9/05/2014

Ona isim vermemeliydim



Ellerim titriyor.
Bir dostumu kaybediyorum ve ellerim titriyor.
Öyle çok şeyim vardı ki ona anlatacak. Biriktirmiştim bir kenarda. Özenle.
Mesela o kıza aşık olduğumda ayaklarımın dolanışını, barın ortasında sesini kontrol edemeyen ergen gibi bağırışımı anlatacaktım. O da bir yorum patlatacaktı gülmekten ölecektik.
Sonra güvendiğimi söyleyip arabasına atladığım çocuğun apaçiler tarafından nasıl gaza getirildiğini, az kalsın kaza yapacağımızı. Bir daha arabasına binmeyeceğime dair yemin edip ertesi gün soğuk bir şeyler içmeye davet ettiğinde onca yolu yürüttüğümü… Hep gülecektik bunlara işte. Biz saatlerce konuşup sadece gülerdik. Ağlarken de gülerdik.
Depresyonları geliyor gözümün önüne… Depresyon minderi. Odasının en soğuk köşesindeki depresyon minderi... Sinirden parçaladığı şövalesi… Babamla her kavga ettiğimde ilk aradığım adamdı o. Dibe vurduğumu düşündüğümde… Saçma sapan yorumlar getireceğini bile bile. Gülmek için. Unutmak için. Birkaç saatliğine unutmak için. Babaannem ameliyat olduğunda, evde yalnız duramadığımda o buz gibi havada geldiğini hatırlıyorum.
Belki de çok fazla düşünüyorum…
Yazdığım gibi karmakarışık hücum ediyor anılar! Lanet olası anılar! Nasıl yaptım bilmiyorum. Nasıl o kadar sahiplendim! Hangi ara?

8/30/2014

tarçınsız kurabiye mektubu 5


Merhaba Kenan.
Sana son soylediklerimi hatirlamiyorum bile. O kadar zaman gecmis yani uzerinden. En son senin sey dedigini hatirliyorum bak:
"Uygun bi zamanda seni arayacagim"
Niye oyle dedin ki durup dururken? Yani bir beklentim yokken... Sonra aramadin ya, ben de merak ettim de dayanamayip aradim ya hani. Acmadin ya hic... Endiselendim iste ne bileyim. Bir anda kucukken piknige gittigimiz yer canlandi gozlerimin onunde: Yandaki mustakil evin bahcesi... Sonra odamin camindan sarkip sizin balkona attigim leblebiler. Yikayip yedigin, "Islak leblebi de cok tatliymis" dedigin. Babam fabrikada calisirken bana bisiklet surmeyi ogretecek vakti yoktu da sen ogretmistin ya. Hic dusmemistim. O geldi aklima. Niye durup dururken geldi bilmem. Bi de lise sondayken basini dizlerime koyup yattigin. Yine komsunun bahcesinde. O anda sirtina batan diken... Diken nerden ciktiysa...
Endiseden herhalde...
Az once bir sekilde ogrendim iyi oldugunu. Aksamuzeri sohbetleri yapabilecek kadar iyi oldugunu... O kadinla... Yasemin ablayi dinlememissin anlasilan.

Aslinda demek istedigim sana biraz kizgin oldugum... O kadin degil sebebi. Bencillikten iste. Uygun bir zamanin olmayacagini bildigimden...


8/28/2014

Gülerken


Galiba bir ucundan tutmak gerek bu işin. Aylar mı oldu acaba? Geçen zamanın farkına varamıyorum. Halbuki neler neler oldu. Ne güzel haberler aldı ve ne ölümler gördük bu güne kadar. Peki sonuç? Hala hayattayız. Bir şekilde devam ediyoruz. Büyük kararlar alıp hayal kırıklıklarına uğruyoruz. İnanılmaz işler başarıyoruz ve bazen öyle işe yaramaz hissediyoruz ki ölesimiz geliyor ama ölemiyoruz tabi. Bir de bakmışız sıcak bir güne uyanmışız. Sıcaktan yatağa yapışmışız. Nefret ediyoruz terlemekten ama dedim ya hayat devam ediyor işte. Öl ölebiliyorsan. Boktan püsürükten işleri yapmaya cesaret edemiyon nerde sende ölecek cesaret. Neyse sonra ağzımız bozuluyo. Uzunca bir süre küfrederek dolanıyoz, kibarlıktan uzak… Sonra bi’ şeyler oluyor, artık nedir bilmem, bir anda toparlanıveriyoruz. Ağzımız tertemiz, kalbimiz tertemiz, kuşlar uçuyor böyle mavi mavi kuşlar…
Diyorum ya hepsi bir anda işte. Bir anda geliyor Kenan, bir anda bozuluyor ağzım, bir anda ölüyorla ve iyi haberleri de bir anda alıyoruz. Ne kadar zamana yayabilirsin ki bunları? Düşünsene bir hafta boyunca öldüğümü…


6/12/2014

tarçınsız kurabiye mektubu 4

Şu anda gelmeyeceğini bile bile pencere kenarında bekliyorum Kenan. Bunu neden mi yazıyorum? O mesajı neden yazdıysam o yüzden. Neden gel dediysem o yüzden işte. Halbuki biliyorum ben dedim diye o kadar uzaktan gelmeyeceğini. Söylediklerimden sonra ben olsam ben de gelmezdim…
Neyse gelmeyeceğine göre ben anlatmaya başlayayım: Son günlerde öyle tatlı müzikler keşfettim ki bayılıyorum. Bayılana kadar ağlıyorum. Aslında tatlı müzikler ama ben ağlıyorum. Çünkü gözlerim yaşarıyor. Bir şeye alerjim varmış. Hala neye olduğunu bilmiyorum. Günde en az on üç kere hapşırıyorum. Hapşırıp hapşırıp saçmalıyorum.
Kokulu mumlar aldım. Hani büyük bir mağaza vardı ev dekorasyonu üzerine. Bizim evin biraz ilerisinde. Hah! İşte o mağaza kapanacakmış, indirim varmış. Ben kaçırmışım. Talan etmiş millet… Üç tane elmalı üç tane de gül kokulu mum kalmış bir köşede, onları alabildim ancak. Elmalıları saklıyorum. Belki gelirsin diye işte. İkisini çay içerken yakarız, birisini Yasemin ablaya götürürsün diye. Sen gel, ben mumları vereyim, ayrı ayrı yerlerde yakıp ayrı bitki çayları da içebiliriz. Olmaz mı?
Bak nasıl da çelişiyorum kendimle. Gelmeyeceğinden eminmiş gibi başladım ama “Gel de mumları vereyim” diyorum. Ayrıca orada mum yok sanki…
Daha fazla yazmamalıyım. Buralarda bir yerde okuduğun hissine kapılıyorum. İyi olmuyor.





5/30/2014

Pardon, çok tatlısınız da...

Evet, evet siz! Tam da bu yazıyı okuyan kişi olarak siz! Hatta sen, sen ve sen ve sen bir de sen…
Şu sıralar garip bir ruh halinde olmama rağmen beni mutlu eden, orada olduğunu bildiğim güzel insanlar. Siz de çok tatlısınız!
Hala beni fark etmemiş olanlar, siz de çok tatlısınız!

Blog açmadan önce bazılarınızın gizli hayranıydım. Belkim orda burda itiraf falan etmiş olabilirim. Hiç beklemezken beni okuduğunuzu fark ettim. Öyle bir sevindim ki anlatamam. Yani. Aslında belki de ego tatmini gibi gözüküyordur. Belki de gerçekten öyledir ama bilin istedim ülen!
Tabii bunu yazmak uzun zamandır aklımdaydı ama bazı şeyler beni tetikledi diyelim. Aldım gazı gidiyorum. Ehhehe…
Burda çok neşeliymiş gibi yazıyorum falan ama bilgisayar başında bir şeyler hazırlamaktan götüm sandalyeye yapıştı resmen! Zavallı… Bugün altı saat kütüphanede oksijensiz kalmak pahasına grup arkadaşlarımla ödev hazırladık. Bu sırada saçma sapan sebeplerden gülmeler kıkırdamalar ve kımıldamalar başladı tabii. Sıkıntılı kıpraşmalar sonucunda karşımızda oturan bayların ayaklarını öyle çok dürtükledik ki zavallılar bağdaş kurup oturacaktı neredeyse. Lavabo, ve abur cubur ihtiyacından dolayı da yanımızdakileri zırt pırt yerinden kaldırdık. Sonra da utanmadan yemeğe çıkıp bilgisayarlarımızı emanet ettik. Eleman öyle bir sinirlenmiş ki “Bakar oluruz, bakar oluruz” derken suratını kapatıp yüzümüze bile bakmadı. Sonra eve dönerken ne mi oldu? Hı çok merak ettiniz değil mi? Bir elimde bilgisayar çantası diğer elimde savrulan kol çantamla yanımdan geçip giden otobüsün peşinden koştum. Ne gerek vardı bunu söylememe? Neşeliyim ya saçmalıyorum hoş görün. Eee bu yukarıda neşeliymiş gibi yazıyorum falan demişti orda neşeli değildi burda neşeli olur mu öyle şey? Oluyormuş.

Öyle bir daha düşünmeden, ikinci kez okumadan yazdım gitti...

Özetle sizi sevdiğimi söylemeye geldim. Hepinize teşekkür ediyorum. Bu kadar.

Kısa süre içinde daha güzel döneceğim…

5/25/2014

ayarsız nefes




1. sayfa
Aylar sonra ilk kez yazmak için masanın başına oturdum. Şu an kelimeleri ne kadar doğru kullandığımı bilmiyorum. Bacaklarımı kastığımı ve düzgün nefes almadığımı hissediyorum. Bazen de bir sonraki harfin ne olduğunu düşünüyorum. Acınası…
Yazacak çok şeyim var ama aynı zamanda da hiçbir şeyim yok. Bir anneler günü, birkaç piknik, bir mezuniyet töreni, bir balo ve bir sürü felaket oldu yazmadığım zamanlarda. Sadece bunlar da değil ama hafızamda en iyi yer edenler bunlarmış demek ki.  Unutuyorum. Nasıl oluyor bilmem. Unutuyorum işte. Sanırım unutmak hem bir lütuf hem de bir lanet… Bunu daha önce de söylemiş olmalıyım. Söyledim mi? Bilmiyorum…. İşte bunu da unutmuşum.
Galiba biraz aptalım. Zaman konusunda… Çarşamba ve perşembeyi hep karıştırırım mesela. Haziran ve eylülü de… Halbuki kaç ay var aralarında. Sonra bir yerden bir yere ortalama kaç dakikada ulaşılır hesaplayamam. Bu yüzden erken giderim buluşma noktalarına. Galiba yalan söyledim. Geç kaldığım da oluyor çünkü. Zaten çoğunlukla demiştim. Hayır, yalan değil…
Nefesim düzeldi ama bacaklarım hala gergin. Kağıt kalemin sırt çevirmesinden korkuyor bedenim. Beden korkar mı? Yoksa ruh mudur korkuyu hisseden? İşin içinde hissetmek varsa beden mi demeliyim? Bilmiyorum…
İçim sıkılıyor. İnsanlar çalışıp çabalarken, ben işin yarısından fazlasını halletmiş olmama rağmen pes ediyorum. Aptalca! Böyle kaybeden onlarca insan görmüş olmama rağmen ders almıyorum.
2. sayfa
Aptalca bir korku var içimde. Yazmaktan, çizmekten korkuyorum. Ya düşündüğüm kadar iyi olmazsa diye. Aptalca işte. Yazım çirkin olursa, çizimlerim çizmek istediğim şeye benzemezse…  Ne kadar eksik bir insanım diye düşünüyorum. Ne kadar da zayıfım.
Başka bir yanım da var. Şımarık, kendini beğenmiş bir yan… Tanıyamıyorum. Anlayamıyorum…
Şu an bir önceki sayfa ile bu sayfanın sol boşluğunun eşit olmadığı düşüncesi beni dağıtıyor. Yani dikkatimi. Yazamıyorum.
Şunu da söylemeden geçemeyeceğim: “İnsanlar ölüyor ve bazı ölümleri aklım almıyor” diyordum. Sanırım hiçbir ölümü aklım almayacak…