Dün öfke
doluydum. Bugünse biraz kırık.
Çocukları
yerine televizyonu seçen anne babalara diyecek çok sözüm vardı. Kravatlı adamların
sözünü kesmesin diye çocuklarını susturanlara, çocuklarının kalbi yerine cebini
dolduranlara. Hatta biraz da küfrüm… Şimdi sadece bahsedip geçiyorum. Onların
televizyon izleyerek dünyayı kurtaramadıkları gibi ben de çocuklarını
kurtaramıyorum neticede…
Başkasının
penceresinden bir yazı yazmıştım. O yazıdan sonra daha iyi anladım öyle
insanları. Bazı insanlar kafasında karman çorman olmuş şeyleri yazıya dökünce
mantık çerçevesine sığdırabiliyor işte.
Birisini
yüzüstü bırakmış gibi hissediyorum. Aslında onun aradığı buydu diye düşünmüyor
da değilim. Geri dönüp aramızda geçenlere baktığımda veda edenin o olduğunu
görebiliyorum. Ben sadece yorulduğumu, bunca yıl elimden geleni yaptığımı, bir
işe yaramadığını ve hatta o son anki konuşmada bile boşa gittiğimi düşündüğümü
söyledim. “Ben sadece…” diye başlayınca savunmaya geçmişim gibi gözüküyor değil
mi? Belki de kendimi aklamaya çalışıyorumdur. Ben kendimle anlaşamadıkça doğru olanı
kimse bilemeyecek.
Neden böyle bir
yazı yazdığımı ben de bilmiyorum. Dedim ya bazı insanların arası yazılmış olan
kelimelerle iyi. Zihinde uçuşanlar bize göre değil…






