2/17/2015

Ne çok düşündük, ne çok öldük...

O çirkin yaratığın yüzünde o kadının tırnak izlerini gördüm ya... Bilmem kaçıncı Özgecan'la ilgili yazma çabamdaki fikirler doluştu beynime. İşkence... Bir insan, bir diğerinin -ki insan demek bile utanç verici- işkence ile ölmesini düşünüyor...Ben nasıl bunları düşünür oldum? Bu cinayeti işleyenler nasıl hala hayatta kalmaya devam edebiliyor? Neden yaşıyorlar? Belki de aptalca ama günlerdir neden yaşadıklarını düşünüyorum. Allah yaşatıyor diyorlar, neden diye soruyor beynim işte engel olamazsın ki düşünmeye...
İdam... Yasalarda olmalı diyorum artık. Benim cılız nefesimle söylememi geçtim binlerce insanın sokağa dökülüp sesini yükseltmesiyle bile olmuyor. Sevgili hükümete, devletçiğimize bakıyor bu işler. Sağ olsunlar maden işçilerinin arkasından yaptıkları gibi taziye dileklerinin yanına bir münafık Fatihası iliştirip geçiştiriyorlar... Bir de akıl veriyorlar sen de okusaydın diye. Bir gecede bir torbadan bir sürü yasa çıkarken ne hikmetse cinayet gibi suçlar için bir tanecik caydırıcı ceza çıkamıyor... Yazık!
Sevmiyorum böyle şeyleri yazmayı. İçim acıyor, uykularım kaçıyor...
Bir de halime acıyorum. Çözüm olarak düşünebildiğim şey dövüşmeyi öğrenmek, yanımda kendimi savunabileceğim şeyler taşımak... Geçici çözümler hiçbir zaman fayda getirmiyor. Bir çocuk kendini nasıl savunsun? Ya da yaşlı bir kadın... İşte böyle boğuluyorum. Sonra da diyorum ki ceza vererek iyi bir yere varılmaz. Bir eğitimci olarak öğrendiklerim bu yönde. Sonra da ne kadar doğru bir eğitim aldığımı düşünüp susuyorum.
Belki de ben bu yazıyı yazarken bir evde bir kadın dövülüyor, bir dolmuşta bir erkek taciz ediliyor ve birisi tecavüze uğruyor. Belki de bir cinayet işleniyor...
Özgecan rahat uyumuyor. Münevver rahat uyumuyor. Madenciler rahat uyumuyor... Şu anda hatırlayamadığım ve hatta bilmediğim yüzlercesi...


2/12/2015

Hi there!


Yazı yazmanın nasıl bir şey olduğunu unutmuşum. Fuhu!(ellerini birbirine kenetleyip parmaklarını çıtırdatır)
Bir süredir yoğundum. Yani eve kapalı ve iki masa (yemek masası ve çalışma masası tabii ki) arasında geçen hayatıma göre… Tatlı telaşların, neşeli zamanların yanında sıkıntılar var. Öfke krizleri var. Kırılan porselenler ve elbette kalpler… Ama geçiyor gidiyor işte. İyi ki geçiyor. Geçenlerde Black Mirror dizisinin bir bölümünü izlemiştim. Gözler geçmişi kaydediyor ve kaydedilenler bir kumanda sayesinde istenen zamanda izlenebiliyordu. Bence korkunçtu. İyi olayları tekrar hatırlamak, kaydetmek güzel ama en sevdiğinizin ölümü, kavgalar, utanç verici anlar…
Burada bloglara yazarken, evde defter tutarken, telefonlarımızın kameralarıyla binlerce fotoğraf çekerken yapmaya çalıştığımız geçmişi zihnimize, ceplerimize, torbalara ve bize yük olabilecek her yere doldurmaya çalışmak aslında. Kaydetmeye, saklamaya çalışmaktan yaşamayı unutuyoruz.
Daha dün kar yağışını izlemek için pencere kenarına oturdum ve yaptığım şey, insanların instagram fotoğraflarına ikişer ikişer tıklamak ve kameramla en güzel karlı fotoğrafı yakalamaya çalışmak oldu. Yaşamayı unutmuştum işte. Hala öyleyim… Uyanıp yiyorum, izlerken yiyorum ve ders çalışırken yiyorum… Ve hayır yüz gram bile almıyorum. Bir yandan da yaşamadığım hayatları kıskanmakla meşgulüm. Ben, ben değilim yani…

Bu bir alıştırma yazısı olsun okuyanım kaldıysa. Sonraki yazı da güzel bir şey olsun.

Kendini tanıyamayan Keyaki.

1/01/2015

Ne biçim yeni yıl


Eski yılın son gününe veda edip yeni yılın ilk günüyle buluşurken her sıradan program ve dizinin içine noel baba, çam ağacı ve birkaç ünlü serpiştirilmiş bir bölümünü izledik. Aynı zamanda biraz da anime… Beynimizi karman çorman ettik. Ondan geriye saydık. Aslında bunu yapan biz değildik. Evin biraz aşağısındaki kafede yeni yıl kutlayanlara teşekkür ediyoruz, bizim için saydılar. Bizim için Fatih Ürek şarkıları söylediler filan. Ben de mandalina yedim. Biraz da yaptığım cevizli kekten…
Biz, kalabalık ama yalnızdık. Halbuki yalnız kalmamak için toplamıştım herkesi.
Eski yeni yıllar gibi olmadı. Aslında yıllar hiç yeni olmuyormuş da çocukken reklamlara, etraftaki ışıklara kanıyormuşuz. O zaman küçüğüz tabi, süsleri püsleri kocaman görüyor minik gözlerimiz. Bir de alışmamış bünye, her yeni yılda yeni bir şey keşfediyor…

Gelin çocukluğumuzu hep beraber özleyelim. Sadece yeni yılları değil başka şeyleri de. Nasılsa değişen bir şey yok.

12/30/2014

Sevgili çocuklar ve zihnimde uçuşanlar

Dün öfke doluydum. Bugünse biraz kırık.
Çocukları yerine televizyonu seçen anne babalara diyecek çok sözüm vardı. Kravatlı adamların sözünü kesmesin diye çocuklarını susturanlara, çocuklarının kalbi yerine cebini dolduranlara. Hatta biraz da küfrüm… Şimdi sadece bahsedip geçiyorum. Onların televizyon izleyerek dünyayı kurtaramadıkları gibi ben de çocuklarını kurtaramıyorum neticede…
Başkasının penceresinden bir yazı yazmıştım. O yazıdan sonra daha iyi anladım öyle insanları. Bazı insanlar kafasında karman çorman olmuş şeyleri yazıya dökünce mantık çerçevesine sığdırabiliyor işte.
Birisini yüzüstü bırakmış gibi hissediyorum. Aslında onun aradığı buydu diye düşünmüyor da değilim. Geri dönüp aramızda geçenlere baktığımda veda edenin o olduğunu görebiliyorum. Ben sadece yorulduğumu, bunca yıl elimden geleni yaptığımı, bir işe yaramadığını ve hatta o son anki konuşmada bile boşa gittiğimi düşündüğümü söyledim. “Ben sadece…” diye başlayınca savunmaya geçmişim gibi gözüküyor değil mi? Belki de kendimi aklamaya çalışıyorumdur. Ben kendimle anlaşamadıkça doğru olanı kimse bilemeyecek.

Neden böyle bir yazı yazdığımı ben de bilmiyorum. Dedim ya bazı insanların arası yazılmış olan kelimelerle iyi. Zihinde uçuşanlar bize göre değil…

12/26/2014

Değiş Tokuşlu Etkinlik!

Blog sahibi olmadan sizleri okurken paylaşmalı etkinlikler çok hoşuma giderdi. İnsanları mutlu etmeli etkinlikler… Şimdi de sevgili Masal Yıldızı’nın böyle bir etkinlik yaptığını gördüm ve hemencecik katıldım. Siz de gelsenizeeee!
*bakuman

12/25/2014

Başkasının Penceresinden

Bu yazıdan pek de hoşlanmayabilirsiniz. Okumayabilirsiniz. Filan…
Biliyor musun, “Hayat devam ediyor” sözü hiç bu kadar anlamlı olamazdı. Ağladım. Saatlerce... Nefesim kesilene dek ağladım. Sevdiğim bir insanı kaybetmiştim çünkü. Sonsuza dek… Aslında kaybedeli çok olmuştu ama bir umut işte geri dönüp bakar mı diyordum. Düştüğüm bu çukurda birileri bana yardım etsin diye yalvarıp duruyordum. Çünkü yalnız yapamazdım. Başaramazdım. Hayatım boyunca başaramadığım gibi… Yakarışlarıma cevap veren tek kişi oydu bir zamanlar. Çünkü öncekiler vazgeçmişti ve sonrakiler yaklaşmıyordu bile. İyi değildim ve bir şekilde beni desteklemeye çalıştı. Gerek güçlenmem için yalanlar söyleyerek gerekse gerçeği yüzüme vurup kendime gelmemi umut ederek. Olmadı. Ben adam olmadım. Beni o adam etmeyecekti ne de olsa. Ben bildiğini okuyan birisiydim. Kendi doğrularım vardı. Hala var…
Aslında ben yanlış yere yalvarıyordum. Neticede o da bir insandı ve herhangi bir insanın sahip olabileceği sabır ve güce sahipti. Benim gibi. Ben Allah’a yalvarır gibi ona yalvardım. Aslında Allah’ı daha çok sevmek istiyordum ama bile bile göz göre göre bir insana yalvarıyordum. Herkese söyler gibiydim sıkıntımı ama tek beklentim onun yıllar boyu yapıp durduğu gibi “Her şey yoluna girecek” demesiydi. Yıllar boyu olmadığı gibi hiçbir şey yolunda değildi ve bunun tek kaynağı bendim. Zayıf ve aptal olduğuma inanmış olmamdı. Hala öyle olduğumu düşünüyorum ve Allah’a inanıyor olmasam kendim gibi işe yaramaz ve aptal birini dünya üzerinden silerdim. Şimdiyse sadece ölümü bekliyorum. Çünkü kendimi öldürecek kadar cesur değilim. Hem kim bilir belki bir cennet umudum olabilir.
Neyse… Vazgeçtiğini net bir şekilde söylediğinde onun canını yakmak istedim. Bencilceydi ama kendi acımdan başkalarını görecek durumda değildim. Ne demekti beni bırakmak. Beni en iyi anlayan insandı. Tutkularımı, zayıflıklarımı, aşklarımı, umutsuzluğumu… Nasıl bırakırdı?! Elimden geleni yaptım onu üzmek için. Üzülmemiş gibiydi. Duvar gibi… Duygularını söküp attığını bile düşünebilirdim. Düşündüm. Her şeyin sebebinin ben olduğumu söyledim yıllar boyu değişemeyen zavallı bendim. O bir şekilde işleri yoluna koymuştu. Etrafımdaki herkes gibi... Herkesin hayatı güzeldi. Yaşıyorlardı ve bir şekilde ileriye gidiyorlardı. Bense duruyordum. Başladığım yerde durmuş ölmeyi bekliyordum ama hayat nasıl oluyorsa devam ediyordu…


12/18/2014

Uzun aradan sonra bir mim

Aylar sonra bir mim yapıyorum galiba. Bilirsin’ciğim mimlemiş.
Şöyle bir şey:

1)Türkiye içinde bir yarışmaya katılman zorunlu olsa hangi yarışmaya katılırdın?
Bilmem ki çok tv izlemiyorum ama Aileler Yarışıyor gibi bir şey vardı. Hala var mı? Ona katılabilirim. Nostaljik geliyor da.

2)Dünya kütüphanesindesin ve sadece bir tane okuma hakkın var. Sonra tüm kütüphane yanacak ve başka kitaplara ulaşman 5 yılı bulacak. Hangi kitabı kurtarırsın?
Saatleri Ayarlama Enstitüsü. Okumadım, merak ediyorum ama şu sıralar kafam müsait değil. Odaklanamıyorum. Madem bi daha okuyamayacağım, onu okuyayım sonra kafamın saçma kalabalığına geri dönerim.

3)Büyük ikramiye sana çıktı.Ne yaptın seeeeeeeeeeen!?
Para bozar insanı. Dokunmadan bağışlarım herhalde.



4)Sevgiline yaptığın en büyük jest nedir peki ya annene olan en büyük jest!?
Nasıl da düşündürdü bu soru beni. Ulen ben kimseye jest yapmamış mıyım?!
Jest yapılan taraf bendim herhalde…
Anneme… Temizlik. Bir evin tamamını temizlemek bir anneye yapılacak en büyük jesttir bence.

5)Sence en kötü hastalık ne?Ne olmaktan korkarsın!!!!
Yatalak olmak... Hep derler ya yatan için de bakan için de zor diye. Kesinlikle katılıyorum.

6)Aşkın en temel hissettirdiği ne??
Midedeki bir şey. Tanımlanamaz. Uçtuğu kesin ama kelebek değil bence. Unidentified Flying Object.

Mimlediklerim deeee
·         İnsanyavrusu
·         Ahu Kader
·         deeptone