Kedim öldü. Benim için travmatik olmalıydı.
Ama ortalık öyle karışıktı ki acımı ancak uyumdan önce bi beş dakika filan
yaşayabiliyordum. Düşünürken yorgunluktan uyuyakalıyordum.
Günler sonra... Belki de aylar… Bi benzinlikte.
Depoyu doldurdum, ödemeyi yaptım ve marketin sensörlü
kapısından çıkarken pompaların önüne düşmüş bir oyuncak gördüm. Bir kedi. Miniş
mi deniyor bilmiyorum. Kocaman gözlü, baygın bakışlı bir şey. Benzinlik
marketinde satılanlardan olmadığı, bir çocuğun düşürdüğü belli. Etrafa baktım,
bir çocuk koşa koşa gelsin alsın diye bekledim biraz. Oyalandım. Kimse gelmedi.
Belki bu süre beş dakikaydı ama bana çok uzun geldi. Aptalca o oyuncak kediyi
alacak kimsenin olmamasını umuyordum çünkü. Ben almak istiyordum. Otuz yaşındaki
ben, o oyuncak kediyi istiyordum. Camekandan marketin içine baktım, yansımadan
kendime bakıp utandım. Çalacak mısın dedim kendi kendime. Arabama bindim, kasa
fişini torpidoya attım, ilerledim.
Ve benzinliğin çıkışında durdum. Kimsenin
almamış olmasını umut ederek geri döndüm ve kediyi alıp şoför yanı koltuğa
oturttum.
Eve getirdim. Yıkadım, kuruttum.
Zaten kaybolmuş, ben de bir çocuğa hediye
eder mutlu ederim dedim.
Bir okula verebilirim, daha çok çocuk oynar
daha çok çocuk mutlu olur dedim.
Bir köy okuluna gönderirim, daha çok ihtiyacı
olan daha çok çocuk sevinir dedim.
Aylar geçti ama kedi hala benimle.
Hala onu birilerine, bir yerlere vermeyi
düşünüyorum.
Hala onu kaybeden çocuğu düşünüyorum.
Ne kadar üzüldüğünü düşünüyorum.
Hala hırsız olduğumu düşünüyorum.
Ama o oyuncak kedi hala benimle.