Bir sürü kaktüs
var. Kollarını açmış gibi duruyorlar. Bir tanesi kalbe benziyor. Birkaçının
çiçeği var. Renkleri aynı değil. Kaktüsler…
Aldığım hediye
beni utandırıyor. Kendimden utanıyorum. Kaç lafın arasında geçmiş benim bile
unuttuğum bir tişört. Bir forma. Futbolla ilgilenmiyorum ama olsaydı ne güzel
olurdu dediğimi hatırlıyorum. Unutuyorum sonra.
Günlerden dün.
Yurt dışından dönecek birisi var. Önceki gece uyumamışım. Tırlatmışım azıcık.
Bir şeyler hatırlamışım. Hatırladıkça hatırlamışım. Ağlamışım biraz. Birçok…
Göz kapaklarımın katlandığı yer yok olana dek… Günlerden dün, sabah uyanır
uyanmaz duş almış sokağa fırlamışım. Tabii ki güneş gözlüklerimin arkasında…
Neredeyse yağmur yağacak, kapalı hava ama yine de ışık var. Ne yapacağımı
bilmeden dolaşmışım, oturmuşum, kalkmışım, konuşmuşum kendi kendime. Akşama
kadar… Akşam saat ondan sonra gitmişim birinin yanına, yemişim içmişim sıçmışım
tabiri caizse… Caiz olmasa da öyle. Dağıldıkça dağılmışım.
Eve dönmeye
karar verdiğimde nispeten erken bir saat. Ev sessiz. Ev boş. Yatak odama
geldiğim anda kaktüslere bakıyorum. Bir sürüler. Yanlarında boş bir şişe,
dipleri ıslak. Gözüme batıyorlar. Gözlerim yanıyor. Tekmelemek istiyorum, ortalık
dağılacak diye vazgeçiyorum. Birisi de kalbe benziyor zaten.
Sadece uyumak
istiyorum.
Yatağımın
üzerinde bir forma. Sahte. Giyer miyim diye düşünüyorum. Ama sahte. Kendimden utanıyorum.
Düşünmem gereken kimin bıraktığıyken yaptığım ilk şey etiketine bakmak oluyor.
Sahte. Aman diyorum evde giyerim ne olacak. Utancımdan ölmek istiyorum. Kaç saat
öyle durduğunu düşünüyorum.