12/30/2014

Sevgili çocuklar ve zihnimde uçuşanlar

Dün öfke doluydum. Bugünse biraz kırık.
Çocukları yerine televizyonu seçen anne babalara diyecek çok sözüm vardı. Kravatlı adamların sözünü kesmesin diye çocuklarını susturanlara, çocuklarının kalbi yerine cebini dolduranlara. Hatta biraz da küfrüm… Şimdi sadece bahsedip geçiyorum. Onların televizyon izleyerek dünyayı kurtaramadıkları gibi ben de çocuklarını kurtaramıyorum neticede…
Başkasının penceresinden bir yazı yazmıştım. O yazıdan sonra daha iyi anladım öyle insanları. Bazı insanlar kafasında karman çorman olmuş şeyleri yazıya dökünce mantık çerçevesine sığdırabiliyor işte.
Birisini yüzüstü bırakmış gibi hissediyorum. Aslında onun aradığı buydu diye düşünmüyor da değilim. Geri dönüp aramızda geçenlere baktığımda veda edenin o olduğunu görebiliyorum. Ben sadece yorulduğumu, bunca yıl elimden geleni yaptığımı, bir işe yaramadığını ve hatta o son anki konuşmada bile boşa gittiğimi düşündüğümü söyledim. “Ben sadece…” diye başlayınca savunmaya geçmişim gibi gözüküyor değil mi? Belki de kendimi aklamaya çalışıyorumdur. Ben kendimle anlaşamadıkça doğru olanı kimse bilemeyecek.

Neden böyle bir yazı yazdığımı ben de bilmiyorum. Dedim ya bazı insanların arası yazılmış olan kelimelerle iyi. Zihinde uçuşanlar bize göre değil…

12/26/2014

Değiş Tokuşlu Etkinlik!

Blog sahibi olmadan sizleri okurken paylaşmalı etkinlikler çok hoşuma giderdi. İnsanları mutlu etmeli etkinlikler… Şimdi de sevgili Masal Yıldızı’nın böyle bir etkinlik yaptığını gördüm ve hemencecik katıldım. Siz de gelsenizeeee!
*bakuman

12/25/2014

Başkasının Penceresinden

Bu yazıdan pek de hoşlanmayabilirsiniz. Okumayabilirsiniz. Filan…
Biliyor musun, “Hayat devam ediyor” sözü hiç bu kadar anlamlı olamazdı. Ağladım. Saatlerce... Nefesim kesilene dek ağladım. Sevdiğim bir insanı kaybetmiştim çünkü. Sonsuza dek… Aslında kaybedeli çok olmuştu ama bir umut işte geri dönüp bakar mı diyordum. Düştüğüm bu çukurda birileri bana yardım etsin diye yalvarıp duruyordum. Çünkü yalnız yapamazdım. Başaramazdım. Hayatım boyunca başaramadığım gibi… Yakarışlarıma cevap veren tek kişi oydu bir zamanlar. Çünkü öncekiler vazgeçmişti ve sonrakiler yaklaşmıyordu bile. İyi değildim ve bir şekilde beni desteklemeye çalıştı. Gerek güçlenmem için yalanlar söyleyerek gerekse gerçeği yüzüme vurup kendime gelmemi umut ederek. Olmadı. Ben adam olmadım. Beni o adam etmeyecekti ne de olsa. Ben bildiğini okuyan birisiydim. Kendi doğrularım vardı. Hala var…
Aslında ben yanlış yere yalvarıyordum. Neticede o da bir insandı ve herhangi bir insanın sahip olabileceği sabır ve güce sahipti. Benim gibi. Ben Allah’a yalvarır gibi ona yalvardım. Aslında Allah’ı daha çok sevmek istiyordum ama bile bile göz göre göre bir insana yalvarıyordum. Herkese söyler gibiydim sıkıntımı ama tek beklentim onun yıllar boyu yapıp durduğu gibi “Her şey yoluna girecek” demesiydi. Yıllar boyu olmadığı gibi hiçbir şey yolunda değildi ve bunun tek kaynağı bendim. Zayıf ve aptal olduğuma inanmış olmamdı. Hala öyle olduğumu düşünüyorum ve Allah’a inanıyor olmasam kendim gibi işe yaramaz ve aptal birini dünya üzerinden silerdim. Şimdiyse sadece ölümü bekliyorum. Çünkü kendimi öldürecek kadar cesur değilim. Hem kim bilir belki bir cennet umudum olabilir.
Neyse… Vazgeçtiğini net bir şekilde söylediğinde onun canını yakmak istedim. Bencilceydi ama kendi acımdan başkalarını görecek durumda değildim. Ne demekti beni bırakmak. Beni en iyi anlayan insandı. Tutkularımı, zayıflıklarımı, aşklarımı, umutsuzluğumu… Nasıl bırakırdı?! Elimden geleni yaptım onu üzmek için. Üzülmemiş gibiydi. Duvar gibi… Duygularını söküp attığını bile düşünebilirdim. Düşündüm. Her şeyin sebebinin ben olduğumu söyledim yıllar boyu değişemeyen zavallı bendim. O bir şekilde işleri yoluna koymuştu. Etrafımdaki herkes gibi... Herkesin hayatı güzeldi. Yaşıyorlardı ve bir şekilde ileriye gidiyorlardı. Bense duruyordum. Başladığım yerde durmuş ölmeyi bekliyordum ama hayat nasıl oluyorsa devam ediyordu…


12/18/2014

Uzun aradan sonra bir mim

Aylar sonra bir mim yapıyorum galiba. Bilirsin’ciğim mimlemiş.
Şöyle bir şey:

1)Türkiye içinde bir yarışmaya katılman zorunlu olsa hangi yarışmaya katılırdın?
Bilmem ki çok tv izlemiyorum ama Aileler Yarışıyor gibi bir şey vardı. Hala var mı? Ona katılabilirim. Nostaljik geliyor da.

2)Dünya kütüphanesindesin ve sadece bir tane okuma hakkın var. Sonra tüm kütüphane yanacak ve başka kitaplara ulaşman 5 yılı bulacak. Hangi kitabı kurtarırsın?
Saatleri Ayarlama Enstitüsü. Okumadım, merak ediyorum ama şu sıralar kafam müsait değil. Odaklanamıyorum. Madem bi daha okuyamayacağım, onu okuyayım sonra kafamın saçma kalabalığına geri dönerim.

3)Büyük ikramiye sana çıktı.Ne yaptın seeeeeeeeeeen!?
Para bozar insanı. Dokunmadan bağışlarım herhalde.



4)Sevgiline yaptığın en büyük jest nedir peki ya annene olan en büyük jest!?
Nasıl da düşündürdü bu soru beni. Ulen ben kimseye jest yapmamış mıyım?!
Jest yapılan taraf bendim herhalde…
Anneme… Temizlik. Bir evin tamamını temizlemek bir anneye yapılacak en büyük jesttir bence.

5)Sence en kötü hastalık ne?Ne olmaktan korkarsın!!!!
Yatalak olmak... Hep derler ya yatan için de bakan için de zor diye. Kesinlikle katılıyorum.

6)Aşkın en temel hissettirdiği ne??
Midedeki bir şey. Tanımlanamaz. Uçtuğu kesin ama kelebek değil bence. Unidentified Flying Object.

Mimlediklerim deeee
·         İnsanyavrusu
·         Ahu Kader
·         deeptone

12/15/2014

Bi Baksanıza Sizi Biriyle Tanıştırıcam

Halöööğ!
Bir arkadaşım var, kendisini de yazılarını da çok sevdiğim. Kağıtlarla, maillerle, mesajlarla, telefon görüşmeleriyle filan paylaşırdık yazdıklarımızı. Artık bir sürü kişi okusun istemiş yazdıklarını ve blog açmış. Animelerden, dizilerden, kitaplardan, yaşadıklarından, hayal ettiklerinden bahsedecekmiş. Bence çok da güzel hikaye yazar. Umarım seversiniz.

        Bi bakın bakalım buraya... Bi bakın bence... Bakın bakın. Hele bi bakııın!


Hala okuyonuz mu beni :'3

11/25/2014

Öğretmenler Günü-ydü. Dün.

Öğretmenler günü geride kaldı.
Tam olarak gün dahilinde bir kutlama yapmadım. Bir öğretmen olmama rağmen…
Odunsu Keyaki’nin öğretmenler gününün kutlanması için öğretmenlerin kendisiyle güzel hatıralarının olması gerekmediğini anlaması çok uzun zaman aldı çünkü.
Oturup tüm okul hayatını kağıtlara döktükten sonra anladı ki öğretmenler öğrencilerini farklı sevseler de adil bir eğitim veriyorlardı. Şimdiye kadar karşılaştığı hiçbir öğretmen masasına oturup gazete okumamıştı… Yılda bir kez olan bu kutlamayı fazlasıyla hak ediyorlardı.
Geç kalan birkaç kutlama yaptı Keyaki. Çok utandı ama. Hala utanıyor ki kendisinden bahsederken üçüncü şahsı kullanıyor.
Sevgili öğretmen bloggerlar, anne bloggerlar, babalar, arkadaşlar, birilerine bir tanecik de olsa bir şey öğretmiş olanlar,
Öğretmenler gününüz kutlu olsun.
Henüz işe başlamamış olduğum için kendimi öğretmen olarak görmeyip de bu gün için bir beklentiye girmemişken elinde çiçeklerle gelen bir kardeşim var. “Sen öğretmensin abla! Diploman var, dört yıl boyunca bunun için okudun! Hiçbir şey olmasa bana çok şey öğrettin abla.” diyen bir kardeş… Büyümüş bir kardeş.
Bu şekilde bilincimin derinliklerinde bir yerlere bastırmış olduğum bu meseleyi didikleyip çıkaran kardeşime de teşekkür ediyorum.
Kardeşleri sevelim. Çok…

11/21/2014

Okumuyorsan at kendini

Haftalardır elimde sürünen bir kitap var: Ahmet Ümit’ten İstanbul Hatırası.
Yazarın anlatımını çok seviyor olmama ve birçok kitabını heyecanımı kaybetmeden okumama rağmen bu kitap gitmiyor…
Tahmin ediyorum ki sorun ders çalışmamın gereği ve üzerimde hissettiğim baskı. Çalışmasam da okuyamıyorum ve bu durum beni çok üzüyor. Artık ben iyi kitap okurum diyemiyorum. Kitaplıkta Haruki Murakami’nin Koşmasaydım Yazamazdım’ına bakıp şöyle bir sayfalarını karıştırıp kokluyorum, heyecanlanıyorum.  Ama birini bitirmeden diğerine başlayamam diye düşünüp vazgeçiyorum. Geçen yıl ve bir önceki yıl yarım bıraktığım iki kitap var. Aklımdan çıkmıyorlar. Manyak mıyım ben?
Sanki okuma alışkanlığım kayboluyor gibi. Böyle zihnimde bir kara tahta var, üzerinde okumakla ilgili bir şeyler var ve siliniyor gibi. Kendiliğinden… Çok üzülüyorum.

Ne yapayım ha! Kendimle ne yapayımmm?!