5/21/2015

yağmur ve çocuk

   

Karşı balkonda üç yaşında bir çocuk. Kollarını uzatıyor yağmur avuçlarına düşsün diye. Düşmüyor. Yetişemiyor ki. Sonra da sokağa fırlayıveriyor. Annesi evde değil, dedesi var. Yaşlı, o da koşup duran çocuğa yetişemiyor. Pes ediyor.
Birkaç yetişkin de kaçıyor saçak altlarına. Ben de bahçeye mi çıksam diyorum pencereyi mi açsam. Düşünürken geçiyor zaman. Geç oluyor işte...

5/13/2015

Mutluluktan ölünür mü?

   Şu anda bir tren yolculuğu yapıyorum gün batımı eşliğinde yeşil tarlalar içinde... Sanki bir animenin içindeymişim gibi. Slice of life mı deniyor?


Bir de çok duygulandırdınız beni. Hala yazılarımı okuyup yorum yapıyorsunuz... Güzelsiniz. Çok güzel...

5/11/2015

Domateslere kafayı takmış olabilirim.

Ders çalışmam gerekiyor. Hayatımı değiştireceğine inandırıldığım bir sınav için. Uzun zamandır da eğitim hayatım boyunca çalışmadığım kadar çalışıyorum. Düşünmeden. Tam da beklendiği gibi. Birilerinin çocukları oluyor, birileri kutlama yapıyor, kar yağıyor, çiçekler açıyor, insanlar değişiyor, taşınıyorum, taşındığım yere uyum sağlıyorum, tatile gidiyorum falan filan... Sürekli çalışıyorum. Ne değişecek bilmiyorum. Resmen inekliyorum çünkü. Hayata ara vermiyorum. Yine her türlü faaliyetim var. Sadece "Neden çalışıyorum?" sorusunu sormamaya dikkat ediyorum. Yoksa afallıyorum. Domatesler filan geliyor aklıma. Bahçe domatesleri, su sesi, çiçek kokuları ve çekirgeler. Çadır ya da kulübe. Uzaklar... Sonra kovalıyorum nedense bunları.

Çalışmaya devam ediyorum.
Kalemimin ucunun ne kadar yumuşak olduğunu fark ediyorum. Bir ağız çiziveriyorum, üzerine bir burun, çalıştıklarım sanki kulaklarımdan çıkıp başımın üstünde silinip gidiyor. İki de göz çiziyorum. Gölgelendirmeler yapıyorum. Zihnim bomboş kalıyor... Ben daha önce ne yapıyordum diye düşünmeden edemiyorum. Sanırım uzun zamandır yanlış bir iş yapıyorum diyorum. Sonra yazıyorum bunları. İşte böyle.
Şimdi çalışmaya devam etmem gerek.
Tünaydınlar.


4/15/2015

Kediler ve çiçekler

Yeni bir yer buldum. Sokakta çocuklar yakartop oynuyor. Bozuk paralarını birleştirip paylaşılabilir abur cuburlar alıyorlar bakkaldan. Maksat çeşit bol olsun hepsinden tadılsın. Bakkal var. Hatta bakkaliye. Sokağın başında bir teyze var. Tek katlı evi. Camlara kağıtlar yapıştırmış. Kitap isimleri yazıyor. Kimse bilmiyor onların kitap olduğunu. Kadını deli sanıyorlar. Halbuki kadın gün aydınlanırken dışarı çıkıp köşebaşlarına kuş yemi koyuyor. Sokağın kedilerini de evinin arka bahçesinde besliyor. Çok kedi var burada. Nostaljik demir parmaklıklı pencereler var birinci katlarda. Birinci kat dediysem giriş kat. Sokakla bir işte... Çiçekler var camların önünde. Rengarenk çiçekler.
Şimdi diyorum burada çiçekli bir evde kalsam. Payıma düşen kediyi alsam... Ne güzel olur. 


3/14/2015

Diyalog

   Telefondaki seste bir gülümseme hissediliyordu.
   -Sen haklıydın...
   -Beni tanıyorsun. Aklımdan geçenleri de biliyorsun değil mi? Susmak istiyorum çünkü. 
   -Tahmin edebiliyorum. Mesela seni birazcık tanıyorsam sessizce gidebilecek ya da sessizce devam edebilecek birisi değilsin. Beni bırakıp gidebilecek birisi hiç değilsin.
   -Ben de seni tanıyorsam özgüveni o kadar yüksek birisi değilsin.
   -Belki... Neyse. Şu anda planın benimle görüşene kadar sessiz kalmak. Buluşma anına saklıyorsun tüm öfkeni. Ağzına geleni saymayı düşünüyorsun. Belki çocukça ama dövebilirim bile diyorsun içinden. An itibariyle vazgeçtin bu fikirden. Güç dengesini daha doğrusu dengesizliğini düşündün. Engel olursam daha çok sinirlenir, hırsını alamazsın. Bir sürü soru sorup biraz da sövmenin kafana yattığı an şu andır. Belki boşluğuna getirir bir tokat yapıştırırım diyorsun. Bir ihtimal... Bunu hakettim değil mi?
   Şu an boşta kaldın. Karşılaşma anı gözünde canlandı. Şimdi de son görüşmemiz. D'nin evindeki... Yağmur, şarkı. "This might be the last time..." diye sözleri olan. Kafanı toplayıp şu ana döndün. Dönemedin. İleri gittin azıcık. Karşılaşma anı... Kafana dank etti. Her zaman yaptığım gibi kollarımı açarsam... Yapmasa keşke diye düşünüyorsun. Ama üzgünüm yapacağım. Çünkü özledim ve bencilim. Keşke bu kadar duygusala bağlamasan... Ağlayacaksın biliyorum. Sövsen de sarılsan da tek kelime etmesen de ağlayacaksın.
   Bak ne diyeceğim... Yalnız öyle hemen celallenmek yok. Beraber diyorum, ne iyi gideriz. Şşşt! Kime diyorum? Tamam tamam. Şaka! Şaka dedim... Son söylediklerim yani. Tahminlerimin çoğu doğru çıktı değil mi? Heey!
   -Ben seni sonra ararım...

3/12/2015

içses VS dışses FIGHT!

Yazıp yazıp sil şimdi. Bir şeylerden kaçmaya, kendini yorup unutmaya git. Gezenti desinler. Elbet birileri görüyor ya hani. Senin aklın gezenti. Yerinde yok. O yüzden siliyorsun ya... Sonra biraz daha yalnız kal. Depresif takıl. Hep mi gökkuşağı sıçıcan. Ay afedersin. Senin edepli tarafın söylemez böyle. Süperegon uyarır. Ama burada hep idler hakimiyette canım... Diyorum ki şu mektup. Kurabiyeli murabiyeli. Artık çıkar ortaya onu.
Ne kadar istersen o kadar yemek ye. Tabağını dolduranları da artıklarınla boğuver. Çünkü şişko denmeyeceği gibi insanlara ve balık etli ve öyle şeylerle kandırılmayacağı gibi... Yüz gramla doyabilen ya da bir kamyon yese de kilo almayan insanlara da zayıfsın sen nerene yiyorsun, yesen belli olurdu bikbik etme. Deli kuvveti vardır onlarda. Sıkıverirler boğazını oracıkta. Ya da senin kompleksini görür sen de azıcık tutuver boğazını der. Damarına basma işte. Sıçar ağzına. Bakmaz yüzüne. Yapma sen ya ne gerek var. İnsanlıktan çıkarma zayıfı da. Hem ne gerek var gramaja göre insan sınıflamaya...
Bi gün "emaaağn sen yesen belli olur"  dediğin kişinin ciddi bi hastalığı çıkar, üzülürsün ağzından çıkanlara. Üzül de bence zaten.
Gutnayt içses. Gutnayt dışses.



3/02/2015

Bambu ve kedi üzerine

Taslaklar birikmiş şuralarda. Son kullanma tarihleri geçti geçecek.
Neyse boş ver şimdi onları. Diyorum ki kaçsan birazcık.
Nereye? Daha çok tanıdık suratın olduğu o kalabalık şehre mi? Aptal mısın sen?
Aptal değilim ama… Aması yok işte kaçamam. Kendimden kaçamam.
Bazen sabır sınırımın sonunda olduğumu hissedip birazcık daha sabredeyim diyorum. Bazen de küçücük şeylere sövüveriyorum. “Sövüveriyorum” deyince ne tatlı gözüktü değil mi? Kelimeler böyle güzel işte. Çünkü büyük olaylarda konuşursam ortalığı birbirine katarım biliyorum.
Bunları neden anlatıyorsun şimdi?
Bugünü sevmediğim sözcüklerden birini kullanma günü ilan ediyorum: “Bilmiyorum.”
Birisi bana kedi almazsa ölecekmiş gibi hissediyorum. Aslında ölmenin nasıl bir his olduğunu bilmiyorum. Yani hissettiğimi sandığım şey bu olamaz.
Trafik ışıkları göz kırpan kırmızı halini almadıkça gelemiyorum buralara.
Kendimden kaçamıyordum ya. Hani her şey insanın aklında, kalbinde, içinde bir yerde bitiyor ya. Öyle denir ya hani. Diyorum ki şöyle aklıma bir kulübe inşa etsem. Eşyalarım bambudan olsa. Etraf da hep yeşil olsa. Biraz da güneş olsa. Ben kendimi bitki zannederim çoğu zaman çünkü. Bitkiler de güneşsiz yaşayamazlar. En çok su içsem orda. Belki de bitki çayı filan. Kitabım olsa bi tane ama tatlı bi kitap, incecik ama dolu dolu... Müzik istemiyorum. Dinleyecek daha güzel şeyler olacaktır elbet. Yaprak sesi mesela.
…
Daha fazla dayanamayacağım.

Artık bana kedi alın.

Kuroshitsuji- Sebastian