10/30/2023

hesaplasmaya geldiler

 

Bu kaçıncı kedi? Bu kaçıncı mum? Bu kaçıncı bitki çayı?

Kaçıncı gece mesaisi?

Kaçıncı dinlendirici müzik listesi?

Kaçıncı ılık ballı süt?

Kaçıncı yaş?

Kaç yıldır otuzundasın keyaki?

Kaç zamandır yağlıboya tüplerinin yerini değiştirip duruyorsun?

Kaç zamadır suluboya fırçalarına dokunup dokunup yumuşaklığında eriyip onları tekrar kibarca yerine bırakıyorsun?

Kaç zamandır öylece duruyorsun?

Kaç zamandır yoksun?

11/07/2022

yeni rutinler ve eksik harfler

 


Dönüş yolumun üzerinde yüksekçe binalar ve onların karşısında etrafı telle çevrili alanlarda ziplenmiş kağıt atıkları var. Ve her gün dönüş saatimde güneş çıtır çıtır onları aydınlatıyor. Rengarenk kağıt atıklarını. Bir de demir profillerle yükseltilmiş konteynerları. Bazen bunun haksızlık olduğunu düşünüyorum. Sonra sıra sıra klozetlerin, lavaboların,  rezervuarların, çıkma pvc kapı ve pencerelerin olduğu tel çevrili bir alan. Arsa. Yarı açık kapısında bir tabela, kesinlikle iade kabul edilmez. İnan apartmanı var sırada. Apartmanda bir terslik var ilk bakışta anlaşılamayan ama irite eden bir şey. İkinci bakışta fark ediyorum ki ilk n ters. Arkasına "hatırası" eklenen her kelime ile oluşturulan tamlamanın farzı olan bir adet ters R gibi. Ve sonra zincir marketler. Her birisinden en az üç şube görmeden eve dönmüyorum ve her seferinde hepsinin adını tekrar tekrar okuyarak içimdeki her birine uğramam gerektiği hissinin üstesinden gelmeye çalışıyorum. Yolun sol tarafında, genelde otobüsün seçmediğim tarafında, bir ide kebap salonu. Her seferinde ide kebap diye okuyorum. Halbuki camdaki çıkartmalarından p’si sökülmüş pide kebap. İde olsaydı diyorum güzel bir adı olurdu. O boşluk sanki kasada beklerken içi geçen kasiyer kadının gözlem alanı. Kadını soğana benzetiyorum. Tepesi yeşillenmiş ama içi geçmiş bir soğan. Gereksiz teşbihler. Sonra göl geliyor. Ucundan bucağından hafifçe görünüp kayboluyor. Gidip görmek istiyorum ama biliyorum ki çevresinde genelde dayıların takıldığı meyhaneler var. Biraz da tarla. Gölü gören çocuk parkını da geçtikten sonra eve yaklaşma kıpırtıları başlıyor. Aylardır aklımdan o parka gitmek geçiyor. Çok çocuklu ama çok da ağaçlı diye düşünüyorum. Bir durak, şehit ismi verilmiş bir park daha geçiyorum. Kimse o şehitlerin adını bilmiyor ve o isimler sanki parklarda daha çok ölüyor.  Bir hastane, bir sağlık ocağı, bir oto yıkama, bir kütüphane ve sıradaki durak ineceğim yer. Biliyorum kıpırtılarım erken başlıyor, yanımdakini huzursuz ediyorum. Ama bende durak kaçırma fobisi var ve yanımdaki kişinin huzurunu sağlamak benim görevim değil. 

Tek paragraf, kapanış.

Geçen sabah uyandığımda şeyi düşünmüştüm, atlar koşarken hiç düşmez mi?

 


10/12/2022

duble tanısmalar

 


Taşına taşına bir hal olmuşum ve kedilerim hep ölmüş gibi bir hava var ortamda. Taşına taşına bir hal oldum evet. Ve günden güne daha güneşsiz evlere. Kıbleye dönerek tövbe ediyorum inancım gereği zira bu evden sonrası ya bahçe katı ya bodrum olacak. Gazaptan korkarım. Neyse ki kedilerimin hepsi ölmedi. En sevdiklerim dışında. Böyle söyleyince kalbime hançerler de saplanmadı değil.

Hadi sadede gelelim.

Alıştım dediğim şehirde sadece evimin sokağının başındaki markete ya da diğer yönde on beş dakika yürüme mesafesindeki avm’ye gidiyorum. Bir de çevre zincir marketler. Çarşamba, Perşembe, Cuma günleri. Kendileriyle bu aralar aynı il sınırlarına girdiğim ve eskiden samimi olduğum birkaç kişi var ama onlar da diğer arkadaşlarıyla takılıyor ve ben biraz üzülüyorum. Ama alıştım. Bok alıştın afedersin, kıskançlıktan kuduruyorsun. Affetmem. Çünkü sosyalleşme sorunum var ve eldekilerle idare etme niyetindeyim. Aslında yeni insanlara merhaba derim, o kısmı kolay işin. Sonrası tırt. Ben muhabbet açamıyorum. Ortamdaki herkese ilk kez karşılaşmış gibi defalarca kendimi tanıtma potansiyeline de sahibim.

Git merhaba de, ben şu şu birimden şu şu. Tanıştığımıza memnun olalım. Acilen işlerimizi halletmek için ortak alanı terk edelim. Ertesi gün gider yine aynı kişiye kendimi tanıtırım.

Bir de tanışıp gereğinden fazla aynı ortamda bulunduğum insanlara malzeme vermem olayı var. Birtakım sebeplerden mesafeli olmam gerekirken suyunu çıkartıp kişiyi başımın üzerine leylek yuvası kurmaya hazırlıyor, yuvaya yumurtlayınca da vay efendim…

On beş dakika mesafedeki avm deyince de avm benimmiş gibi oldu. Avm’lerin kime ait olduğuu bilmeyen yok değil mi?


10/08/2022

kaç dönüm bostan?

 



 

Üçüncü paragraf. Üçüncü deneme. Yazmak sanki eskisi kadar kolay değil. Yumuşak içimli Türk kahvesi ve eve dolan pırasa yemeği kokusu eşliğinde. Kahve tall boy. Pırasa tarife göre 2- 4 kişilik. Mealen sütlü Türk kahvesi ve tırt davlumbaz azizliği. Önceden elma çayı ya da ayvalı ıhlamur olurdu. Yanında kavala kurabiyesi. Kavala’dan değil Bim’den. Artık onun da tadı kaçtı. Badem oranı mikroskobik seviyede.

Hadi sadede gelelim.

Taşındım. Yeni bir şehir. Birinci kat, demir parmaklıklı 1+1. Apartman kapısı bozuk. Tahminen dokuz yıl önce yağmurlu bir günde otomata basınca o küçük dili çeken zincir kopmuş, bir daha da tamir eden olmamış. Zira komşudan alıp kopyaladığım anahtarı denerken fark ettim. Dokuz yılı ben verdim. Anlatılana göre apartman on bir yıllık. Kentsel dönüşüm varmış  da, bu ilk dönüşen binalardanmış da. İki yıl bunca kiracı ile idare etsin, sonra da bozulsun dedim. Ki zaten küf bağlamış mekanizma. Gitti paracıklar. Her ne ise. O yüzden kapı hep aralık. Gelene gidene, çalana çırpana. Ama kirası iyi. Günümüz şartlarında iyi yani. O yüzden yerleştim ya buraya. Bir de ulaşım var. Varımı yoğumu kiraya, depozitoya, emlak komisyonuna ve bir yatak ile bir koltuğa verince göze görünür bir şeyim kalmadı da, içim rahat. Yalan. Kombi kendini otobalans moduna alıp tıkırdıyormuş arada. Ne bileyim, aklımı aldı birkaç gece. Sonra nöbete kalkınca anladım mevzuyu, şükür rahat uyku uyuyabiliyorum. Yalan. Hala kapının arkasına ütü masası dayıyorum. Onu da batak Ahmet’ten aldım. Allah bilir hangi meczup kullandı dedim önce. Ama ütü masasıysa ütü yapan biridir, ütü yapıyorsa kılığına önem veren biridir, e öyleyse temizdir diye birtakım nöronsal işlemler sonucu ikinci el oluşunu kabul edebildim. Kılıfı değiştirdim tabi.

Sütlü Türk kahvesi iğrenç olmuş tövbe tövbe. Biraz daha süt ısıtıp karıştırdım ziyan etmedim. Kahveli süt daha iyi oldu.

Yarı zamanlı tam maaşlı bir iş buldum. On dönüm bostan yan gel yat Osman. Artık yazarım herhalde dedim ve geldim. İlk iki paragrafı sildim. Kahveli süt de olmadı, ziyanı ikiye katlayıp reverans ile ortamı terk ediyorum.

 

6/03/2021

bulasıklar



Tutunmaya çalışıyorum. Nasıl başarırım bilemiyorum. Ama istiyorum.

Çağa ayak uydurmaya çalışan yaşlılar gibiyim. “Evladım şuna bir bakıver. Ben bir yere bastım galiba!”

Bloga geliyorum, biraz okuyorum, birkaç yorum atıyorum, geri dönerim diye düşünüp bulaşıkları tezgahta ve televizyonu da açık bırakıp gidiyorum.

Dönüyor muyum? Şöyle bir dönüp omzumun üzerinden bakıyorum. Birkaç kelime çıkıversin istiyorum dudaklarımın arasından ki canlanayım, cesaret bulayım da koşa koşa gelebileyim. Nerdeeeee?.. Terliklerimi tırıs tırıs sürüyerek gidip instagram hesabımda birkaç gönderi kaydırırken burayı özlemeye devam ediyorum.

Görüyorum ki hayatımın hiçbir kısmında istikrarlı olamamışım. Bir şeyler doğru gidiyorsa kendiliğinden gitmiş, kendiliğinden ya da benden sebep bitmiş ama önemli olmamış.

04. 05. 20/ suhra, noktalı "s"


 

Ne bekliyoruz? Neyi bekliyoruz?

Eşyalarımı yavaş yavaş topluyorum. Banyonun aydınlatması sorun çıkarmaya başlamıştı zaten. Ayrılış pek de iyi gelmeyecek gibi. Kendimden fazlasını yapmakla meşhur oldum buralarda. Bu yüzden gitmem gerek.

Elimden gelenin fazlasını yapmaya çalışır, içerimdeki tüm imkanları tüketir, tükenir ve çekildiğimi, pes ettiğimi belirtirim.  Sonra tam anlamıyla kendi kendimi harcayarak bir şekilde beni sevmelerine sebep olduğum insanların çırpınışlarını afiyetle izlerim. Evet evet afiyetle... Bundan gerçek bir haz alırım. Güzel bir tatlıyı ne aç ne tok olma aralığında yerken olduğu gibi bir haz. Çünkü karnınız tokken bir tatlının tadına varamazsınız ama açken yerseniz de içiniz bayılır. O aralık önemlidir. Duyduğum haz o aralıktadır.

Ve evet, sevmelerine “sebep olduğum” insanlar. Çünkü bazen istemeden sevdiriyorum. Egodan bir kaçak kat çıkıyorum kendime.

Meşhur kelimesi nereden gelir diye düşünüyorum bu yazının başından beri. Şuhra, belirme.

 

4/22/2021

ev küçük ev

  
Ne zaman çaresiz hissetsem burada buluyorum kendimi. En iyi burada haykırıyorum. Burayı çok özlüyorum.

  Geri dönmek istiyorum.
  Dışarıdaki gürültüden uzaklaşmak için küp formlu evin en dipteki odasına kaçıp yatağıma uzanmış günün bitmesini bekliyorum. Bir ev alırken böylesi yere yakın, böylesi güneşsiz ve böylesi gürültülü olacağı aklımın ucundan geçmezdi. Zemin kare diyorum! Ev küçük, yani kaçmak için. 80 m² filan. Hesaplarıma göre taş çatlasın 20 metre uzaktayım sesten. Arada bir de kapı var, faydasız.
  Gün geçtikçe daha mutsuz oluyor gibiyim. Geceleri iyi. Geceleri gürültü yok. Geceleri güneşi de bekleyemem, o kadar da değil!
  Konu nerden nereye geldi? Konu buralara gelirken ben de otuzumu buldum. Kendimi burada, otuzumu da masanın üzerinde buldum. 
  Ağlamak üzereyim. Güneş istiyorum ağlamak üzereyim.

5/07/2020

bu da bizim bıyıklı travmamız


Kedim öldü. Benim için travmatik olmalıydı. Ama ortalık öyle karışıktı ki acımı ancak uyumdan önce bi beş dakika filan yaşayabiliyordum. Düşünürken yorgunluktan uyuyakalıyordum.
Günler sonra... Belki de aylar… Bi benzinlikte.
Depoyu doldurdum, ödemeyi yaptım ve marketin sensörlü kapısından çıkarken pompaların önüne düşmüş bir oyuncak gördüm. Bir kedi. Miniş mi deniyor bilmiyorum. Kocaman gözlü, baygın bakışlı bir şey. Benzinlik marketinde satılanlardan olmadığı, bir çocuğun düşürdüğü belli. Etrafa baktım, bir çocuk koşa koşa gelsin alsın diye bekledim biraz. Oyalandım. Kimse gelmedi. Belki bu süre beş dakikaydı ama bana çok uzun geldi. Aptalca o oyuncak kediyi alacak kimsenin olmamasını umuyordum çünkü. Ben almak istiyordum. Otuz yaşındaki ben, o oyuncak kediyi istiyordum. Camekandan marketin içine baktım, yansımadan kendime bakıp utandım. Çalacak mısın dedim kendi kendime. Arabama bindim, kasa fişini torpidoya attım, ilerledim.
Ve benzinliğin çıkışında durdum. Kimsenin almamış olmasını umut ederek geri döndüm ve kediyi alıp şoför yanı koltuğa oturttum.
Eve getirdim. Yıkadım, kuruttum.
Zaten kaybolmuş, ben de bir çocuğa hediye eder mutlu ederim dedim.
Bir okula verebilirim, daha çok çocuk oynar daha çok çocuk mutlu olur dedim.
Bir köy okuluna gönderirim, daha çok ihtiyacı olan daha çok çocuk sevinir dedim.
Aylar geçti ama kedi hala benimle.
Hala onu birilerine, bir yerlere vermeyi düşünüyorum.
Hala onu kaybeden çocuğu düşünüyorum.
Ne kadar üzüldüğünü düşünüyorum.
Hala hırsız olduğumu düşünüyorum.
Ama o oyuncak kedi hala benimle.


4/01/2020

küba'ya da gider miyiz?




Bir gün sizin evde oturuyoruz. Salonda. Akşamüstü. Camın yanındaki ikili koltukta. Mis gibi balkon varken ne işimiz varsa içeride…
Ben anlatıyorum hararetli hararetli. Psikolojik tahliller, yorumlamalar. Annen çay getiriyor. Bana fincanda. Seninkinin şekeri atılmış, karıştırılmış. Her şeyiyle hazır. Hani Gizem eşinden ayrılmıştı da eşinin değişik bir insan olduğunu filan konuşuyorduk hep. Ruh hastası diyemiyorduk da kibarca üstesinden gelemediği sorunları var diyorduk. Sonra tekrar bir araya gelme kararı almışlardı. İşte o adamı anlatıyorum. Bir yudum alıyorsun çayından. Bazı davranışlarının altındaki sebepleri bildiğimi, bunların davranışı kabul edilebilir kılmadığını ama anlayabildiğimi, bazen onunla benzer düşündüğümü ve bazı durumlarda benim de o adam gibi tepkiler verebildiğimi. Hala bardağın içinde olan kaşığı bir iki kez daha çeviriyorsun. Sanki homojen dağılmamış gibi şeker. Bilerek ve isteyerek bazı hatalara düştüğünü söylüyorum, kendi içindeki adalet sistemine uygun olmadıkça bir şeyleri kabul etmeyişini, edemeyişini filan…
Derken son yudum ve aklına bir şey geliyor senin. Akıl okuyamam tabi ama göz okurum. Anlıyorum.
İçimden beşe kadar saymadan yavaşça ayağa kalkıyorsun. Altı.
Sanki gidip de buzdolabından bir zeytin alacak gibisin. Yedi.
Ben koltuğun karşısındaki konsolun aynasında gördüğüm yansımaya anlatıyorum. Ne alaka şimdi zeytin? Sekiz.
Koridordan geçip elini yıkamaya gidiyorsun. Dokuz.
“Hadi gel balkona çıkalım. Hava güzel.” diyorsun yanımdan geçerken. Tam kurulamadığın elinle yüzüme dokunuyorsun.
On.

3/24/2020

terk




Diyorum ki burayı terk edeyim. Olduğu gibi. Buzdolabını boşaltmadan, koltukların üzerini beyaz mavi çizgili çarşaflarla örtmeden.
Bi haftasonu terk edilmiş bi köye gitmiştim. Kimse yok, hiç kimse… Bir evin kapısını itip içeri girdim. Köşede soba, sobanın yanında minderler. Kedi köpek girmiş tabi herhalde. Minderlerde iz var. Tozlu her yer. Tavan kötü, akmış minderlerin üzerine. Eski dolabın üzerinde bir 37 ekran televizyon, alçak pencerenin önünde kumandası. Sanki az önce kapatmışlar da yatmış uyumuşlar gibi. Tuzluk da kumandanın yanında, neredeyse dolu. Diğer köşede bir masa, hem de köşe sediri var. Kızının evinden getirmişler herhalde. Üzerinde kapak kapanmış bir çinko kase. Her şey, her şey öylesine az önce buradaymışlar gibi. Sadece duvarda bir takvim var, tarihi 12 Kasım 2012.
Sekiz yıl sonra burası nasıl olur dersiniz? Der misiniz? Var mısınız?
Ben yokum…

2/23/2020

çizgi

Şimdi sana ne diyeceğim.
Üzülmüyorum. Konuşmadıkça bitiyor sanki içimde bir şeyler. Küfleniyor gibi. Paslanıyor gibi. Yok yok. Doğru değil bu kelimeler. Bitiyor gibi. Bir katı sabunun tükenmesi gibi. Fark edilmeden bitiyor. Köpüğe dönüşüyor ya sabun, fark edilmiyor ya, öyle işte. Bi bakıyorsun azıcık kalmış. Aynsının üstüne o minik parçayı yapıştırıp devam ediyorsun kullanmaya. İlk sabunun ruhunu ikincisine aktatır gibi. Lan altı üstü sabun işte ne uzattın. Ama ben biten şeyleri yeni şeylerin üzerine yapıştırıp reenkarne edemem ki. Sezen Aksu şarkısı gibisin bakıyorum. Hani git git git diyor da sonra gitme diyor. Üzülmüyorum, üzülmüyorum, üzülmüyorum derken hıçkırıklara boğulacaksın. Az kaldı belli ki. Uyu hadi. Çizginden çıkma. Yallah.

1/01/2020

ne hissediyorsun?


Sanırım yazı yazmanın nasıl bir şey olduğunu unuttum. Uzun zamandır yazdığım şeyler alış veriş listeleri ve…
Çok yalnız hissediyorum. İşin aslı bu ve bu yüzden buraya geldim. Acizce yalnız hissediyorum. Ve kanaatim şudur ki kişinin iyi ya da kötü ne yaparsa yapsın yanında olmasını beklediği bir grup insan var. Bu insanlar “dur, sus, yapma” demeye başlayınca kişinin cinleri tepesine çıkıyor. “Neden yapıyorsun?” demeden, “Ne hissediyorsun?” demeden. Sadece yapma dediklerinde kalbi çatır çutur kırılıyor. Ve belki bu kırılmaya daha iyi bir yansıma sözcük bulunabilir ama arayamıyorum.
Aramak istemiyorum. Ararken kaybolmak istemiyorum.
İlaçlarımı bırakmak istemiyorum.
Derin, ayrıntılı, karmaşık düşünmek istemiyorum.
Kime ne haksızlık ettiğimi düşünmek istemiyorum.
Sadece çok da uçmadan hafifçe salınmak istiyorum.

redlipstickresurrected: “9Jedit aka 제딧 (Korean, South Korea) - 133/365 fro...

11/03/2019

28.06.18


Rüyamda bir balık oluyorum. Ege’de… Sevmem ben Ege’yi. Doğru mu yazıyorum? Neyse sevmem işte, soğuk olur. Ayaklarımı çırpıyorum, ayak parmaklarımı. Sözde yüzüyorum. Üşümüyorum işin ilginç yanı. Seversin demişlerdi, tanısan seversin Ege’yi. Hala doğru yazıp yazmadığımı düşünüyorum. Seviyorum sanki. Ufak ufak ilerliyorum suda. Birkaç mercan görüyorum. İyi de balık da sevmem ben. Rüya benim. Bu rüyaya balık almıyorum! Ayağıma değer de huylanır, uyanırsam diye. Şöyle bir yukarı doğru bakıyorum. Yüzeye yakın güneş kırılmış, paramparça. Keşke diyorum, biz de kırılınca böyle altın ışıklar saçılsa etrafa. Ama olmuyor… Kalp kırığı denizdeki güneş kırığına benzemiyor. Kalp kırığı karartıyor aksine.
Ayaklarım gıdıklanıyor. Uyanıyorum. Tam balıklara kızacağım, ayaklarımı kedinin ısırdığını fark ediyorum. Karşı evin balkon camına çarpıp yarım yamalak odama yansıyan güneş ışığı gözümü alıyor.
Kalbim hala kırık.
Ev aydınlık.

9/09/2019

kedi


İki yana yasla.
Paragrafı içeri al.
Cambria yazı tipi ve italik.
Kedim oldu.
Kedim öldü.
Bir yıl ve kaç ay geçti bilmiyorum. Birkaç ay. Suçluluk duymuyorum bilmediğim için. Saymamıştım geçen günleri.
Hayatıma birisi girdi. Tam da babamın doğum gününde. Ve tam da babamın doğum gününde kedim öldü.
Öldü.
Kabullendim kabullenmesine de ağladım tabi çok. Kimse görmezken ama.
Çünkü, düşünsene, kedi. Ne paylaşmış olabilir seninle? Kapıda mı karşılamıştır her iş dönüşünde? Yalnız yemeklerine eşlik mi etmiştir? Balkonda çay- sigara yapıp kendi kendine mızmızlanırken ayaklarına mı dolaşmıştır? Birlikte bir sürü  yolculuk  mu yapmışsınızdır? Geceleri başucunda mı uyumuştur ya da ayaklarının dibinde… Kedi yani anlatabiliyor muyum?
Çok ağladım kimse görmezken. Hala ağlarım. Çünkü burnuna dokunamayacağım. Gitmesi değil de bir kez daha assssla dokunamayacak olmak ağlatıyor beni. 
Bak mesela hala ağlıyorum işte.
Hayatıma birisi girdi. Babamın doğum gününde. Ve evime geldi. Karmakarışık olan çoraplarımı eşleştirdi, çekmeceye dizdi.

1/22/2019

Bir Keyaki ne kadar?


Alelacele yola çıkmıştım bir gün. Bir sırt çantası eşya aldım sadece. Elzem ihtiyaçlar. Gerisi hallolur dedim. Pencereden hızlı hızlı geçen tarlaları, akarsuları, inekleri, mevsimlik işçileri izledim bir süre.
Bu insanlar, koca bir düzeni bozup yeni bir koca düzen kuruyorlar şu düzlüklere. Nasıl olabilir?
Sonra ayaklarımın altındaki sırt çantasına baktım.
Bu kadardı bir Keyaki. Daha fazlası değil…
O günden sonra bir şeyleri bulamadım. Yolda kaybettim sanırım ve bir daha hiç o yola çıkmadım.

7/29/2018

28. 07. 18

Şu sevmediğim şehirde ne güzel şeyler olabiliyor.  Cırcır böcekleri, gece bulutsuz gökyüzü ve gündüz bulutlu gökyüzü.
Hiç mi hiç konuşmak istemiyorum. Aynısını yapabilecek bir omuz, bir diz istiyorum ki güzel güzel susabilelim biraz. Çan seslerini duyalım. Ne çanı diye düşünüp susalım.
Geçenlerde biraz serçe besledim. Çekirdekle. Çitleyip kendim yemedim onlara yedirdim. Sonra birden merak ettim. Çatık kaşlı gibi görünenler erkek serçe mi? Pamuk gibi olanlar dişi mi diye. Öyleymiş. Zihnimde kendiliğinden oluşmuş bu bilginin doğru oluşu beni rahatsız etti...
Şu hayatta aklıma takılakalmış bazı şeyler var. Şimdilik çok değiller ama bi yirmi beş sene daha yaşar da bu kadar daha biriktirirsem çok olur.
Mesela o kız ve çantasıyla ilgili yaptığım yorum(5yıl) . Mesela o çocuğun babasıyla girdiğim gereksiz diyalog(2yıl). Mesela birilerinin kardeşimle ilgili söylediği onca şeyin karşısında nazikçe konuşmam.Ağzına sıçıp bırakmalıydım(4-5ay). Mesela o kıza Ankara ile ilgili konuşmam (birkaç gün)

18. 02. 16

Kendini sarsacağını bildiğin filmler izleyip gözü çıkana dek ağlama günü.
Sarsıcı olaylara tepkisiz gibi görünüp dehşete düşme günü.
Faydasız hissetme günü.
Tavana boş boş bakma günü.
Yediğinin tadını almadan sadece doymak için yeme günü.
Pijamayla dolaşma günü.
Daha faydasız hissetme günü.
Bi boklar yiyip kimseye söylememe günü.
Köşe bucak kaçılan, nerden hangi beladan anlam yüklendiği belli olmayan şarkıları dinleyip yüreğini sıkıştırma günü.

7/22/2017

ikibinondörttenbugüne

Kafayı yemiş olmalıyım. Yıllardır kapının yanındaki duvarda duran elektrik anahtarını en yakınımdaki herhangi bir duvarda aramam
ya da aynaya bakmak için ayna olmayan boş bir duvarı kullanmam
ya da pijamalarımı giymek isterken çıkardığım giysileri geri giymemden falan bu çıkarımda bulunuyorum.

7/20/2017

bakıyorum, kafalar yine karışık

Etrafıma bir mutluluk oyunu mu oynuyorum bilmem. Sanki herkesi kandırmakla kalmayıp kendimi de inandırmışım bu oyuna, bunun da bir sonu gelecekmiş gibi hissediyorum. Bu normallik halinden korkuyorum.
Birini kaybettim.
Gözlerimle gördüm soğuk, sessiz bedenini. Hıçkıramadım ağlarken. Zaten çoktan gitmişti. Bembeyazdı. Mor değil. Beyaz.
Öyle filmlerdeki gibi sarılmadım toprağa. Bi şey dokundu ama. Çok dokundu.
Mezarlıkta.
Çeşmeye gittim. Onun toprağındaki çiçeği sulamaktı amacım. Suyu doldurup gelirken… İki tarafı mermerlerle dolu yolda yürürken… Yolun sonundaki yerin onun yattığı yer olduğunu bilmek, eve döndüğümde orda olmayacağını bilmek o anda yüreğime oturdu. Ve artık o ağırlık hiç gitmeyecekmiş gibi hissediyorum. Hiç bağırmadım ağlarken, hiç isyan etmedim. Sade sessizce yürüdüm. Dedim ya toprağa filan kapanmadım. Onu orada demir kapının arkasında bırakıp eve gittim.


Mermer desenini çok severim halbuki. Severdim mi desem bilmiyorum. Belki hala seviyorumdur…

3/08/2017

zeytinyağı ve zamanlama hatası

Zeytinyağına ekmek banıyorum. Neşeli müziklere neden acıklı sözler yazıyorlar bilmem.
Aylardır gidip geldiğim yol üzerinde güvercinlerin yayıldığı bir arazi varmış. Mevsim yaza döndükçe, yaklaştıkça güneşli günler onlar da çıkmış kafeslerden. Çıkarılmış. Ama evden uzaklaşamıyorlar. O kafesler onlar için "ev".
Aslında kalbimizle bi şey hissettiğimiz yok biliyorsunuz değil mi? Midemizle hissediyoruz. En az parmak uçları ve dudaklar kadar hisli bir organ mide.
Acılar hafiflemez. Zaman iyi gelmez. Zaman bi boka yaramaz. Zaman aynı berbat çukurda olmaya alıştırır. Normal olan, olması gereken işte bu çukurdur der ve inandırır zaman. Medet ummayın ondan.



Sana diyorum Keyaki sana. Başkasına konuştuğum yok. Beklemenin bir anlamı yok. Ne tren ne otobüs ne de gemi geldi. O gemi gelmeyecek…