hala ergenlikten çıkamamış, araba ve kızlarla kafayı bozmuş bir aptaldım. Benimle ilgili bir sorunu vardı. Hala var… Seviyor mu sevmiyor mu? Her an değişebiliyor bu ama önemsiyor. Biliyorum.
Masanın üzerine biraz para bırakıp arkasından koştum. Zaten yavaş gidiyordu. Beni bekliyordu biliyordum. Sessizce yanında yürüdüm bir süre.
“Sana ne demiştim!”
“Ne demiştin?”
“Aptal! Böyle yerlerden hoşlanmadığımı söylemiştim!”
“Ne yapalım peki? Nerde oturalım?”
“Hiçbir yerde!”
“Yürüyelim. O da olur…”
“Kıkırdama karı gibi!”
Biliyordum bunu seviyordu. Gülüşümü seviyordu. Görsel olarak değil belki ama kendi tabiriyle karı gibi kıkırdamamı… Sessizlik oldu bir süre. Bir şeyler diyeceğinden emindim ve düşündüğüm gibi tutamadı kendini.
“Baban nasıl oldu?”
“Kötü.”
“Sen…”
“Kötü.”
“Ne diyebilirim ki…”
“Bilmem. Burda olman yeter sanırım.”
“Burda değilim. Gidiyorum.”
***

Yine onu kalabalığın ortasında bıraktım. Dört yıl öncesinde yaptığım gibi. Belki de bilerek aynı noktaya getirdim bilmiyorum. Bu kez bir taksiye atladım ama. Arkamdan gelemeyeceğinden emin olmak istemiştim.
Ben bu şehre bunun için gelmedim ki! Aradan da çıkartabilirdim, evet, ama böyle olmamalıydı. Bu durumdaki bir adama birisi yardım etmeliydi. Ben yapamazdım. Nedenini bilmiyorum ama yapamazdım… Ona haksızlık ederdim. Yanında olmaya çalışsam da ikiyüzlü olurdum. Bu yüzden yapmamalıydım da.
Her neyse…
Beklediğim gibi oldu zaten. Gelmedi.
***

Taksiye binip uzaklaştı ama daha fazla arkasından gitmeyeceğimi de biliyordu. Ben de ısrarcı olmadım. Yapımda yoktu.  Kilometrelerce uzaklaşsa kaç yazar? Ne zaman ihtiyacım olsa benimle olacağını biliyorum. Onun hep bir açık kapısı vardı. Benim için… İyi ki var.


6 yorum:

  1. İnsan bazen gitmeye de kalmaya da cesaret edemiyor. Giderken peşinden gelen biri olsun istiyor. Kalırken de bazen karşılığı olmuyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hem kalip hem gidebiliyor da... Pesinden gelen de oluyor ayni zamanda kaldigi yerde o kisiyi bulamiyor. Komik :)

      Sil
  2. Farklı bakışlardan. Farklı şekillerde.

    Herkese açık bir kapı lazım.

    YanıtlaSil
  3. Bu da romanın ortada üçüncü sayfası ama ben başını taaa en başını okumak istiyorum :(

    :d

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. En basini yazinca heyecani kalir mi ki:)

      Aslinda hepsi farkli bi hikayenin ortasi :)

      Sil

Buyursunlar...