3/20/2014

Üçlü mim

Bazı mimleri okurken “Ne kadar uzun. Yazması ne zor…” diye düşünürdüm. Bu mimler hem kısa hem tatlıymış.
Edit: Paul de beni mimlemiş ama çok geç görmüşüm. Yazının bu kısmında o da olmalıydı. Pauuull!



Deeptone’un Çalıkuşu Mimi ile başlayalım:
Mimin konusu “İlk anılarımız nelerdir? Hangi yaşa kadar inebiliyoruz?”
Beş yaşındayken kuzenimle üçüncü katın balkon duvarını baştan başa koştuğumuzu hatırlıyorum. Üç metreden uzundu balkon. Duvarın genişliği de otuz santim falan… O zaman demir yoktu. Hala yok. Çok eğlenceliydi! Birimiz koşarken diğeri dikkatle onu izliyordu, sonra tekrar balkonun diğer ucuna gidip duvarın üstüne çıkıyorduk. Salak! Aynı yerden geri dönsene niye diğer ucuna gidiyorsun ama çocuk işte daha gelişimi tamamlayamamış. Ordan başlamak zorunda gibi düşünüyor. Sonra karşıdaki inşaatta çalışan amcaların bağırmalarıyla yengem bizi kurtarmış ama o kısmı silmiş hafızam. Boşa yer kaplamasın tabii. O an eğlencenin bittiği an çünkü.
Bir de kardeşimin doğacağı zaman pencerede kar yağsın diye beklediğimi hatırlıyorum. Anneme hep “kardeşim ne zaman gelecek?” diye sorardım o da “Kar yağınca” derdi. Ben de arada bir hava durumu kontrolü yapardım. Ne tatlı çocukmuşum be! En net hatırladığım bekleyiş bir gece vakti, evin yanındaki sokak lambasının sarı ışığında ba… Öyle işte.
Ancak beş yaşa inebilmişim…

Sonraki mim üç sorulu olan, adı yok galiba.
1. Neden “Kedili Yazıcı Kişi” ?
Çünkü kısaltması olan bir blogum olsun istemiştim. Blogda ne yapılır? Yazılır. Kediler de sevimlidir. E ben de sonuçta yazan bir kişi olacağım. “Kedi, insan, yazı. Yazı, insan, kedi. Yazı, kedi, kişi. Kedili Yazıcı Kişi. Heh! Keyaki!” Diye aydınlandım. Öyle çok da anlamlı bir durum değil ama kısaltmayı çok sevdim işte.
2. Hayat felsefemi belirleyen söz…
Ben ne felsefesiz bir insanmışım. Yazıklar olsun!
Hayal etmekten vazgeçme!
Basit bir söz belki ama son zamanlarda hayal etmeyi unuttuğumu görmek acı verdiği için kendime hatırlatmaya çalışıyorum. Hayal etmeyi kendine hatırlatmak ne acı.
Tüm hayat felsefem de bu diyemem tabii… Hayat çok karmaşık, insan her an fikir değiştirebiliyor. Benim felsefem de her gün değişebilir yani…
Zaten diyorum ya… Yarın, bugün yazdıklarımın aksini iddia edebilirim. İşte bu bence benim felsefem.
3. Kendimle ilgili üçü doğru dört şey…
* En sevdiğim renk yeşil
* Çalışkan bir insanım
* Düzen konusunda takıntılı bir insanım
* İnsanlarda ilk dikkat ettiğim şey elleridir

Son olarak da en sevdiğin mimi:
Nedenleriyle birlikte soruları cevaplıyoruz.
1-  En sevdiğin şarkı?
Şu ara telefonumda ne şarkı varsa karmakarışık dinliyorum amaaaa Eminem’in beautiful’unu ve Nickelback’in şu şarkısını da sözlerinden ötürü pek severim. Bir de bana dershanenin terasından bakınca binaların arasından gördüğüm batan güneşle aşağıdaki yolun o anki boş halini hatırlattığı için şu şarkı…
2-  En sevdiğin roman?
Da Vinci Şifresi. Çünkü ilkokul dördüncü sınıfa kadar çok güzel okurken birden duruvermiş ve yaklaşık 4 yılı okumdan geçirmiştim. Bir gün babam bana bu kitabı getirdi ve o günden sonra tekrar içimdeki aşkla kitap okuyan insancık ortaya çıktı.
3-  En sevdiğin çizgi film karakteri?
Ooo bir tane değil ki ama… Şimşek Mcqueen en başta gelebilir. Çünkü kaçaov!
4-  Çocukluğunda en sevdiğin oyuncağın?
Yeşil lahana bebeğim. O zamanlar arkadaşım falan sanıyor olabilirim zavallıyı. Neredeyse benim boyumdaydı. Aaa bir de barbi bebeğim vardı gözlerini sağa sola kımıldayan.
5-  Şimdiye kadar aldığın en sevdiğin hediye?
Üç tane vosvos minibüs. Birini babam birini kardeşim birini de arkadaşım almıştı.
6-  Odanda, sana ait olan en sevdiğin nesne?
Jojo D. Jr. Bitkim bu benim. Ataları rahmetli oldu ama bana onu bıraktılar. Birbirimize çok bağlıyızdır.(gözyaşlarını tutamıyor)
7-  En sevdiğin yemek?
İskender. Bilmiyorum ki neden… Onda farklı bir şey var anlıyor musun? Her gördüğümde ilk kez görür gibiyim ve ona hayır diyemiyorum. Lanet olsun! Sadece ona hayır diyemiy… Ben napıyorum  ya?!
8-  En sevdiğin hayvan?
Alman kurdu sanırım. Şu ara golden da sevecek gibiyim ama yok Alman kurdu başka…
9- Ailen dışında onsuz yapamam dediğin en sevdiğin kişi veya kişiler?
Bir Georgia’m bir Mikey’m var çok sevdiğim. Bir de Lou. Neden mi? Bence bunun nedeni yok…


Geç kaldım biraz sanırım. Bu yüzden sevgili okur, eğer buraya kadar okuduysan, bu mimlerden birisini yapmadıysan mimlendin demektir :)
Bu Kaçıncı Oldu Hatırlamıyorum blogunun sahibi Mert'i "en sevdiğin"li mimle mimliyorumm!

3/16/2014

tarçınsız kurabiye mektubu


Sen yokken neler oldu bir bilsen Kenan…
Altüst oldu memleket. İnsanlar öldürüldü. Geride kalanlar gözyaşı hesapladılar. Hangisinin ardından daha fazla hüzünlenildi, hangisini daha çok gören, düşünen oldu, hangisinin üzerinden daha fazla çıkar sağlandı onu saydılar.
Ölümler üzdü ama biraz daha büyüttü beni. Kalbimin ezildiğini hissettim biliyor musun? Gidenler değil geride kalanların hali daha çok üzdü beni.  Birkaç aya kalmadan gidenlerin unutulacak olması daha çok üzdü… Böyle böyle öğreniyoruz yaşamayı değil mi?
Kenan evi artık toparlamaz oldum. Düzen hastalığımla savaşır gibi. Ayrıca doktora gittim. Bende obsesif komplusif bozukluk yokmuş. Yanılıyormuşsun. Sadece ufak tefek takıntılar işte…
Ne diyordum? Hah! Ev… Ortalıkta uçuşan toz yumakları, eşyaların üzerini kaplamış ince gri örtüler, sandalyelerin üzerine yığılmış giysiler, salondaki sehpaya birikmiş tabak, bardak, bilumum yemek artıkları… Böyle şeyleri filmlerde olur sanırdım. Film gibi olmuş hayatım değil mi? Öyle değil ama işte. Sadece evin hali film gibi… Bir haftaya kalmaz normale döner o da.
Ben diyorum ki artık gelsen, burda kalsan biraz da. Ne dersin? Evi toplayınca haber vereyim, anneni de al gel. Sen kızıyorsun ama biz iyi anlaşıyoruz onunla. Azıcık unutkan olduysa ne olmuş? Seni hatırlıyor ya. Bak benimki gitti işte. Artık beni hatırlayıp hatırlamadığını bilmiyorum. Ben hatırlıyor muyum onu bile bilmiyorum ki… Sanki yüzü silinir gibi oldu hafızamdan. Ama silinmedi. Gibi oldu dedim ya. Sen getir Yasemin ablayı. Bahaneyle sen de gel işte. Tarçınlı kurabiyemden yaparım size. Ama sen hapşırıyorsun. O zaman tarçın katmam. O zaman da tarçınlı olmaz… Neyse siz gelin de bakarız çaresine.
Güzel şeyler yazacaktım ben sözde. Ama üzülmüşüm işte ne yapayım. Özlemişim bir de. Hiç komik şeyler olmuyor ki hayatımda. Arkadaşlarla saçmalıyoruz biraz. Birçok da sıkılıp üzülüyoruz...

Yasemin ablayı öp benim için. Unutmasın…

3/11/2014

kirli beyinler


Çocuklar öldürülüyor.
Annelere sövülüyor.
Hak ettiği söyleniyor bir de çocuğun.
Bir çocuğun ölümü, öldürülmeyi hak ettiği söyleniyor.
Kanım donuyor.
Kafam basmıyor bazı şeylere, aklım almıyor… Almıyor işte.

Boğazımda, kalbimde düğümler…

3/08/2014

Söyle ona

Sırtını, belini, bileklerini, parmaklarını çıtırdattı. Boynunu da sağa sola çevirip çıtlatmayı, kütletmeyi severdi. Bu kez izin vermedim. Öpüverdim. Ürperdi. Sonra da elini omzuma atıp “Gidelim” dedi. Gittik. O bir porsiyon salata istedi, ben bir buçuk iskender… Tezattı çoğu kişiye göre. Erkek adam iskender yerdi, kadın da fit kalmak için hep salata. Ben yemedim. Yemem de. Yani İskender varken salata yemem. Ama istersem yerim. Fit kalmak içi değil, arkasından başka şeyler de yemek için. Midemi düşündüğümden yani fit kalıp kocayı elde tutmak için değil. Siktirsin gitsin canım bana adam mı yok? Elimi sallasam ellisi… Bak şu yüzüme baaaak! Güzel olmayabilirim ama ortalama bir çekiciliğim var. E salak da değilim. Ayrıca ne diye seçilecekmişim! Seçerim ben, seçeriiim. Onu seçtiğim gibi. Fark ettiysen özgüvenim de tavan. Ego da diyebilirsin. Belki başa bela ama bana gelenler de belayı seviyor be arkadaş…

Neyse yemek bitti, çıktık biz de biraz dışarıda dolaşalım dedik. Amaçsııız, sonu belirsiz bir rota izdik kendimize. Çizdikçe gittik, gittikçe çizdik. Sonra ayakkabılarım ayağıma vurdu. Durduk bankanın köşesinde. Beton çiçeklikler vardı. Kim bilir kaç yıllık. Boş. Toprağı da kendi gibi taş olmuş sanki. Oturdum kenarına, çıkarttım ayakkabılarımı. Soğuktu hava. “Üşüdüm be!” dedim. Eğildi önüme elleriyle ısıtmaya kalkıştı ayaklarımı. “Dokunma!” diye tekmeleyecekken çiçekliğin içine düştüm. İyi ki çiçek yoktu. Yoksa katil olurdum. Beni öylece bırakıp gitti, bi dükkana, milyoncuya girdi. İki dakika sonra elindeki siyah poşeti attı kucağıma. Ben çiçekliğin içinde… Poşetten çıkan yara bantlarını yapıştırdım ayaklarıma, çorapları da giydim. Uyku çorabıymış, sığmadı ayaklarım ayakkabılarıma ama olsundu çünkü renkleri yeşildi. Çiçeklik rahat. Taşlaşmış gibi gelse de toprak sonuçta…

3/05/2014

Karanlık, kirpiklerimizi öperken.

Beethoven- Moonlight Sonata


Hurts

Yine yaptım. Ona tüm gerçekleri söyledim.
Evet, dürüst olmalıydım ama şimdi değil…
Hani derler ya her doğru her yerde söylenmez. Söyledim ben. En olmadık yerde belki de…
Bilmiyorum.
Sonucundan, tekrar hıçkırıklarını duymaktan ölesiye korkuyorum şimdi.

Bencillikten bunlar. Hep bencillikten…

3/01/2014

Talking hands



Bu ara öyle küfürbaz, öyle arsız, öyle pislik, öyle fena bir insan oldum ki kendimi tanıyamıyorum.
Yalan be neden tanıyamayacakmışım. Bu halimi de bir şekilde seviyorum işte.
Seviyorsun da başkaları seviyor mu bakalım?
Sevmesinler. Mecbur da değiller hani.
Peki neden hala kendini tutuyorsun?
Ne konuda?
Bilmiyormuş gibi yapma işte. O gün kızın birini çok beğendin. Gerçekten beğendin, gidip konuşmak için azıcık arkadaş gazı gerekiyordu. Neden arkadaşlarına söylemedin? Çünkü o bir “kız”dı. Senin gibi, sizin gibi… İki kere yanından geçtin sonra bi taraflarına baka baka geri döndün. Kız da kahve makinesine bi tekme atıp gitti.
Ne kızdı ama… Başka zaman olsa bakmazdım bile ama onda başka bi şey vardı.
Neydi sanki? Bildiğin kız işte. Kendini bilmez tipin teki. Oğlan gibi kısacık kestirmiş saçlarını. Pipisi de var sanıyodur o…
Yüzü ne güzeldi… Bacakları da çok düzgündü. Deri montu eskiydi, dirsekleri aşınmıştı ama havasına hava katmıştı yahu… Bir de harleyleri vardı. Bacaklarına bakmasam görmezdim.
Bak beni duyuyor mu hiç…
Sonra kirpikleri de upuzundu. Süpürge gibi.
Romantik misin şimdi? Kime diyorum…
Hiç konuşamamış olsam da ellerini görseydim bir kere. Neden bakmadıysam…
Neyse ben yatıyorum.

Küfür diyordum ben, nerden çıktıysa bu kız… Ben de yatıyorum…