Tabii ki git demedim. Çay vardı. Yeşilçay.
Gel mutfağa.
Çay iyice acılaşmasındı. Hem o da sakinleşsindi biraz. Zaten dinleyecektim.
En sevdiğim fincanı doldurup kıza verdim. Elleri güzeldi, fincan da ödülü.
Kendime de bir çay alıp karşısına oturdum. Birkaç saniyeliğine yüzümü inceleyip
sözlerine devam etti:
Dün pijamalarla saatlerce yapış yapış aşklı bi dizi izledim. Dörde kadar.
Sonra ona kadar uyuyup uyanır uyanmaz Behzat Ç. replikleri okudum. Sonra aklıma
şey geldi. Annem. Tasarımcı olmak istemiştim. Sonra da ressam… Saçımı maviye
boyatmak istemiştim. Olacak şeyleri iste demişti. Norveç’e gitme hayali
kurarken de öyle söyledi. Hayalim bile olacak şey değildi. Olacak şey neydi
bilmiyorum. Acaba şey mi? Evlenip toki evinde oturmak. Güzel ve düz bi hayal di
mi? Hayal bile değil. Gencim ben Allah aşkına ne evi ne oturması? Böyle diye
diye çürütecek ruhumu. Bi lafımı da ciddiye almadı şimdiye kadar. Kimseye
diyemiyorum.
Sonra şey var, bi çocuk. Hayatındaki önemli üç şeyden ikincisi benmişim.
Birincisi ailesi, üçüncüsü bilgisayarı. O da benim için önemli aslında.
Nedenini pek bilemiyorum. Bazı konularda çok iyi anlıyor beni. Bazen saatlerce
anlamsız muhabbetler edip deli gibi eğleniyoruz. Sonra da mantıklı bi noktaya
varıyoruz. Nasıl olduğunu tartışırken uykumuz geliyor. Ama ne zaman bi kız
arkadaşı olsa kavanozda yaşar gibi oluyor. Hayatındaki önemli üç şeyin ikisi
devre dışı kalıyor. Ben ve bilgisayar. Sonra ayrılınca yine bana geliyor bi
süre yara sarıyoruz sonra da bilgisayara gidiyor. Ben neyim ya hu?
Çaylar bitmişti. Fincanın dibinde kalanı parmak uçlarına döktü. Pembe
parmak uçlarına.
İsmin neydi pijamalı?
T.
Kahvaltı yaptın mı?
Yok hemen buraya geldim.
Çaydan önce deseydin keşke. Bir tost yapayım mı?
Fincanı tezgaha bırakırken gözlerimin ellerine takıldığını fark etmemesini
ümit ettim.





