9/19/2015

tarçınsız kurabiye mektubu 6




Bugün o geldi Kenan. Yazmayacaktım sana. Onca yanlışlık ve yalnızlıkla baş etmeyi neredeyse öğrenmiştim. Bütün yazdıklarımı zarflara koymuş, birbirine sıkıca bağlayıp atmıştım bir köşeye. Ama o geldi, iştahım, uykum kaçtı. Özlemiştim işte... Onu özlemektense seni özlemeyi tercih ettim. Etmeliydim. 
Telefon ettiğinde sigaraya başladığını fark ettim. Seni hatırlattı. Telefonda konuşurken yaktığın sigaraları. Hararetli bi şeyler anlatırken sigaradan bi nefes çekmek için verdiğin molalardaki bekleyişlerimi.  Tatlı tatlı... Bir sonraki kelimeyle birlikte dudaklarının arasından çıktığını bildiğim göremediğim dumanı... Seni hatırlamalıydım çünkü o salt acıydı sen tatlı bir sızıydın ve ben acı filan istemiyordum hayatımda. Yaklaşık beş yıl kaçmıştım şimdi mi kucaklayacaktım...
"Bu yaptığın da yetişkinlerin hayatına kendi elleriyle eklediği zorluklardan" dedim hatırlamasını umarak. Bir konuşma geçmişti aramızda. Çocukların içinden geldiği gibi yaşaması ve yetişkinlerin kendi hayatlarını entrika ve acılarla bile bile zorlaştırmasıyla ilgili. Hatırlamadı.
"Ne demek istediğini anlayamadım" dedi. Güldüğünü gördüm. Evet gördüm. Köşeli parantez gibi gerilen yanak kaslarını... Kısılan gözlerini. Kirpiklerini. Alnında, saçlarıyla gizlediği benini gördüm. Görmesem daha iyiydi...
"Uyuyayım mı" dedim. "Uyuyayım ve bugün konuştuklarımızı unuttuğumuzda uyanayım. Bir tık daha kolay olan hayatlarımıza devam edelim."
Sessizlik oldu. Sigara... "Olur" dedi "Tabii ki." Dumanı üflemesini bekledim, kapatmadım telefonu. Seni hatırlatsın diye bekledim. "İyi geceler"in harfleri arasında biraz duman dağıldı. Hatırlamadım. Sen böyle yapmazdın. Sen sigara filan içmezdin Kenan...


9/12/2015

Canavar ve ferahlık

    İçinde bir canavar taşımak hiç de kolay değil. Kaydını tutmaya başladım artık. Ne yaparsa not alıyorum. Bitirmesi için derin nefeslerle ona kadar sayıyorum. Sırtımı duvara mı yaslasam öylece sabit mi dursam derken birkaç saniye daha geçiyor ve acaba delirdim mi diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Bunu düşünürken birkaç saniye daha geçiyor. Gülümsüyorum zaman geçiveriyor diye. Sonra korkuyorum niye gülümsüyorsam diye...
    Biraz daha zaman geçiyor. Şimdiye kadar nefesimi tutmuşum gibi ama o boğulma hissi yok. Demek ki tutmamışım.
    İçimde bir boşluk. Eşyası azaltılan oda gibi ferahlamış sanki... Yer açılmış. "Yeni öfkelere mi?" diye düşünüp yazmaya karar veriyorum.


8/26/2015

Güneş gözlüğü


Markete diye çıkıyorum. Ayaklarım olmadık yollara götürüyor beni. Kulağımdaki şarkılar biz ayrıldık diyor, aşık olmayalım yarın ne getirir bilemeyiz diyor, eğer geri dönersen filan diyor. Yüreğim ağzıma geliyor. Hani olur ya gerçekten böyle boğazına yakın bi yerde atar kalbin, hissedersin. Bilirsin. İşte öyle. Sonra şarkıları içli içli söylemeye başlıyorum. Ta ki karşıdan yaşlı bir amca gelene dek. Bana bakıyor, dudakları kımıldıyor. O an çıkartıyorum kulaklığı. Amca görünüşte Up filmindeki gibi bir tip. Yalnız hımır hımır sesler çıkarıyor. Meğer kendi kendine konuşuyormuş. Birbirimizle karşılaşıp aramızdaki uzaklığı artırmaya başlayınca elimdeki market poşetine bakıyorum. Market de değil bildiğin bim poşeti işte. Tost ekmeğiyle peynir var. Öyle artistik bi durum da değil nasıl kaptırdıysam kendimi. Neye kaptırdıysam... Sağıma soluma bakıyorum en az on katlı binalar. Bok var çünkü binalarda. Evet ben de yedinci katta yaşıyorum, cidden bok var... 
Neyse şarkılar devam ediyor etmesine de ben ne aşık olmuşum ne ayrılmışım şu aralar ama öyle boş gezmek istiyorum sokaklarda. Güneş gözlüğüyle. Saklandığımı zannederek...


6/13/2015

Tamam, hayvancıkları yemeyelim de...


 Yazacak bir sürü şey birikti. Tarçınlı kurabiye mektuplarına devam etmek istiyorum. D. ve Nick içinden çıkılmaz bir halde olabilir...
Ama bunları değil beynimi kemiren bir şeyi yazacağım: Neden et yiyoruz? Evet, neden? Bu soruyu daha fazla erteleyemeyeceğim.
Bazı insanlara sorduğumda "Çünkü yememiz için yaratılmışlar" diyorlar. Evet canım dünyada bize ekmek arası olmaktan başka bi gram faydası yok. Emir mi verilmiş yiyeceksin diye? -cidden var mı böyle bir şey?-
Hadi yemesek hayvancıkları, bitkicikleri yiyoruz. Yani onların canı yok mu? Lahana, turp, ıspanak da canlı değil mi? Elma, ağacı şenlikli etmiyor mu? Gülmüyor koşmuyor konuşmuyor diye illa yiyelim mi?
İçimdeki iki keyaki birbirine laf anlatamıyor. Mantıklı bir sebep arıyorum.

Gute nacht!

5/29/2015

Düşünme, mutlu öl.






Siyah ya da beyaz olsak. Doğrudan deyiversek aklımızdakileri. Dolandırmasak lafı. Su isterken "bardak da ne uzakmış ay" demesek. Bok mu var? Enerji boşa gidiyo. İsraf.
Sonra mesela kadın konuşmuş arkandan. Öyle böyle değil. Hırsından çatlamış kudurmuş. Sen de kulak misafiri olmuşsun. Titremişsin. Ne yapacağını bilememişsin. Bi insanın ne kadar korkunç olabileceğini ilk kez görmüşsün. Yanlışlıkla. Hem de tatlı bi insanın. Ama akşamına gelmiş sana "seni çok seviyorum" diyor. Demese ya. Biliyorum ben ne kadar sevdiğini. Ha mesela bu tipe zorla gülüp "ehehehe" yapacağımıza bi derinden "hassiktirordangözümgörmesinsenniii!" derken bi ayağımızı yere vursak. İleri doğru atılsak top oynayan çocukları korkutan göbekli amca gibi. Korksa da yaklaşamasa bi daha abuk subuk konuşamasa. Çünkü belli, anlatsan anlamayacak. Boktan, sahte hayatına benden uzakta devam edip neşe içinde dedikodu yaparken ölsün. Ben gibi "Bir ünson nödön bu tür bir dovronuş sörgülör humm. Bunun derinine inelim hummm. Hummm du bön bunu tortuşcok bür uzmon bulcom" derken değil. Mutlu lan. Mutlu.
Düşünme,  mutlu ol, mutlu öl.


5/21/2015

yağmur ve çocuk

   

Karşı balkonda üç yaşında bir çocuk. Kollarını uzatıyor yağmur avuçlarına düşsün diye. Düşmüyor. Yetişemiyor ki. Sonra da sokağa fırlayıveriyor. Annesi evde değil, dedesi var. Yaşlı, o da koşup duran çocuğa yetişemiyor. Pes ediyor.
Birkaç yetişkin de kaçıyor saçak altlarına. Ben de bahçeye mi çıksam diyorum pencereyi mi açsam. Düşünürken geçiyor zaman. Geç oluyor işte...

5/13/2015

Mutluluktan ölünür mü?

   Şu anda bir tren yolculuğu yapıyorum gün batımı eşliğinde yeşil tarlalar içinde... Sanki bir animenin içindeymişim gibi. Slice of life mı deniyor?


Bir de çok duygulandırdınız beni. Hala yazılarımı okuyup yorum yapıyorsunuz... Güzelsiniz. Çok güzel...