11/04/2014

Hortlaklı Dart Ödülü

Benim bile blog aleminden silinip gittiğimi düşündüğüm şu zaman diliminde blogumu unutmamış olan ve bir de üstüne ödül veren iki güzel insan: Sevgili maya ve dördüncü tekil şahıs. Sizlere teşekkür borcum var.
Ödülün resmi paylaşılıp 15 kişi ödüllendirilecekti. -geçmiş zaman eki kullanılacak kadar zaman geçtiyse demek-
Durum şu ki sizleri uzun zamandır doğru düzgün okuyamıyorum. Kimlerin ödül alıp almadığını bilmiyorum. Hala aklımda beni mimlemiş olan birileri ve kaybettiğim mimler var. Üzülüyorum böyle olunca da. Telefondan yazayım dedim, zavallı yarım akıllı bebeğim güncellenmiş uygulamayı kaldıramadı…
Borcum olan teşekkürü edip ödül alan ve hatta ödülü belki de ikiye üçe çıkan bloglara geçelim:
*Ahu Kader
*Kuğuçe
*Ivır Zıvır Enstitüsü
*Uyuşuk Hayalperest
*bigaripSeyma
*Welcome to my Versailles
*Ruhsuz Atmaca
*Narkoz
*insanyavrusu
*Nesnel İleti
*Dans Eden Kraliçe

15 olmadı. İdareli olmak gerek. Hıhım, evet.

10/25/2014

Bir şey itiraf etmeye geldim:

Babamın ceketi hala son bıraktığı yerde.
Salondaki masanın sandalyelerinden birinde asılı.
Omzunda da son kullandığı kravatı…
Sanki oraya aitlermiş gibi. Evi temizleyip toplarken gözüme batmıyorlar. Fazlalık değilmiş gibi işte…
Böyle… Yanından geçerken ara sıra sanki onun kokusunu duyuyor gibiyim. O koku hiç bitmeyecek, hiç gitmeyecek gibi…
Anneme haksızlık ettiğimi de düşünüyorum. “En çok anneni mi babanı mı seviyorsun?” sorusuna verdiğim cevap alakasız bir şekilde “kardeşim”ken hem de…
Aileler kıymetlidir. Kaybetmemek gerek.

Bir şey demiştim ama iki oldu… Üç mü?


10/16/2014

Dı End

Halöööğ!
Yolunda giden bir şeyler yok. Gelmek istedim, geldim. Hem de ne yazacağımı bilmeyerek.
Bak bak bu kelimelerin yerindeki paragrafı beş kere sildim mesela.
Bu aralar hava öyle tatlı ki. Sıcak yakmıyor, soğuk kesmiyor nefesimi. Tam dışarı çıkıp birkaç yeşilliğin arasında öylece durmalık yani. Ben de bisiklet sürmeye karar verdim. Aslında biraz unuttuğumu düşünüyorum. Halbuki ilkokuldaki(şimdiki ortaokuldaki) fen derslerine göre unutmamış olmam gerekiyordu. Belki de korkuyorum. Ne de olsa ben küçükken bu kadar çok araba yoktu. Ya da o zaman korkmanın ne demek olduğunu pek iyi bilmediğimden. Çocukken öyle olur ya hani…
Atanmayınca emekli gibi kendime iş uyduruyorum. İyi ki bedava otobüs kartım,biletim yok. Yoksa iki ekmek için şehri baştan başa dolaşırdım falan.
Neyse. Kpss için tekrar çalışmaya başladım. Ve sonuç:



Dı end.


9/05/2014

Ona isim vermemeliydim



Ellerim titriyor.
Bir dostumu kaybediyorum ve ellerim titriyor.
Öyle çok şeyim vardı ki ona anlatacak. Biriktirmiştim bir kenarda. Özenle.
Mesela o kıza aşık olduğumda ayaklarımın dolanışını, barın ortasında sesini kontrol edemeyen ergen gibi bağırışımı anlatacaktım. O da bir yorum patlatacaktı gülmekten ölecektik.
Sonra güvendiğimi söyleyip arabasına atladığım çocuğun apaçiler tarafından nasıl gaza getirildiğini, az kalsın kaza yapacağımızı. Bir daha arabasına binmeyeceğime dair yemin edip ertesi gün soğuk bir şeyler içmeye davet ettiğinde onca yolu yürüttüğümü… Hep gülecektik bunlara işte. Biz saatlerce konuşup sadece gülerdik. Ağlarken de gülerdik.
Depresyonları geliyor gözümün önüne… Depresyon minderi. Odasının en soğuk köşesindeki depresyon minderi... Sinirden parçaladığı şövalesi… Babamla her kavga ettiğimde ilk aradığım adamdı o. Dibe vurduğumu düşündüğümde… Saçma sapan yorumlar getireceğini bile bile. Gülmek için. Unutmak için. Birkaç saatliğine unutmak için. Babaannem ameliyat olduğunda, evde yalnız duramadığımda o buz gibi havada geldiğini hatırlıyorum.
Belki de çok fazla düşünüyorum…
Yazdığım gibi karmakarışık hücum ediyor anılar! Lanet olası anılar! Nasıl yaptım bilmiyorum. Nasıl o kadar sahiplendim! Hangi ara?

8/30/2014

tarçınsız kurabiye mektubu 5


Merhaba Kenan.
Sana son soylediklerimi hatirlamiyorum bile. O kadar zaman gecmis yani uzerinden. En son senin sey dedigini hatirliyorum bak:
"Uygun bi zamanda seni arayacagim"
Niye oyle dedin ki durup dururken? Yani bir beklentim yokken... Sonra aramadin ya, ben de merak ettim de dayanamayip aradim ya hani. Acmadin ya hic... Endiselendim iste ne bileyim. Bir anda kucukken piknige gittigimiz yer canlandi gozlerimin onunde: Yandaki mustakil evin bahcesi... Sonra odamin camindan sarkip sizin balkona attigim leblebiler. Yikayip yedigin, "Islak leblebi de cok tatliymis" dedigin. Babam fabrikada calisirken bana bisiklet surmeyi ogretecek vakti yoktu da sen ogretmistin ya. Hic dusmemistim. O geldi aklima. Niye durup dururken geldi bilmem. Bi de lise sondayken basini dizlerime koyup yattigin. Yine komsunun bahcesinde. O anda sirtina batan diken... Diken nerden ciktiysa...
Endiseden herhalde...
Az once bir sekilde ogrendim iyi oldugunu. Aksamuzeri sohbetleri yapabilecek kadar iyi oldugunu... O kadinla... Yasemin ablayi dinlememissin anlasilan.

Aslinda demek istedigim sana biraz kizgin oldugum... O kadin degil sebebi. Bencillikten iste. Uygun bir zamanin olmayacagini bildigimden...


8/28/2014

Gülerken


Galiba bir ucundan tutmak gerek bu işin. Aylar mı oldu acaba? Geçen zamanın farkına varamıyorum. Halbuki neler neler oldu. Ne güzel haberler aldı ve ne ölümler gördük bu güne kadar. Peki sonuç? Hala hayattayız. Bir şekilde devam ediyoruz. Büyük kararlar alıp hayal kırıklıklarına uğruyoruz. İnanılmaz işler başarıyoruz ve bazen öyle işe yaramaz hissediyoruz ki ölesimiz geliyor ama ölemiyoruz tabi. Bir de bakmışız sıcak bir güne uyanmışız. Sıcaktan yatağa yapışmışız. Nefret ediyoruz terlemekten ama dedim ya hayat devam ediyor işte. Öl ölebiliyorsan. Boktan püsürükten işleri yapmaya cesaret edemiyon nerde sende ölecek cesaret. Neyse sonra ağzımız bozuluyo. Uzunca bir süre küfrederek dolanıyoz, kibarlıktan uzak… Sonra bi’ şeyler oluyor, artık nedir bilmem, bir anda toparlanıveriyoruz. Ağzımız tertemiz, kalbimiz tertemiz, kuşlar uçuyor böyle mavi mavi kuşlar…
Diyorum ya hepsi bir anda işte. Bir anda geliyor Kenan, bir anda bozuluyor ağzım, bir anda ölüyorla ve iyi haberleri de bir anda alıyoruz. Ne kadar zamana yayabilirsin ki bunları? Düşünsene bir hafta boyunca öldüğümü…


6/12/2014

tarçınsız kurabiye mektubu 4

Şu anda gelmeyeceğini bile bile pencere kenarında bekliyorum Kenan. Bunu neden mi yazıyorum? O mesajı neden yazdıysam o yüzden. Neden gel dediysem o yüzden işte. Halbuki biliyorum ben dedim diye o kadar uzaktan gelmeyeceğini. Söylediklerimden sonra ben olsam ben de gelmezdim…
Neyse gelmeyeceğine göre ben anlatmaya başlayayım: Son günlerde öyle tatlı müzikler keşfettim ki bayılıyorum. Bayılana kadar ağlıyorum. Aslında tatlı müzikler ama ben ağlıyorum. Çünkü gözlerim yaşarıyor. Bir şeye alerjim varmış. Hala neye olduğunu bilmiyorum. Günde en az on üç kere hapşırıyorum. Hapşırıp hapşırıp saçmalıyorum.
Kokulu mumlar aldım. Hani büyük bir mağaza vardı ev dekorasyonu üzerine. Bizim evin biraz ilerisinde. Hah! İşte o mağaza kapanacakmış, indirim varmış. Ben kaçırmışım. Talan etmiş millet… Üç tane elmalı üç tane de gül kokulu mum kalmış bir köşede, onları alabildim ancak. Elmalıları saklıyorum. Belki gelirsin diye işte. İkisini çay içerken yakarız, birisini Yasemin ablaya götürürsün diye. Sen gel, ben mumları vereyim, ayrı ayrı yerlerde yakıp ayrı bitki çayları da içebiliriz. Olmaz mı?
Bak nasıl da çelişiyorum kendimle. Gelmeyeceğinden eminmiş gibi başladım ama “Gel de mumları vereyim” diyorum. Ayrıca orada mum yok sanki…
Daha fazla yazmamalıyım. Buralarda bir yerde okuduğun hissine kapılıyorum. İyi olmuyor.