Bazen sarılınca düzeltemediğimiz şeyler oluyor.
Ya da sarılarak geçiştiremediğimiz, başka bir zamana erteleyemediğimiz.
Çünkü sarılmak mümkün olmuyor.
Bu yüzden okumak gerekiyor. Okuyup anlamak ve anlatabilmek kelime kelime.
Sıkışınca açıklamayı kesip sevgi sözcüklerine sığınmadan.
Çözülmedikçe incecik bir ipte düğümler oluşuyor gibi. Zararsız, görünmez zannedilen. Sonra bir düğüm, bir düğüm daha ve bir düğüm daha...
Anlaşılmaz bir hal alıyoruz.
Anlaşılamadıkça, anlamadıkça ölüp öldürüyoruz. Canavara dönüşüyoruz.
Biz biz diyorum. Kendimi tenzih etmeden.
Çocukları üzüyoruz en çok. Gelecekte biz olacak çocukları. Olamıyorlar. Olamadığımız gibi.
Hiç olumlu mesaj gönderemeyeceğim bilinçaltıma. Olmuyor çünkü bir şeyler olmuyor ki hal bu, vaziyet bu.
"İnsan" olmayı çok abartmışız da kendimizi bir şey sanmışız.
8/22/2016
7/27/2016
Özlemek için saatin ikiyi geçmesini beklemek
Otobüs durağındayım. Saat ikiyi on
yedi geçiyor. Gündüz vakti kalabalık olur burası. Mahşer günü. Kalabalık ne
kadar çılgın olsa da otobüse sıra ile binilir ilginç bir şekilde. Bu şehrin
insanına ne kadar laf etsem de şu otobüslere sıra ile binişine hastayımdır.
İkiyi on sekiz geçiyor. Otobüs
gelecek mi diyorum. Bir saat aralıklarla diyor görevli. Acaba en son saat kaçta
geldi diye düşünüyorum. Sormadan geri dönüyorum duraktaki banka. Görevli
uzakta. Çay içiyor. Yorgun.
İkiyi yirmi bir geçiyor. Elim
telefona gidiyor. "Çocuklar neredesiniz?" demek istiyorum. "Sizi özledim. Çok
özledim gerçekten. Hayır sarhoş filan değilim. Özlemek için bunu bekleyemem ama
saatin ikiyi geçmesini bekleyebilirim. Geri dönemiyorum. Bir bir gidiyormuşsunuz
da arkanızdan yetişemiyormuşum gibi çocuklar. İşi gücü bırakıp sizle olan
günlerime geri dönmek istiyorum.Ne yazık ki zamanın akış yönünü
değiştiremiyorum."
İki buçuk olmuş ben telefona
bakarken. Vazgeçiyorum. Günaşırı vazgeçerim. Otobüs geliyor. Şansıma mı
bilmiyorum. Belki biraz daha beklesem yıldızlara filan bakardım. Yolların
boşluğundan istifade hız sınırlarını zorlayan araçları saymaya başlardım belki.
Kategorize ederdim markalarına modellerine göre. Yapabildikleri en iyi
çılgınlık ibreyi sağa yaklaştırmak mı acaba…
İki otuz dokuz. Yolun ortasında
babamı özledim.
Otobüste benimle birlikte bir adam
daha var. Yüz ifadesi son durakta ineceğini düşünmeme sebep oluyor. Her iki
anlamda da… Belki de ölmüştür. Arkam dönük, göremiyorum. Bakmıyorum.
Saat üçe geliyor. Üç dakikası var.
Üç vakte kadar diyorum da gerisini getiremiyorum.
Üç kez kilitlenmiş kapı. Çıkırt,
çıkırt, çıkırt.
Küçükken hep öyle derdik.
6/24/2016
ne büyüsü
sonra... sen beni anlamıyordun aslında. herkes gibi boşver diyebilen bi adam beni nasıl anlamış olabilirdi? ben sadece seni sevmeye sebep buluyordum. yeterince sebep biriktirdiğimde bir mantık birimi edecek ve ben de o birimciğe güvenip sana gelecektim. mantıkçı bi insan olduğum için sebepsiz sevmeyi kabul edemezdim tabii ki. etmedim de. sebepler yeterli seviyeye ulaştı, sana geldim. iş bitti. büyü bozuldu. pufff! balkabağı...
6/23/2016
dürüst çocuk seni
Bakın çocuklar,
çocuk olmadığımız sürece insan olmanın bir anlamı yok bence. Şu an öyle düşünüyorum. Zaman zaman düşünürüm.
Kaşımda dikiş izi var benim. Bi keresinde kaş kalemiyle doldurmuştum. Tedavi olurken kaşları dökülen bi kadın vardı. Kaş doldurmadan, kalıcı makyajlardan bahsederken kadının yeğeni "senin kaşın çok sahte duruyo belli boyalı olduğu" dedi. Bozulmuştum saçma bi şekilde. Şu an aklıma geldi, dürüstlüğüne ölünürdü o miniğin. O an ölsek de olurdu yani. Ölmedik, sahte sahte yaşamaya devam ediyoruz şükür.
Neden yazmaya ara verdiğim ve neden geri döndüğümle ilgili de bir şeyler karalayabilirim.
Çok konuşmak yerine çok yazmak daha işe yarar.
çocuk olmadığımız sürece insan olmanın bir anlamı yok bence. Şu an öyle düşünüyorum. Zaman zaman düşünürüm.
Kaşımda dikiş izi var benim. Bi keresinde kaş kalemiyle doldurmuştum. Tedavi olurken kaşları dökülen bi kadın vardı. Kaş doldurmadan, kalıcı makyajlardan bahsederken kadının yeğeni "senin kaşın çok sahte duruyo belli boyalı olduğu" dedi. Bozulmuştum saçma bi şekilde. Şu an aklıma geldi, dürüstlüğüne ölünürdü o miniğin. O an ölsek de olurdu yani. Ölmedik, sahte sahte yaşamaya devam ediyoruz şükür.
Neden yazmaya ara verdiğim ve neden geri döndüğümle ilgili de bir şeyler karalayabilirim.
Çok konuşmak yerine çok yazmak daha işe yarar.
6/19/2016
şuralar hep tozlanmış. toz bezi nerde
şimdi bu işe yaramaz sayfanın solundan ayrılamayan yazıyı yazıyorum ya bi şey var sanmayın. cümlelerin ilk sözcükleri bile küçük harfle başlıyor baksanıza...
eski bir mahallenin eski bir sokağındayım. henüz kentsel dönüşüme uğrayamamış, çocuk dolu bi sokak. bi tanesi balkon demirinin aralıklarından bacaklarını sallayarak bağırıyor :
"halıcı geldi halıcı" overlokçu demek istiyor, birkaç kez deneyip pes ediyor. overlok kolay kelime değil. önceki kelimeleriyle devam ediyor:
"halıcı geldi halıcı. paspas kenarı yolluk kenarı. halıcı geldi halıcı."
tonlaması birebir ama cümleler tutmuyor bir türlü. olsun biz temayı biliyoruz.
bir amca bebek arabasıyla tıngır mıngır ilerliyor. çocuğa gülmekten alamıyor kendini. ben de onu görüp gülüyorum. birbirimize gülümsüyoruz.
bir çocuk var. yaşı on beş. on altı mı acaba? babası yok biliyorum. bir elektrik direğinden düştüğünü biliyorum. o zamanlar o çocuğun üç beş yaşlarında olduğunu biliyorum. bugün babalar günü. o çocuk nedense hep başı yerde yürüyor. belki de kendimce anlam yüklüyorum çocuğun bakışlarına. olsun. babasız bir babalar günü zırvası da anlamsız değil mi? lanet değil mi böyle günler. abisi de var çocuğun. kim bilir nerde üniversite okuyor.
kutlamayın lan şu saçma günleri...
5/02/2016
tarçınsız kurabiye mektubu 7 -son-
Bütün mektuplar boşa gitti. Kenan çoktan ölmüştü. Gerçek anlamda yani mecazi değil.
Artık kurabiyeler tarçınlı olabilir, endişeler bir kenara bırakılabilirdi ve hatta o aptal güvercinler bile sevilebilirdi.
Kokulu mumların hepsini yakabilir, Yasemin ablanın hayalini yaşatmaktan vazgeçebilir, mezarını ziyaret edilebilirdim.
Artık telefon beklemenin bir anlamı yoktu. Anlatacak şeyleri biriktirmenin de...
Sadece gidip biraz kurabiye yapmak gerekti o kadar.Yine de birazı tarçınsız...
4/26/2016
şiir söğütler
Güzel bir gündü. Ağaçlar vardı. Söğütler. En sevdiklerim.
Esintiyle şiir gibi görünürler. Aslında şiir sevmem ama söğütler şiir gibi
olursa şiirleri de sevebilirim. Polenler dökülüyordu ve güneşte minik
gölgeciklerini takip etmemek için hiçbir sebep yoktu. Tatil günü değildi,
işsizdik biz.
Masaya kareli bir örtü serdik. Kırmızı-beyaz ya da
mavi-beyaz değildi. Domatesler salkımdı. Biraz yedik, biraz içtik. Çokça gülüp
çokça sohbet ettik. Uyku bastırdı. İki yanımda iki sevdiğim. Sağımdaki zayıf
görünümlü güçlü kadının omzuna mı düşmeliydi başım? En sevdiğim, en eğlenceli
gençlik günlerim, en derin kahkahalarına öldüğüm kadının omzuna... Solumdaki
adamın sırtına mı? Yerle bir olmaktan son anda kurtuluşlarımın sebebi ve aynı
zamanda büyük bir yıkımın ta kendisi olan adamın sırtına… Düşünmekten de
ölebilirdim yorgunluktan da... Kareli masa örtüsüne bakakaldım. Seçim
yapamıyorsam masaya doğru serbest düşüş yapabilirdi geniş alınlı suratım: küt!
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)



