sonra... sen beni anlamıyordun aslında. herkes gibi boşver diyebilen bi adam beni nasıl anlamış olabilirdi? ben sadece seni sevmeye sebep buluyordum. yeterince sebep biriktirdiğimde bir mantık birimi edecek ve ben de o birimciğe güvenip sana gelecektim. mantıkçı bi insan olduğum için sebepsiz sevmeyi kabul edemezdim tabii ki. etmedim de. sebepler yeterli seviyeye ulaştı, sana geldim. iş bitti. büyü bozuldu. pufff! balkabağı...
6/24/2016
ne büyüsü
sonra... sen beni anlamıyordun aslında. herkes gibi boşver diyebilen bi adam beni nasıl anlamış olabilirdi? ben sadece seni sevmeye sebep buluyordum. yeterince sebep biriktirdiğimde bir mantık birimi edecek ve ben de o birimciğe güvenip sana gelecektim. mantıkçı bi insan olduğum için sebepsiz sevmeyi kabul edemezdim tabii ki. etmedim de. sebepler yeterli seviyeye ulaştı, sana geldim. iş bitti. büyü bozuldu. pufff! balkabağı...
6/23/2016
dürüst çocuk seni
Bakın çocuklar,
çocuk olmadığımız sürece insan olmanın bir anlamı yok bence. Şu an öyle düşünüyorum. Zaman zaman düşünürüm.
Kaşımda dikiş izi var benim. Bi keresinde kaş kalemiyle doldurmuştum. Tedavi olurken kaşları dökülen bi kadın vardı. Kaş doldurmadan, kalıcı makyajlardan bahsederken kadının yeğeni "senin kaşın çok sahte duruyo belli boyalı olduğu" dedi. Bozulmuştum saçma bi şekilde. Şu an aklıma geldi, dürüstlüğüne ölünürdü o miniğin. O an ölsek de olurdu yani. Ölmedik, sahte sahte yaşamaya devam ediyoruz şükür.
Neden yazmaya ara verdiğim ve neden geri döndüğümle ilgili de bir şeyler karalayabilirim.
Çok konuşmak yerine çok yazmak daha işe yarar.
çocuk olmadığımız sürece insan olmanın bir anlamı yok bence. Şu an öyle düşünüyorum. Zaman zaman düşünürüm.
Kaşımda dikiş izi var benim. Bi keresinde kaş kalemiyle doldurmuştum. Tedavi olurken kaşları dökülen bi kadın vardı. Kaş doldurmadan, kalıcı makyajlardan bahsederken kadının yeğeni "senin kaşın çok sahte duruyo belli boyalı olduğu" dedi. Bozulmuştum saçma bi şekilde. Şu an aklıma geldi, dürüstlüğüne ölünürdü o miniğin. O an ölsek de olurdu yani. Ölmedik, sahte sahte yaşamaya devam ediyoruz şükür.
Neden yazmaya ara verdiğim ve neden geri döndüğümle ilgili de bir şeyler karalayabilirim.
Çok konuşmak yerine çok yazmak daha işe yarar.
6/19/2016
şuralar hep tozlanmış. toz bezi nerde
şimdi bu işe yaramaz sayfanın solundan ayrılamayan yazıyı yazıyorum ya bi şey var sanmayın. cümlelerin ilk sözcükleri bile küçük harfle başlıyor baksanıza...
eski bir mahallenin eski bir sokağındayım. henüz kentsel dönüşüme uğrayamamış, çocuk dolu bi sokak. bi tanesi balkon demirinin aralıklarından bacaklarını sallayarak bağırıyor :
"halıcı geldi halıcı" overlokçu demek istiyor, birkaç kez deneyip pes ediyor. overlok kolay kelime değil. önceki kelimeleriyle devam ediyor:
"halıcı geldi halıcı. paspas kenarı yolluk kenarı. halıcı geldi halıcı."
tonlaması birebir ama cümleler tutmuyor bir türlü. olsun biz temayı biliyoruz.
bir amca bebek arabasıyla tıngır mıngır ilerliyor. çocuğa gülmekten alamıyor kendini. ben de onu görüp gülüyorum. birbirimize gülümsüyoruz.
bir çocuk var. yaşı on beş. on altı mı acaba? babası yok biliyorum. bir elektrik direğinden düştüğünü biliyorum. o zamanlar o çocuğun üç beş yaşlarında olduğunu biliyorum. bugün babalar günü. o çocuk nedense hep başı yerde yürüyor. belki de kendimce anlam yüklüyorum çocuğun bakışlarına. olsun. babasız bir babalar günü zırvası da anlamsız değil mi? lanet değil mi böyle günler. abisi de var çocuğun. kim bilir nerde üniversite okuyor.
kutlamayın lan şu saçma günleri...
5/02/2016
tarçınsız kurabiye mektubu 7 -son-
Bütün mektuplar boşa gitti. Kenan çoktan ölmüştü. Gerçek anlamda yani mecazi değil.
Artık kurabiyeler tarçınlı olabilir, endişeler bir kenara bırakılabilirdi ve hatta o aptal güvercinler bile sevilebilirdi.
Kokulu mumların hepsini yakabilir, Yasemin ablanın hayalini yaşatmaktan vazgeçebilir, mezarını ziyaret edilebilirdim.
Artık telefon beklemenin bir anlamı yoktu. Anlatacak şeyleri biriktirmenin de...
Sadece gidip biraz kurabiye yapmak gerekti o kadar.Yine de birazı tarçınsız...
4/26/2016
şiir söğütler
Güzel bir gündü. Ağaçlar vardı. Söğütler. En sevdiklerim.
Esintiyle şiir gibi görünürler. Aslında şiir sevmem ama söğütler şiir gibi
olursa şiirleri de sevebilirim. Polenler dökülüyordu ve güneşte minik
gölgeciklerini takip etmemek için hiçbir sebep yoktu. Tatil günü değildi,
işsizdik biz.
Masaya kareli bir örtü serdik. Kırmızı-beyaz ya da
mavi-beyaz değildi. Domatesler salkımdı. Biraz yedik, biraz içtik. Çokça gülüp
çokça sohbet ettik. Uyku bastırdı. İki yanımda iki sevdiğim. Sağımdaki zayıf
görünümlü güçlü kadının omzuna mı düşmeliydi başım? En sevdiğim, en eğlenceli
gençlik günlerim, en derin kahkahalarına öldüğüm kadının omzuna... Solumdaki
adamın sırtına mı? Yerle bir olmaktan son anda kurtuluşlarımın sebebi ve aynı
zamanda büyük bir yıkımın ta kendisi olan adamın sırtına… Düşünmekten de
ölebilirdim yorgunluktan da... Kareli masa örtüsüne bakakaldım. Seçim
yapamıyorsam masaya doğru serbest düşüş yapabilirdi geniş alınlı suratım: küt!
4/20/2016
zihin çöplüğüne buyurmaz mıydınız?
yazıya resim ararken içerikten şüphe edip
paylaşmaktan vazgeçmeye bir kala... Küt!
Kendimden öylesine bıktım ki
bileklerimi dikine kesebilir, hava almak için çıktığım balkondan zemine
balıklama dalış yapabilirim. Böyle hissederken oturmuş bu yazıyı yazıyorsam
yaşama sevinci, umudu olan bir insanım demektir.
Yazdığım ilk cümlede deja vu yaşadığımı
da belirtmek isterim. -Dejavu mu, deja vu mu diye düşünüp dursam da bu seferlik
kendime imla ve yazım hataları konusunda izin veriyorum. İki gün önce bir sürü
kelimenin doğru yazılışını aynı anda öğrenmeye çalışıp beynimi şifa kaynağı
karmaşık bir çorbaya çevirdim.-
Uzun ara sözleri sevmem. Sola yaslı
yazılar hakkında ne düşündüğümü de bilirsiniz belki. Sahi beni hatırlıyor
musunuz?
Neydi? Kendimden dert yanacaktım
başaramadım. Bilekleri dikine kesme eylemine geri dönecek okursak; bunu ne tür
insanlar yapar bilmek istiyorum.
Makyaj malzemesi satan
mağazalardaki makyaj artistlerinin geçmişini çok merak ediyorum mesela.
Bir de kutu kadar dükkanı olan
çiçekçilerin.
Ve tatlı konuşan adamların evde
eşlerini dövüp dövmediklerini.
Arkadaş ortamında sessiz olan
insanların öfke patlamalarında yanında olabilmeyi istiyorum. Gözlemlemek
istiyorum.
Bazen karşıdan karşıya geçerken bir
insanın davranışları dikkatimi çekiyor ve geri dönüyorum.
Psikologları da çok merak ediyorum.
Gelip kendilerine boktan bir sorun anlatırken dünyada bunu yaşayan tek kişiymiş
gibi davranan kaç tane hastaları olduğunu... Aynı şeyi anlatan sayısız insan
hakkında gerçekten ne düşündüklerini... Kimse onlara sen nasılsın diye soruyor
mu?
3/31/2016
market tanışıklığı 3
“Bıktım” dedi.
Ellerine bakıyordum yine.
“İnanmaya çalışmaktan, beni bir yerlere
götürmek isteyenlerin peşine takılmaktan, düşüncelerini benimsemekten,
onaylamaktan, üzerime yapışıp kalan yalnızlıktan…”
Geldiği ilk andaki konuşma hızını
kaybetmişti. Artık nefes alıyor, duraksıyordu. Büyük ihtimalle anlattıklarının
ve anlatacaklarının ne kadar saçma olduğunu, neden bana gelip anlattığını
düşünmeye başlamıştı.
Tostun yanına çıkardığım kahvaltılıkları
kaldırırken onu biraz rahatlatmak adına konuşmak istemiştim:
“Herkes anlatmak ister ve hiç tanımadığın
birisi içini dökmek için idealdir.”
Ne kadar da olgun laflardı bunlar.
Kendime yakıştıramadım. Birazdan cıvıtırdım kız da kaçardı zaten.
Ekmek kırıntılarını parmak uçlarına
topladı.
“Birilerinin düşünceleri demiştim ya…
Neden onları benimsiyorum? Benim aklım çalışmıyor mu? Düşünemiyor muyum?”
Sesi bir saniyeliğine titredi. “Şarkı”
dedi. “Başa sarabilir miyim?”
Cevabımı beklemeden az önceki şarkıyı
tekrar açtı ve bir süre çalma listesini inceledi. Ya da inceler gibi yaptı.
Zihnindekileri toparlamak için kendine tanıdığı bu süreyi sükunet içinde
masadaki bıçak çiziklerine dokunarak geçirdim ben de.
Geri döndüğünde hala konuşamayacak
gibiydi. Sandalyenin ucuna oturup çayındaki limonu dibe batırmaya çalıştı bir
süre.
“Neden anlatıyorum ki?”
Limon batmıyordu.
“Neden anlatmayasın ki?” dedim. Soruya soruyla
karşılık vermek. Aptalca. “Arkadaş olmak için anlatmak gerek.”
“Buraya gelirken aklım dolup taşacak
gibiyken aynı zamanda bomboştu. Mantıklı bi insan böyle gelmez değil mi? Ama
şimdi anlattıkça küçüldüler. O kadar da önemli olmayan şeyler sanki… Kafka okur
musun?”
Daha fazla boş cümle kurmama izin
vermeden konuşması iyiydi ama Kafka okumazdım.
“Okumam.”
Kitaplığı işaret etti.
“Dönüşüm’ü gördüm de…”
“Sadece onu okudum.”
“Ben de okumam zaten öylesine sordum.
Ellerime bakma diye.”
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)



