Ellerim
titriyor.
Bir dostumu
kaybediyorum ve ellerim titriyor.
Öyle çok şeyim
vardı ki ona anlatacak. Biriktirmiştim bir kenarda. Özenle.
Mesela o kıza
aşık olduğumda ayaklarımın dolanışını, barın ortasında sesini kontrol edemeyen
ergen gibi bağırışımı anlatacaktım. O da bir yorum patlatacaktı gülmekten
ölecektik.
Sonra
güvendiğimi söyleyip arabasına atladığım çocuğun apaçiler tarafından nasıl gaza
getirildiğini, az kalsın kaza yapacağımızı. Bir daha arabasına binmeyeceğime
dair yemin edip ertesi gün soğuk bir şeyler içmeye davet ettiğinde onca yolu
yürüttüğümü… Hep gülecektik bunlara işte. Biz saatlerce konuşup sadece gülerdik.
Ağlarken de gülerdik.
Depresyonları
geliyor gözümün önüne… Depresyon minderi. Odasının en soğuk köşesindeki
depresyon minderi... Sinirden parçaladığı şövalesi… Babamla her kavga ettiğimde
ilk aradığım adamdı o. Dibe vurduğumu düşündüğümde… Saçma sapan yorumlar
getireceğini bile bile. Gülmek için. Unutmak için. Birkaç saatliğine unutmak
için. Babaannem ameliyat olduğunda, evde yalnız duramadığımda o buz gibi havada
geldiğini hatırlıyorum.
Belki de çok
fazla düşünüyorum…
Yazdığım gibi
karmakarışık hücum ediyor anılar! Lanet olası anılar! Nasıl yaptım bilmiyorum.
Nasıl o kadar sahiplendim! Hangi ara?





