Markete diye çıkıyorum. Ayaklarım
olmadık yollara götürüyor beni. Kulağımdaki şarkılar biz ayrıldık diyor, aşık
olmayalım yarın ne getirir bilemeyiz diyor, eğer geri dönersen filan diyor.
Yüreğim ağzıma geliyor. Hani olur ya gerçekten böyle boğazına yakın bi yerde
atar kalbin, hissedersin. Bilirsin. İşte öyle. Sonra şarkıları içli içli
söylemeye başlıyorum. Ta ki karşıdan yaşlı bir amca gelene dek. Bana bakıyor,
dudakları kımıldıyor. O an çıkartıyorum kulaklığı. Amca görünüşte Up filmindeki
gibi bir tip. Yalnız hımır hımır sesler çıkarıyor. Meğer kendi kendine
konuşuyormuş. Birbirimizle karşılaşıp aramızdaki uzaklığı artırmaya başlayınca
elimdeki market poşetine bakıyorum. Market de değil bildiğin bim poşeti işte.
Tost ekmeğiyle peynir var. Öyle artistik bi durum da değil nasıl kaptırdıysam
kendimi. Neye kaptırdıysam... Sağıma soluma bakıyorum en az on katlı binalar.
Bok var çünkü binalarda. Evet ben de yedinci katta yaşıyorum, cidden bok var...
Neyse şarkılar devam ediyor
etmesine de ben ne aşık olmuşum ne ayrılmışım şu aralar ama öyle boş gezmek
istiyorum sokaklarda. Güneş gözlüğüyle. Saklandığımı zannederek...






