5/30/2014

Pardon, çok tatlısınız da...

Evet, evet siz! Tam da bu yazıyı okuyan kişi olarak siz! Hatta sen, sen ve sen ve sen bir de sen…
Şu sıralar garip bir ruh halinde olmama rağmen beni mutlu eden, orada olduğunu bildiğim güzel insanlar. Siz de çok tatlısınız!
Hala beni fark etmemiş olanlar, siz de çok tatlısınız!

Blog açmadan önce bazılarınızın gizli hayranıydım. Belkim orda burda itiraf falan etmiş olabilirim. Hiç beklemezken beni okuduğunuzu fark ettim. Öyle bir sevindim ki anlatamam. Yani. Aslında belki de ego tatmini gibi gözüküyordur. Belki de gerçekten öyledir ama bilin istedim ülen!
Tabii bunu yazmak uzun zamandır aklımdaydı ama bazı şeyler beni tetikledi diyelim. Aldım gazı gidiyorum. Ehhehe…
Burda çok neşeliymiş gibi yazıyorum falan ama bilgisayar başında bir şeyler hazırlamaktan götüm sandalyeye yapıştı resmen! Zavallı… Bugün altı saat kütüphanede oksijensiz kalmak pahasına grup arkadaşlarımla ödev hazırladık. Bu sırada saçma sapan sebeplerden gülmeler kıkırdamalar ve kımıldamalar başladı tabii. Sıkıntılı kıpraşmalar sonucunda karşımızda oturan bayların ayaklarını öyle çok dürtükledik ki zavallılar bağdaş kurup oturacaktı neredeyse. Lavabo, ve abur cubur ihtiyacından dolayı da yanımızdakileri zırt pırt yerinden kaldırdık. Sonra da utanmadan yemeğe çıkıp bilgisayarlarımızı emanet ettik. Eleman öyle bir sinirlenmiş ki “Bakar oluruz, bakar oluruz” derken suratını kapatıp yüzümüze bile bakmadı. Sonra eve dönerken ne mi oldu? Hı çok merak ettiniz değil mi? Bir elimde bilgisayar çantası diğer elimde savrulan kol çantamla yanımdan geçip giden otobüsün peşinden koştum. Ne gerek vardı bunu söylememe? Neşeliyim ya saçmalıyorum hoş görün. Eee bu yukarıda neşeliymiş gibi yazıyorum falan demişti orda neşeli değildi burda neşeli olur mu öyle şey? Oluyormuş.

Öyle bir daha düşünmeden, ikinci kez okumadan yazdım gitti...

Özetle sizi sevdiğimi söylemeye geldim. Hepinize teşekkür ediyorum. Bu kadar.

Kısa süre içinde daha güzel döneceğim…

5/25/2014

ayarsız nefes




1. sayfa
Aylar sonra ilk kez yazmak için masanın başına oturdum. Şu an kelimeleri ne kadar doğru kullandığımı bilmiyorum. Bacaklarımı kastığımı ve düzgün nefes almadığımı hissediyorum. Bazen de bir sonraki harfin ne olduğunu düşünüyorum. Acınası…
Yazacak çok şeyim var ama aynı zamanda da hiçbir şeyim yok. Bir anneler günü, birkaç piknik, bir mezuniyet töreni, bir balo ve bir sürü felaket oldu yazmadığım zamanlarda. Sadece bunlar da değil ama hafızamda en iyi yer edenler bunlarmış demek ki.  Unutuyorum. Nasıl oluyor bilmem. Unutuyorum işte. Sanırım unutmak hem bir lütuf hem de bir lanet… Bunu daha önce de söylemiş olmalıyım. Söyledim mi? Bilmiyorum…. İşte bunu da unutmuşum.
Galiba biraz aptalım. Zaman konusunda… Çarşamba ve perşembeyi hep karıştırırım mesela. Haziran ve eylülü de… Halbuki kaç ay var aralarında. Sonra bir yerden bir yere ortalama kaç dakikada ulaşılır hesaplayamam. Bu yüzden erken giderim buluşma noktalarına. Galiba yalan söyledim. Geç kaldığım da oluyor çünkü. Zaten çoğunlukla demiştim. Hayır, yalan değil…
Nefesim düzeldi ama bacaklarım hala gergin. Kağıt kalemin sırt çevirmesinden korkuyor bedenim. Beden korkar mı? Yoksa ruh mudur korkuyu hisseden? İşin içinde hissetmek varsa beden mi demeliyim? Bilmiyorum…
İçim sıkılıyor. İnsanlar çalışıp çabalarken, ben işin yarısından fazlasını halletmiş olmama rağmen pes ediyorum. Aptalca! Böyle kaybeden onlarca insan görmüş olmama rağmen ders almıyorum.
2. sayfa
Aptalca bir korku var içimde. Yazmaktan, çizmekten korkuyorum. Ya düşündüğüm kadar iyi olmazsa diye. Aptalca işte. Yazım çirkin olursa, çizimlerim çizmek istediğim şeye benzemezse…  Ne kadar eksik bir insanım diye düşünüyorum. Ne kadar da zayıfım.
Başka bir yanım da var. Şımarık, kendini beğenmiş bir yan… Tanıyamıyorum. Anlayamıyorum…
Şu an bir önceki sayfa ile bu sayfanın sol boşluğunun eşit olmadığı düşüncesi beni dağıtıyor. Yani dikkatimi. Yazamıyorum.
Şunu da söylemeden geçemeyeceğim: “İnsanlar ölüyor ve bazı ölümleri aklım almıyor” diyordum. Sanırım hiçbir ölümü aklım almayacak…

5/07/2014

24 gün

Sadece 24 gün kaldı her şeyin bitmesine.
Pardon ama “her şey” derken neyi kastediyorsun canım? Her şeyin okul mu? Ya da bitecek mi gerçekten? O bitince başka şeyler başlamayacak mı?
Başlayacaktı da zavallı beyin unuttu lys başvurusu yapmayı!
Bunun sadece bir unutma olduğunu kabul edemiyorsun değil mi?
Evet edemiyorum. Ben öyle unutkan birisi değilim!
Değil-din! Birkaç yıl önce…
Evet ama…
Aması yok işte biraz da boşver olmaz mı? Geride bırak artık bir yıl sonrasına kadar başka şansın yok. Alternatifleri değerlendir!
Aslında haklısın. Yani haklıyım. Arkadaşım da bugün bunun iyi olduğunu söyledi. “Alternatifin azaldı ve seni hayallerine yaklaştırması bu seçenekten daha muhtemel olan kpss’ye odaklanman daha kolaylaştı.” Dedi. Haklıydı. Artık iş sahibi olmam gerekiyordu ve kim ne derse desin para her kapıyı açmasa da birçoğunu açıyordu.
Sadece duruma odaklanman için biraz zamana ihtiyacın var.
Sanırım haklısın. Yani haklıyım…
Ulan haklıyız da senin hayatında hiç mi iyi bir şey olmuyor diye sorar insan! Ben de sordum bak şimdi işte.
Ben de sordum az önce bi de oturdum enikonu düşündüm! Bak mesela bugün elimdeki valizle otobüs beklerken iş çıkışı, kalabalık olur diye üzülürken bomboş otobüsün ilk yolcusu ben oldum! Bu çok güzel. Sonra köstebek pasta var dolapta, ev yapımı o da çok güzel. Rüyalarım güzel. Yaz geliyor o da güzel.
Lan sıçayım mevsimine bu kadar mı boktan bi hayat yaşıyon!
Bi de birkaç grup arkadaşla görüştüm.

Hııı… Mutsuz seni!

Fotoğrafla var mutluyum ben!

Hııı… Ben de…

5/05/2014

runaway 2

“Sana demiştim tavla atan, okey oynayan amcaların arasında oturmayacağımı. Hoşça kal!”
Masaya oturmadan etrafına bakıp hızla mekanın kapısına yöneldi.
Bunları söylerken bile iç savaşı devam ediyordu. Onu tanıyordum. Aklından geçenleri okuyabiliyordum: Hiç de hoş kalmayacaktım. Gitmemeliydi beni böylece bırakıp. Yanımda olabilecek tek kişi de o değildi; hatta kimsem olmasa kardeşim vardı. Babam bu kadar hastayken yanımda olursa ondan başka beklentilerim de olabilirdi. Hele bir de kaybedersem babamı, ona tutunacaktım.
Benim sıradan bir fabrika çalışanı olduğumu, yanına yakışmadığımı, ellerimin çirkin olduğunu söyler dururdu. Şimdiye kadar bunları yüzlerce kez duymuştum. Yüzlerce kez duyacak kadar görüştük…
Şimdiye kadar ne zaman arasam önce sayar söver sonra da hayatımın nasıl gittiğini, ailemin nasıl olduğunu öğrenmek için sorular sorardı. Belli etmemeye çalışır, endişelenirdi. Çünkü ben hayatı pek de umursamayan, hala ergenlikten çıkamamış, araba ve kızlarla kafayı bozmuş bir aptaldım. Benimle ilgili bir sorunu vardı. Hala var… Seviyor mu sevmiyor mu? Her an değişebiliyor bu ama önemsiyor. Biliyorum.
Masanın üzerine biraz para bırakıp arkasından koştum. Zaten yavaş gidiyordu. Beni bekliyordu biliyordum. Sessizce yanında yürüdüm bir süre.
“Sana ne demiştim!”
“Ne demiştin?”
“Aptal! Böyle yerlerden hoşlanmadığımı söylemiştim!”
“Ne yapalım peki? Nerde oturalım?”
“Hiçbir yerde!”
“Yürüyelim. O da olur…”
“Kıkırdama karı gibi!”
Biliyordum bunu seviyordu. Gülüşümü seviyordu. Görsel olarak değil belki ama kendi tabiriyle karı gibi kıkırdamamı… Sessizlik oldu bir süre. Bir şeyler diyeceğinden emindim ve düşündüğüm gibi tutamadı kendini.
“Baban nasıl oldu?”
“Kötü.”
“Sen…”
“Kötü.”
“Ne diyebilirim ki…”
“Bilmem. Burda olman yeter sanırım.”
“Burda değilim. Gidiyorum.”
***

Yine onu kalabalığın ortasında bıraktım. Dört yıl öncesinde yaptığım gibi. Belki de bilerek aynı noktaya getirdim bilmiyorum. Bu kez bir taksiye atladım ama. Arkamdan gelemeyeceğinden emin olmak istemiştim.
Ben bu şehre bunun için gelmedim ki! Aradan da çıkartabilirdim, evet, ama böyle olmamalıydı. Bu durumdaki bir adama birisi yardım etmeliydi. Ben yapamazdım. Nedenini bilmiyorum ama yapamazdım… Ona haksızlık ederdim. Yanında olmaya çalışsam da ikiyüzlü olurdum. Bu yüzden yapmamalıydım da.
Her neyse…
Beklediğim gibi oldu zaten. Gelmedi.
***

Taksiye binip uzaklaştı ama daha fazla arkasından gitmeyeceğimi de biliyordu. Ben de ısrarcı olmadım. Yapımda yoktu.  Kilometrelerce uzaklaşsa kaç yazar? Ne zaman ihtiyacım olsa benimle olacağını biliyorum. Onun hep bir açık kapısı vardı. Benim için… İyi ki var.


5/01/2014

runaway 1

*Bi kiz gordum, yagmurda islanmisti. Cok islanmisti. Saclarini tariyordu aglaya aglaya. Renkli gozluydu ama yesil mi mavi mi bilemedim.
*Yaslilarin yanina gittim. Sohbetlerini dinledim, onlara acik limonlu cay yaptim, potibor biskuvi ikram ettim. En sevdikleri... Cok tatliydilar . Onlara bakarken gulumsedigimi fark ettim.
*Gokyuzunu izledim. Bulutlu, yagmurlu, gunesli... Gercekten kocaman bir gokyuzu gordum. Oyle binalarin arasina sikismamisti. Buz gibi cimlerin uzerine uzanip oylece izledim. Biraz usudum ama olsundu. Gokyuzu biriktirmem gerekiyordu.
*Karahindiba buldum. Yagmur yaginca bulamayacagim diye korkmustum ama buldum.


4/26/2014

Take a break

Bir hafta boyunca yokum. Şehir değişikliği.
Gökyüzünü daha iyi görebileceğim bir yere gideceğim.
Bir de karahindiba bulmam gerek.
Bu düşünceler beynimi kemirirken nereye kaçıyorum bilmiyorum. Kaçmak istiyorum sadece.
Daha önce hiç denemedim çünkü. Ağlasam da sızlasam da savaştım. Bu sefer de kaçıvereyim. Ne olur ki? Kim zarar görür… Benden başka yani…
“Her şey” yoluna girmeyecek. Sadece biraz daha iyi olacak o kadar.


Not: Okuyamıyorum sizleri. Bazen de okuyorum ama yorum atamıyorum. Çok özlüyorum…