10/27/2015

someone like Kevin

We need to talk about Kevin filmini izlediniz mi? İzlediğimde boşluğa düşmüştüm. Anlamlandıramamıştım ben. Bir süre sonra billurlaştı bir şeyler. Açıldı. Sakinledi. Öyle bir şey oldu işte nedir bilmem. Şimdi Kevin gibi biriyle karşılaştım. Annesiyle olan ilişkisi çok tuhaf. Gözlemleme fırsatım var. Yeteri kadar gözlemlersem yazarım. Belki.
Filmi izlemediyseniz izleyin. Ezra Miller'ı görün.

Bu blogu bok götürdüğünün farkındayız değil mi...

10/25/2015

Günbatımında buzlu su

    Güneş batıyor ve ben biraz gölgede kalmış evimin içinde aydınlatma ve ısınmadan maksimum yararlanma çabasıyla sürekli eşyaların yerini değiştiriyorum. Her gün. Her gün. Her gün.
    Bazı günlerin bazı vakitlerini de birilerini özlemekle geçiriyorum. Mesela geçen haftanın son üç günü her akşamüstünü buna ayırdım. Zaman planlaması konusunda biraz övünebilirim. Neyi ne zaman yapacağımı bilirim. Şimdi mesela öyle çok özlemiyorum. Çünkü hafta sonu başka işlerim var. Market indirimleri takip etmek gibi. Çevredeki üç marketi gezdim bugün. En az üç market olmalı çünkü. Ha ne diyordum, özlemek. Aman özle özle nereye kadar canım! Hayat akıp gidiyor neticede. Ölenle ölünmüyor. İçindeki ateşi söndürmeye yetmese de dondurmak için buz gibi sular ya da buzlu sular iyi geliyor...

10/15/2015

Sulanmış Kaktüsler


Bir sürü kaktüs var. Kollarını açmış gibi duruyorlar. Bir tanesi kalbe benziyor. Birkaçının çiçeği var. Renkleri aynı değil. Kaktüsler…
Aldığım hediye beni utandırıyor. Kendimden utanıyorum. Kaç lafın arasında geçmiş benim bile unuttuğum bir tişört. Bir forma. Futbolla ilgilenmiyorum ama olsaydı ne güzel olurdu dediğimi hatırlıyorum. Unutuyorum sonra.
Günlerden dün. Yurt dışından dönecek birisi var. Önceki gece uyumamışım. Tırlatmışım azıcık. Bir şeyler hatırlamışım. Hatırladıkça hatırlamışım. Ağlamışım biraz. Birçok… Göz kapaklarımın katlandığı yer yok olana dek… Günlerden dün, sabah uyanır uyanmaz duş almış sokağa fırlamışım. Tabii ki güneş gözlüklerimin arkasında… Neredeyse yağmur yağacak, kapalı hava ama yine de ışık var. Ne yapacağımı bilmeden dolaşmışım, oturmuşum, kalkmışım, konuşmuşum kendi kendime. Akşama kadar… Akşam saat ondan sonra gitmişim birinin yanına, yemişim içmişim sıçmışım tabiri caizse… Caiz olmasa da öyle. Dağıldıkça dağılmışım.
Eve dönmeye karar verdiğimde nispeten erken bir saat. Ev sessiz. Ev boş. Yatak odama geldiğim anda kaktüslere bakıyorum. Bir sürüler. Yanlarında boş bir şişe, dipleri ıslak. Gözüme batıyorlar. Gözlerim yanıyor. Tekmelemek istiyorum, ortalık dağılacak diye vazgeçiyorum. Birisi de kalbe benziyor zaten.
Sadece uyumak istiyorum.

Yatağımın üzerinde bir forma. Sahte. Giyer miyim diye düşünüyorum. Ama sahte. Kendimden utanıyorum. Düşünmem gereken kimin bıraktığıyken yaptığım ilk şey etiketine bakmak oluyor. Sahte. Aman diyorum evde giyerim ne olacak. Utancımdan ölmek istiyorum. Kaç saat öyle durduğunu düşünüyorum. 

10/02/2015

Nefes ve teşekkür


Bugün eski yazıları okudum çocuklar... Beni ilk takip edenlere, ilk yorum yapanlara ve son zamanlarda yazıların fazlaca aralıklı gelmesine rağmen gelen yeni takipçilere teşekkür edecektim. Duygusal bir kapanış yapacaktım ama…
İçine sıçtım duygusal halimin ve şu an çekirdek çitlemek, Supernatural, tılsımgaçlar, zihinsel iletişim, ellerin senkronize hareketlerinin sebepleri gibi şeyler üzerine derin(!) muhabbetler eşliğinde yazıyorum. Çay da var. Soğuk. Soğudu…
Tüm sosyal medyayı turlayıp gelip soluğu burada alıyorum işte. Başka bir deyişle en iyi nefes aldığım yer burası gibi geliyor.
Sizi seviyorum çocuklar.

Hoşça kalın.

Bir de tespit ekleyeyim: Blog başlıklarımı çoğunlukla "ve" bağlacı kullanarak oluşturmuşum.
Şimdi hoşça kalabilirsiniz.

9/19/2015

tarçınsız kurabiye mektubu 6




Bugün o geldi Kenan. Yazmayacaktım sana. Onca yanlışlık ve yalnızlıkla baş etmeyi neredeyse öğrenmiştim. Bütün yazdıklarımı zarflara koymuş, birbirine sıkıca bağlayıp atmıştım bir köşeye. Ama o geldi, iştahım, uykum kaçtı. Özlemiştim işte... Onu özlemektense seni özlemeyi tercih ettim. Etmeliydim. 
Telefon ettiğinde sigaraya başladığını fark ettim. Seni hatırlattı. Telefonda konuşurken yaktığın sigaraları. Hararetli bi şeyler anlatırken sigaradan bi nefes çekmek için verdiğin molalardaki bekleyişlerimi.  Tatlı tatlı... Bir sonraki kelimeyle birlikte dudaklarının arasından çıktığını bildiğim göremediğim dumanı... Seni hatırlamalıydım çünkü o salt acıydı sen tatlı bir sızıydın ve ben acı filan istemiyordum hayatımda. Yaklaşık beş yıl kaçmıştım şimdi mi kucaklayacaktım...
"Bu yaptığın da yetişkinlerin hayatına kendi elleriyle eklediği zorluklardan" dedim hatırlamasını umarak. Bir konuşma geçmişti aramızda. Çocukların içinden geldiği gibi yaşaması ve yetişkinlerin kendi hayatlarını entrika ve acılarla bile bile zorlaştırmasıyla ilgili. Hatırlamadı.
"Ne demek istediğini anlayamadım" dedi. Güldüğünü gördüm. Evet gördüm. Köşeli parantez gibi gerilen yanak kaslarını... Kısılan gözlerini. Kirpiklerini. Alnında, saçlarıyla gizlediği benini gördüm. Görmesem daha iyiydi...
"Uyuyayım mı" dedim. "Uyuyayım ve bugün konuştuklarımızı unuttuğumuzda uyanayım. Bir tık daha kolay olan hayatlarımıza devam edelim."
Sessizlik oldu. Sigara... "Olur" dedi "Tabii ki." Dumanı üflemesini bekledim, kapatmadım telefonu. Seni hatırlatsın diye bekledim. "İyi geceler"in harfleri arasında biraz duman dağıldı. Hatırlamadım. Sen böyle yapmazdın. Sen sigara filan içmezdin Kenan...


9/12/2015

Canavar ve ferahlık

    İçinde bir canavar taşımak hiç de kolay değil. Kaydını tutmaya başladım artık. Ne yaparsa not alıyorum. Bitirmesi için derin nefeslerle ona kadar sayıyorum. Sırtımı duvara mı yaslasam öylece sabit mi dursam derken birkaç saniye daha geçiyor ve acaba delirdim mi diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Bunu düşünürken birkaç saniye daha geçiyor. Gülümsüyorum zaman geçiveriyor diye. Sonra korkuyorum niye gülümsüyorsam diye...
    Biraz daha zaman geçiyor. Şimdiye kadar nefesimi tutmuşum gibi ama o boğulma hissi yok. Demek ki tutmamışım.
    İçimde bir boşluk. Eşyası azaltılan oda gibi ferahlamış sanki... Yer açılmış. "Yeni öfkelere mi?" diye düşünüp yazmaya karar veriyorum.


8/26/2015

Güneş gözlüğü


Markete diye çıkıyorum. Ayaklarım olmadık yollara götürüyor beni. Kulağımdaki şarkılar biz ayrıldık diyor, aşık olmayalım yarın ne getirir bilemeyiz diyor, eğer geri dönersen filan diyor. Yüreğim ağzıma geliyor. Hani olur ya gerçekten böyle boğazına yakın bi yerde atar kalbin, hissedersin. Bilirsin. İşte öyle. Sonra şarkıları içli içli söylemeye başlıyorum. Ta ki karşıdan yaşlı bir amca gelene dek. Bana bakıyor, dudakları kımıldıyor. O an çıkartıyorum kulaklığı. Amca görünüşte Up filmindeki gibi bir tip. Yalnız hımır hımır sesler çıkarıyor. Meğer kendi kendine konuşuyormuş. Birbirimizle karşılaşıp aramızdaki uzaklığı artırmaya başlayınca elimdeki market poşetine bakıyorum. Market de değil bildiğin bim poşeti işte. Tost ekmeğiyle peynir var. Öyle artistik bi durum da değil nasıl kaptırdıysam kendimi. Neye kaptırdıysam... Sağıma soluma bakıyorum en az on katlı binalar. Bok var çünkü binalarda. Evet ben de yedinci katta yaşıyorum, cidden bok var... 
Neyse şarkılar devam ediyor etmesine de ben ne aşık olmuşum ne ayrılmışım şu aralar ama öyle boş gezmek istiyorum sokaklarda. Güneş gözlüğüyle. Saklandığımı zannederek...