1/19/2016

Hissiz


Bir sorun var anlıyor musun? Hissedemiyorum diyorum. Normalde, önceden, böyle bir durumda öfkelenirdim. En kötü ihtimalle üzülürdüm. Ama şu anda inan tek bir his bile yok içimde. Gidiyor ya da kalıyor olmamın benim için bir farkı yok. Zaman orada da burada da benzer şekillerde ölüyor çünkü.

Rüyamda boks yapıyordum. Benden ben kadar uzun bir kadındı rakibim. Yenilmiyordum ama yenemedim de. Dövüşmekten yorulduğum için uyandım. Beşi geçiyordu. Yağmur ya da dolu yağıyordu bilemiyorum. Camda pıtırdayan ya da tıkırdayan bir şeyler vardı. Bu binalar biraz şekilsiz. Rüzgarın yolunu bulmaya çalıştığı bir kısım var. Oyuk gibi. Odanın duvarlarından birisi oraya bakıyordu. Uğultu sanki odanın içindeydi. Perdenin arkasından canlanmış bir ağaç silueti görmediğim için korkulacak bir şey yoktu. Rüyamı birine anlatıp geri uyudum. Anlatmazsam unutuyorum çünkü boşa gidiyorlar. Anlatınca da boşa gidiyorlar. Anlatacak bir şeyimin kalmamasından korktuğum için rüyalarımı anlatıyorum belki de.

1/04/2016

ne biçim yeni yıl 2/ #efsunluorman



Yıl bitmeden bir yazı yazmak istemiştim. Gelecek yıldan beklentiler gibi, yapılacaklar listesi gibi… Yazamadım. Yılın bitimine doğru en sevdiklerimden birisi trafik kazası geçirdi. Olaydan bir saat önce konuşmuştuk. Biraz çıkıp dolaşacağını söylemişti.
Sonra Sergül Kato’nun kızını kaybettiğini öğrendim. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Efsun’un büyümesine tanık olmuştum bir şekilde sosyal medyadan. Nasıl dayanacaklar yokluğuna bilmiyorum.  Ben üzülürüm, biz üzülürüz, elbet geçer. Ama ailesi ne yapar, onlar için nasıl geçecek, geçecek mi... Düzgün yazamıyorum. Şunu demek istiyorum: Efsun'un bir ormanı olacakmış. “Efsun bedenen kaybolmuş olsa da, bu orman ile beraber kuşlara; böceklere, hayvanlara yuva olabilir, oksijen olup içimizde yaşamaya devam edebilir diye düşündük.” diyor anneciği. Efsunlu Orman’a bir fidan da siz dikmek isterseniz gerekli bilgiye şuradan ulaşabilirsiniz.
Yeni yıllar hep güzel olmuyor ne yazık ki. Güzel haberler getirmiyor. Bugün kötü bir haber daha aldım…

İyi yıllar…

12/09/2015

içi dışı bir teyze



Bak şimdi şekerim milletin kendini deli gösterme gibi bi merakı var. Hayır, yani amacın ne ki? Gerçek deli olsan haberin bile olmaz. Şimdi deliler dünyadan bi haber hani kendi hayatına bakar eder ölcem mi kalcam mı diye düşünmez ya, bu tiplere göre yani… Ondan böyleler işte şekerim. Deli olmaya meraklılar da kendilerini kandırıyolar anca. Ay madem delisin apartman gününe niye katıldın! Şeyap kalpli kurabiyeden al un kurabiyesi yaptım bak Allahaşkına çok güzel oldu.
Hah, şimdi zannediyor ki kendisi de piskolojisini böyle savuncak, kafayı kurtarcak, dünyayı boş vermiş gibi görüncek yani. Hahhhaaay! Bak hah işte böyle kahkahalar atıyor tasasız gibi. Ay bi iki laf ediyim diyorum, hayat dersi vericem. Şöyle bi kendine gel kız o ne hal diye. Ay sen nasıl kahkahalar atıyor bi görsen… Bu kadar bağıra bağıra gülersen ses teli değil başka taraflarının bağı kopcak. Kız aldık biz mesajı, tamam senin keyif yerinde! Biz senin mutlu gibi görünmek istediğini, çok güçlü kadınım demek istediğini anlarız ağzını az ayırıp gülünce de. Canım benim bak çayını tazeliyim. Bitirme bitirme o buz gibi şeyi. Lavaboya döküveririm ben. İki demlik demledim. Ne zamandır görüşemiyoruz. Buyur.
Ay işte geçen de gelmiş şey diyor. Güçsüz kadın sevmezmiş. Anladın mı tatlım güçlü görünmek için yani hani şu gülüşler… Ben biliyorum onu ay, koca bulsa da kanatları altına girip ağlamak ister. Sokakta, milletin içinde de güçlü kadın! Kız kıskancını gözünden okudum geçen. Ekmek almaya gitmişiz, yanından bi çiroz geçti, kadın kitlene kaldı. Kız dedim kadının kalçalısı makbul bu ne? Bir de alınganlık. Sanırsın götüne küfrettik. Beğendik ay beğendik!    Ay dur kapıya bakıyım gelince devam edicem unutturma.

Ne diyordum, bak canım kadının gücü dedikodu ay nasıl bunca zaman hayatta kalıyoruz. Biz derdi tasayı car car car dedikoduyla atıyoruz deşarz oluyoruz böyle anlatabiliyor muyum? Haksız mıyım Aytencim ay dur sana çay doldurmamışım. Söylemiyosun da ha. Kuru kuru gider mi öyle? Benim de boğazım kurudu. Siz de iki laf etmeden öööyle oturuyosunuz kızlar. Siz de mi güçleniyosunuz napıyosunuz? Hhhahhah haaay! Bak bak maydanoz koydum buna da. Ayyy sevmezseydiniz bak hiç aklıma gelmedi ama lezzetli olmuş gene de sevgimi kattım hhahah haaay!

12/03/2015

beş dakka bayılıp gidicem

*Cuma günü şehir dışına çıkıcam ve bir ay kadar geri dönüşüm yok. Günlerdir "ay bugün bi program yapıyım" diyorum ama uyumaktan başka yaptığım bok yok. Boşa geçecek zaman diye beynimi kemiriyorum.
*Hazırlanmak için elimden gelen her şeyi yapıyorum. Öyle ki Cambio Dolor şarkısından yola çıkıp Arjantinli dizi kesitleri filan izledim.


*Deli gibi yiyorum. "Ne yesem?" sorusu beynimden çıkmıyor. Sürekli ekmekli hamur işli çikolatalı şeyler yemek istiyorum. Yapıp yiyorum. Burda üzgünlükle belirtmek isterim bünye kilo almaya müsait olsa obezdim. Yok yok, hiç de üzgünlükle değil.
*Yazmak istiyorum, adapte olamıyorum. Okumak istiyorum, kendimi suçlu hissediyorum. 2453. kere kpss girişiminde bulunucam ya hani ondan ötürü. Ne okuması soru çözmen gerek!
*Güzel rüyalar görmek istiyorum. Mutlu.

Bak aklıma ne geldi. Rüyaları mevsime göre mi görüyoruz ki. Hiç dikkat etmedim de.

İkiyi geçmiş bile saat. Gutnayt!

11/17/2015

market tanışıklığı 2


Tabii ki git demedim. Çay vardı. Yeşilçay.
Gel mutfağa.
Çay iyice acılaşmasındı. Hem o da sakinleşsindi biraz. Zaten dinleyecektim.
En sevdiğim fincanı doldurup kıza verdim. Elleri güzeldi, fincan da ödülü. Kendime de bir çay alıp karşısına oturdum. Birkaç saniyeliğine yüzümü inceleyip sözlerine devam etti:
Dün pijamalarla saatlerce yapış yapış aşklı bi dizi izledim. Dörde kadar. Sonra ona kadar uyuyup uyanır uyanmaz Behzat Ç. replikleri okudum. Sonra aklıma şey geldi. Annem. Tasarımcı olmak istemiştim. Sonra da ressam… Saçımı maviye boyatmak istemiştim. Olacak şeyleri iste demişti. Norveç’e gitme hayali kurarken de öyle söyledi. Hayalim bile olacak şey değildi. Olacak şey neydi bilmiyorum. Acaba şey mi? Evlenip toki evinde oturmak. Güzel ve düz bi hayal di mi? Hayal bile değil. Gencim ben Allah aşkına ne evi ne oturması? Böyle diye diye çürütecek ruhumu. Bi lafımı da ciddiye almadı şimdiye kadar. Kimseye diyemiyorum.
Sonra şey var, bi çocuk. Hayatındaki önemli üç şeyden ikincisi benmişim. Birincisi ailesi, üçüncüsü bilgisayarı. O da benim için önemli aslında. Nedenini pek bilemiyorum. Bazı konularda çok iyi anlıyor beni. Bazen saatlerce anlamsız muhabbetler edip deli gibi eğleniyoruz. Sonra da mantıklı bi noktaya varıyoruz. Nasıl olduğunu tartışırken uykumuz geliyor. Ama ne zaman bi kız arkadaşı olsa kavanozda yaşar gibi oluyor. Hayatındaki önemli üç şeyin ikisi devre dışı kalıyor. Ben ve bilgisayar. Sonra ayrılınca yine bana geliyor bi süre yara sarıyoruz sonra da bilgisayara gidiyor. Ben neyim ya hu?
Çaylar bitmişti. Fincanın dibinde kalanı parmak uçlarına döktü. Pembe parmak uçlarına.
İsmin neydi pijamalı?
T.
Kahvaltı yaptın mı?
Yok hemen buraya geldim.
Çaydan önce deseydin keşke. Bir tost yapayım mı?
Fincanı tezgaha bırakırken gözlerimin ellerine takıldığını fark etmemesini ümit ettim.

11/16/2015

market tanışıklığı


Marketten eve kadar beraber yürüyünce aynı sitede oturduğumuzu öğrendiğimiz bi kız vardı. Birbirimize evlerimizi gösterip bi daha hiç görüşmemiştik. Düne kadar. Kapıyı açtığımda sağa sola bakınıyordu. Neyi aradığı belli olmayan gözleri bende takılınca Merhaba dedi. Ben selam veremeden daldı eve.

Başladı konuşmaya:
Aslında böyle değilim ama yalnızlıktan işte. Buraya taşınınca hiç arkadaş edinemedim. Yani vardı bi sürü arkadaşım ama geride kaldılar. Klişe ama insan ağlayacak omuz arıyor. Bir şeyleri anlatırken karşısında bir yüz görmek istiyor. Telefonda anlatıp da acaba ne işle uğraşıyor da dinlemiyor beni diye düşünmek istemiyor. Kusura bakma. Böyle yapmasaydım iki saat formalite konuşmaktan öteye gidemezdim. Hani olur ya, nerelisin, annen kim baban kim, yaşın kaç gibi… Ama başka şeyler anlatmak istiyorum ben. Şimdi söyle gideyim mi? Çok anlatmak istiyorum ama git dersen giderim.

Tavşan baskılı çoraplarına takılmıştı gözlerim.

Hı dedi. Gideyim mi?

11/01/2015

someone like Kevin 2

    Kevin gibi olduğunu düşündüğüm kişi öyle değilmiş. Yani aslında sadece "gibi"ymiş. Hala tuhaf birisi olduğunu düşünüyorum. Bazen yanından geçerken tüylerim diken diken olabiliyor. Bazen günaydınlaşıyoruz ve saçma sapan bir gülümsemesi olduğunu düşünüyorum. O sırada bir anda gözlerim başka bir yere bakıp geri dönüyor ona ve puff! Gülümseme filan yok. Ama annesiyle iyi gibi. Normal gibi. Sıradan bir ergen gibi. Yine de...
    Neyse onu boş verelim. Biraz boş verelim. Bu boş verme işini daha sık yapsak daha iyi hisseder miyiz? Yoksa neden boş verdiğimiz konusunda yakınıp hayatı daha zehirli bir hale mi getiririz? Meh...