11/17/2015

market tanışıklığı 2


Tabii ki git demedim. Çay vardı. Yeşilçay.
Gel mutfağa.
Çay iyice acılaşmasındı. Hem o da sakinleşsindi biraz. Zaten dinleyecektim.
En sevdiğim fincanı doldurup kıza verdim. Elleri güzeldi, fincan da ödülü. Kendime de bir çay alıp karşısına oturdum. Birkaç saniyeliğine yüzümü inceleyip sözlerine devam etti:
Dün pijamalarla saatlerce yapış yapış aşklı bi dizi izledim. Dörde kadar. Sonra ona kadar uyuyup uyanır uyanmaz Behzat Ç. replikleri okudum. Sonra aklıma şey geldi. Annem. Tasarımcı olmak istemiştim. Sonra da ressam… Saçımı maviye boyatmak istemiştim. Olacak şeyleri iste demişti. Norveç’e gitme hayali kurarken de öyle söyledi. Hayalim bile olacak şey değildi. Olacak şey neydi bilmiyorum. Acaba şey mi? Evlenip toki evinde oturmak. Güzel ve düz bi hayal di mi? Hayal bile değil. Gencim ben Allah aşkına ne evi ne oturması? Böyle diye diye çürütecek ruhumu. Bi lafımı da ciddiye almadı şimdiye kadar. Kimseye diyemiyorum.
Sonra şey var, bi çocuk. Hayatındaki önemli üç şeyden ikincisi benmişim. Birincisi ailesi, üçüncüsü bilgisayarı. O da benim için önemli aslında. Nedenini pek bilemiyorum. Bazı konularda çok iyi anlıyor beni. Bazen saatlerce anlamsız muhabbetler edip deli gibi eğleniyoruz. Sonra da mantıklı bi noktaya varıyoruz. Nasıl olduğunu tartışırken uykumuz geliyor. Ama ne zaman bi kız arkadaşı olsa kavanozda yaşar gibi oluyor. Hayatındaki önemli üç şeyin ikisi devre dışı kalıyor. Ben ve bilgisayar. Sonra ayrılınca yine bana geliyor bi süre yara sarıyoruz sonra da bilgisayara gidiyor. Ben neyim ya hu?
Çaylar bitmişti. Fincanın dibinde kalanı parmak uçlarına döktü. Pembe parmak uçlarına.
İsmin neydi pijamalı?
T.
Kahvaltı yaptın mı?
Yok hemen buraya geldim.
Çaydan önce deseydin keşke. Bir tost yapayım mı?
Fincanı tezgaha bırakırken gözlerimin ellerine takıldığını fark etmemesini ümit ettim.

11/16/2015

market tanışıklığı


Marketten eve kadar beraber yürüyünce aynı sitede oturduğumuzu öğrendiğimiz bi kız vardı. Birbirimize evlerimizi gösterip bi daha hiç görüşmemiştik. Düne kadar. Kapıyı açtığımda sağa sola bakınıyordu. Neyi aradığı belli olmayan gözleri bende takılınca Merhaba dedi. Ben selam veremeden daldı eve.

Başladı konuşmaya:
Aslında böyle değilim ama yalnızlıktan işte. Buraya taşınınca hiç arkadaş edinemedim. Yani vardı bi sürü arkadaşım ama geride kaldılar. Klişe ama insan ağlayacak omuz arıyor. Bir şeyleri anlatırken karşısında bir yüz görmek istiyor. Telefonda anlatıp da acaba ne işle uğraşıyor da dinlemiyor beni diye düşünmek istemiyor. Kusura bakma. Böyle yapmasaydım iki saat formalite konuşmaktan öteye gidemezdim. Hani olur ya, nerelisin, annen kim baban kim, yaşın kaç gibi… Ama başka şeyler anlatmak istiyorum ben. Şimdi söyle gideyim mi? Çok anlatmak istiyorum ama git dersen giderim.

Tavşan baskılı çoraplarına takılmıştı gözlerim.

Hı dedi. Gideyim mi?

11/01/2015

someone like Kevin 2

    Kevin gibi olduğunu düşündüğüm kişi öyle değilmiş. Yani aslında sadece "gibi"ymiş. Hala tuhaf birisi olduğunu düşünüyorum. Bazen yanından geçerken tüylerim diken diken olabiliyor. Bazen günaydınlaşıyoruz ve saçma sapan bir gülümsemesi olduğunu düşünüyorum. O sırada bir anda gözlerim başka bir yere bakıp geri dönüyor ona ve puff! Gülümseme filan yok. Ama annesiyle iyi gibi. Normal gibi. Sıradan bir ergen gibi. Yine de...
    Neyse onu boş verelim. Biraz boş verelim. Bu boş verme işini daha sık yapsak daha iyi hisseder miyiz? Yoksa neden boş verdiğimiz konusunda yakınıp hayatı daha zehirli bir hale mi getiririz? Meh...

10/27/2015

someone like Kevin

We need to talk about Kevin filmini izlediniz mi? İzlediğimde boşluğa düşmüştüm. Anlamlandıramamıştım ben. Bir süre sonra billurlaştı bir şeyler. Açıldı. Sakinledi. Öyle bir şey oldu işte nedir bilmem. Şimdi Kevin gibi biriyle karşılaştım. Annesiyle olan ilişkisi çok tuhaf. Gözlemleme fırsatım var. Yeteri kadar gözlemlersem yazarım. Belki.
Filmi izlemediyseniz izleyin. Ezra Miller'ı görün.

Bu blogu bok götürdüğünün farkındayız değil mi...

10/25/2015

Günbatımında buzlu su

    Güneş batıyor ve ben biraz gölgede kalmış evimin içinde aydınlatma ve ısınmadan maksimum yararlanma çabasıyla sürekli eşyaların yerini değiştiriyorum. Her gün. Her gün. Her gün.
    Bazı günlerin bazı vakitlerini de birilerini özlemekle geçiriyorum. Mesela geçen haftanın son üç günü her akşamüstünü buna ayırdım. Zaman planlaması konusunda biraz övünebilirim. Neyi ne zaman yapacağımı bilirim. Şimdi mesela öyle çok özlemiyorum. Çünkü hafta sonu başka işlerim var. Market indirimleri takip etmek gibi. Çevredeki üç marketi gezdim bugün. En az üç market olmalı çünkü. Ha ne diyordum, özlemek. Aman özle özle nereye kadar canım! Hayat akıp gidiyor neticede. Ölenle ölünmüyor. İçindeki ateşi söndürmeye yetmese de dondurmak için buz gibi sular ya da buzlu sular iyi geliyor...

10/15/2015

Sulanmış Kaktüsler


Bir sürü kaktüs var. Kollarını açmış gibi duruyorlar. Bir tanesi kalbe benziyor. Birkaçının çiçeği var. Renkleri aynı değil. Kaktüsler…
Aldığım hediye beni utandırıyor. Kendimden utanıyorum. Kaç lafın arasında geçmiş benim bile unuttuğum bir tişört. Bir forma. Futbolla ilgilenmiyorum ama olsaydı ne güzel olurdu dediğimi hatırlıyorum. Unutuyorum sonra.
Günlerden dün. Yurt dışından dönecek birisi var. Önceki gece uyumamışım. Tırlatmışım azıcık. Bir şeyler hatırlamışım. Hatırladıkça hatırlamışım. Ağlamışım biraz. Birçok… Göz kapaklarımın katlandığı yer yok olana dek… Günlerden dün, sabah uyanır uyanmaz duş almış sokağa fırlamışım. Tabii ki güneş gözlüklerimin arkasında… Neredeyse yağmur yağacak, kapalı hava ama yine de ışık var. Ne yapacağımı bilmeden dolaşmışım, oturmuşum, kalkmışım, konuşmuşum kendi kendime. Akşama kadar… Akşam saat ondan sonra gitmişim birinin yanına, yemişim içmişim sıçmışım tabiri caizse… Caiz olmasa da öyle. Dağıldıkça dağılmışım.
Eve dönmeye karar verdiğimde nispeten erken bir saat. Ev sessiz. Ev boş. Yatak odama geldiğim anda kaktüslere bakıyorum. Bir sürüler. Yanlarında boş bir şişe, dipleri ıslak. Gözüme batıyorlar. Gözlerim yanıyor. Tekmelemek istiyorum, ortalık dağılacak diye vazgeçiyorum. Birisi de kalbe benziyor zaten.
Sadece uyumak istiyorum.

Yatağımın üzerinde bir forma. Sahte. Giyer miyim diye düşünüyorum. Ama sahte. Kendimden utanıyorum. Düşünmem gereken kimin bıraktığıyken yaptığım ilk şey etiketine bakmak oluyor. Sahte. Aman diyorum evde giyerim ne olacak. Utancımdan ölmek istiyorum. Kaç saat öyle durduğunu düşünüyorum. 

10/02/2015

Nefes ve teşekkür


Bugün eski yazıları okudum çocuklar... Beni ilk takip edenlere, ilk yorum yapanlara ve son zamanlarda yazıların fazlaca aralıklı gelmesine rağmen gelen yeni takipçilere teşekkür edecektim. Duygusal bir kapanış yapacaktım ama…
İçine sıçtım duygusal halimin ve şu an çekirdek çitlemek, Supernatural, tılsımgaçlar, zihinsel iletişim, ellerin senkronize hareketlerinin sebepleri gibi şeyler üzerine derin(!) muhabbetler eşliğinde yazıyorum. Çay da var. Soğuk. Soğudu…
Tüm sosyal medyayı turlayıp gelip soluğu burada alıyorum işte. Başka bir deyişle en iyi nefes aldığım yer burası gibi geliyor.
Sizi seviyorum çocuklar.

Hoşça kalın.

Bir de tespit ekleyeyim: Blog başlıklarımı çoğunlukla "ve" bağlacı kullanarak oluşturmuşum.
Şimdi hoşça kalabilirsiniz.