4/15/2015

Kediler ve çiçekler

Yeni bir yer buldum. Sokakta çocuklar yakartop oynuyor. Bozuk paralarını birleştirip paylaşılabilir abur cuburlar alıyorlar bakkaldan. Maksat çeşit bol olsun hepsinden tadılsın. Bakkal var. Hatta bakkaliye. Sokağın başında bir teyze var. Tek katlı evi. Camlara kağıtlar yapıştırmış. Kitap isimleri yazıyor. Kimse bilmiyor onların kitap olduğunu. Kadını deli sanıyorlar. Halbuki kadın gün aydınlanırken dışarı çıkıp köşebaşlarına kuş yemi koyuyor. Sokağın kedilerini de evinin arka bahçesinde besliyor. Çok kedi var burada. Nostaljik demir parmaklıklı pencereler var birinci katlarda. Birinci kat dediysem giriş kat. Sokakla bir işte... Çiçekler var camların önünde. Rengarenk çiçekler.
Şimdi diyorum burada çiçekli bir evde kalsam. Payıma düşen kediyi alsam... Ne güzel olur. 


3/14/2015

Diyalog

   Telefondaki seste bir gülümseme hissediliyordu.
   -Sen haklıydın...
   -Beni tanıyorsun. Aklımdan geçenleri de biliyorsun değil mi? Susmak istiyorum çünkü. 
   -Tahmin edebiliyorum. Mesela seni birazcık tanıyorsam sessizce gidebilecek ya da sessizce devam edebilecek birisi değilsin. Beni bırakıp gidebilecek birisi hiç değilsin.
   -Ben de seni tanıyorsam özgüveni o kadar yüksek birisi değilsin.
   -Belki... Neyse. Şu anda planın benimle görüşene kadar sessiz kalmak. Buluşma anına saklıyorsun tüm öfkeni. Ağzına geleni saymayı düşünüyorsun. Belki çocukça ama dövebilirim bile diyorsun içinden. An itibariyle vazgeçtin bu fikirden. Güç dengesini daha doğrusu dengesizliğini düşündün. Engel olursam daha çok sinirlenir, hırsını alamazsın. Bir sürü soru sorup biraz da sövmenin kafana yattığı an şu andır. Belki boşluğuna getirir bir tokat yapıştırırım diyorsun. Bir ihtimal... Bunu hakettim değil mi?
   Şu an boşta kaldın. Karşılaşma anı gözünde canlandı. Şimdi de son görüşmemiz. D'nin evindeki... Yağmur, şarkı. "This might be the last time..." diye sözleri olan. Kafanı toplayıp şu ana döndün. Dönemedin. İleri gittin azıcık. Karşılaşma anı... Kafana dank etti. Her zaman yaptığım gibi kollarımı açarsam... Yapmasa keşke diye düşünüyorsun. Ama üzgünüm yapacağım. Çünkü özledim ve bencilim. Keşke bu kadar duygusala bağlamasan... Ağlayacaksın biliyorum. Sövsen de sarılsan da tek kelime etmesen de ağlayacaksın.
   Bak ne diyeceğim... Yalnız öyle hemen celallenmek yok. Beraber diyorum, ne iyi gideriz. Şşşt! Kime diyorum? Tamam tamam. Şaka! Şaka dedim... Son söylediklerim yani. Tahminlerimin çoğu doğru çıktı değil mi? Heey!
   -Ben seni sonra ararım...

3/12/2015

içses VS dışses FIGHT!

Yazıp yazıp sil şimdi. Bir şeylerden kaçmaya, kendini yorup unutmaya git. Gezenti desinler. Elbet birileri görüyor ya hani. Senin aklın gezenti. Yerinde yok. O yüzden siliyorsun ya... Sonra biraz daha yalnız kal. Depresif takıl. Hep mi gökkuşağı sıçıcan. Ay afedersin. Senin edepli tarafın söylemez böyle. Süperegon uyarır. Ama burada hep idler hakimiyette canım... Diyorum ki şu mektup. Kurabiyeli murabiyeli. Artık çıkar ortaya onu.
Ne kadar istersen o kadar yemek ye. Tabağını dolduranları da artıklarınla boğuver. Çünkü şişko denmeyeceği gibi insanlara ve balık etli ve öyle şeylerle kandırılmayacağı gibi... Yüz gramla doyabilen ya da bir kamyon yese de kilo almayan insanlara da zayıfsın sen nerene yiyorsun, yesen belli olurdu bikbik etme. Deli kuvveti vardır onlarda. Sıkıverirler boğazını oracıkta. Ya da senin kompleksini görür sen de azıcık tutuver boğazını der. Damarına basma işte. Sıçar ağzına. Bakmaz yüzüne. Yapma sen ya ne gerek var. İnsanlıktan çıkarma zayıfı da. Hem ne gerek var gramaja göre insan sınıflamaya...
Bi gün "emaaağn sen yesen belli olur"  dediğin kişinin ciddi bi hastalığı çıkar, üzülürsün ağzından çıkanlara. Üzül de bence zaten.
Gutnayt içses. Gutnayt dışses.



3/02/2015

Bambu ve kedi üzerine

Taslaklar birikmiş şuralarda. Son kullanma tarihleri geçti geçecek.
Neyse boş ver şimdi onları. Diyorum ki kaçsan birazcık.
Nereye? Daha çok tanıdık suratın olduğu o kalabalık şehre mi? Aptal mısın sen?
Aptal değilim ama… Aması yok işte kaçamam. Kendimden kaçamam.
Bazen sabır sınırımın sonunda olduğumu hissedip birazcık daha sabredeyim diyorum. Bazen de küçücük şeylere sövüveriyorum. “Sövüveriyorum” deyince ne tatlı gözüktü değil mi? Kelimeler böyle güzel işte. Çünkü büyük olaylarda konuşursam ortalığı birbirine katarım biliyorum.
Bunları neden anlatıyorsun şimdi?
Bugünü sevmediğim sözcüklerden birini kullanma günü ilan ediyorum: “Bilmiyorum.”
Birisi bana kedi almazsa ölecekmiş gibi hissediyorum. Aslında ölmenin nasıl bir his olduğunu bilmiyorum. Yani hissettiğimi sandığım şey bu olamaz.
Trafik ışıkları göz kırpan kırmızı halini almadıkça gelemiyorum buralara.
Kendimden kaçamıyordum ya. Hani her şey insanın aklında, kalbinde, içinde bir yerde bitiyor ya. Öyle denir ya hani. Diyorum ki şöyle aklıma bir kulübe inşa etsem. Eşyalarım bambudan olsa. Etraf da hep yeşil olsa. Biraz da güneş olsa. Ben kendimi bitki zannederim çoğu zaman çünkü. Bitkiler de güneşsiz yaşayamazlar. En çok su içsem orda. Belki de bitki çayı filan. Kitabım olsa bi tane ama tatlı bi kitap, incecik ama dolu dolu... Müzik istemiyorum. Dinleyecek daha güzel şeyler olacaktır elbet. Yaprak sesi mesela.
…
Daha fazla dayanamayacağım.

Artık bana kedi alın.

Kuroshitsuji- Sebastian

2/17/2015

Ne çok düşündük, ne çok öldük...

O çirkin yaratığın yüzünde o kadının tırnak izlerini gördüm ya... Bilmem kaçıncı Özgecan'la ilgili yazma çabamdaki fikirler doluştu beynime. İşkence... Bir insan, bir diğerinin -ki insan demek bile utanç verici- işkence ile ölmesini düşünüyor...Ben nasıl bunları düşünür oldum? Bu cinayeti işleyenler nasıl hala hayatta kalmaya devam edebiliyor? Neden yaşıyorlar? Belki de aptalca ama günlerdir neden yaşadıklarını düşünüyorum. Allah yaşatıyor diyorlar, neden diye soruyor beynim işte engel olamazsın ki düşünmeye...
İdam... Yasalarda olmalı diyorum artık. Benim cılız nefesimle söylememi geçtim binlerce insanın sokağa dökülüp sesini yükseltmesiyle bile olmuyor. Sevgili hükümete, devletçiğimize bakıyor bu işler. Sağ olsunlar maden işçilerinin arkasından yaptıkları gibi taziye dileklerinin yanına bir münafık Fatihası iliştirip geçiştiriyorlar... Bir de akıl veriyorlar sen de okusaydın diye. Bir gecede bir torbadan bir sürü yasa çıkarken ne hikmetse cinayet gibi suçlar için bir tanecik caydırıcı ceza çıkamıyor... Yazık!
Sevmiyorum böyle şeyleri yazmayı. İçim acıyor, uykularım kaçıyor...
Bir de halime acıyorum. Çözüm olarak düşünebildiğim şey dövüşmeyi öğrenmek, yanımda kendimi savunabileceğim şeyler taşımak... Geçici çözümler hiçbir zaman fayda getirmiyor. Bir çocuk kendini nasıl savunsun? Ya da yaşlı bir kadın... İşte böyle boğuluyorum. Sonra da diyorum ki ceza vererek iyi bir yere varılmaz. Bir eğitimci olarak öğrendiklerim bu yönde. Sonra da ne kadar doğru bir eğitim aldığımı düşünüp susuyorum.
Belki de ben bu yazıyı yazarken bir evde bir kadın dövülüyor, bir dolmuşta bir erkek taciz ediliyor ve birisi tecavüze uğruyor. Belki de bir cinayet işleniyor...
Özgecan rahat uyumuyor. Münevver rahat uyumuyor. Madenciler rahat uyumuyor... Şu anda hatırlayamadığım ve hatta bilmediğim yüzlercesi...


2/12/2015

Hi there!


Yazı yazmanın nasıl bir şey olduğunu unutmuşum. Fuhu!(ellerini birbirine kenetleyip parmaklarını çıtırdatır)
Bir süredir yoğundum. Yani eve kapalı ve iki masa (yemek masası ve çalışma masası tabii ki) arasında geçen hayatıma göre… Tatlı telaşların, neşeli zamanların yanında sıkıntılar var. Öfke krizleri var. Kırılan porselenler ve elbette kalpler… Ama geçiyor gidiyor işte. İyi ki geçiyor. Geçenlerde Black Mirror dizisinin bir bölümünü izlemiştim. Gözler geçmişi kaydediyor ve kaydedilenler bir kumanda sayesinde istenen zamanda izlenebiliyordu. Bence korkunçtu. İyi olayları tekrar hatırlamak, kaydetmek güzel ama en sevdiğinizin ölümü, kavgalar, utanç verici anlar…
Burada bloglara yazarken, evde defter tutarken, telefonlarımızın kameralarıyla binlerce fotoğraf çekerken yapmaya çalıştığımız geçmişi zihnimize, ceplerimize, torbalara ve bize yük olabilecek her yere doldurmaya çalışmak aslında. Kaydetmeye, saklamaya çalışmaktan yaşamayı unutuyoruz.
Daha dün kar yağışını izlemek için pencere kenarına oturdum ve yaptığım şey, insanların instagram fotoğraflarına ikişer ikişer tıklamak ve kameramla en güzel karlı fotoğrafı yakalamaya çalışmak oldu. Yaşamayı unutmuştum işte. Hala öyleyim… Uyanıp yiyorum, izlerken yiyorum ve ders çalışırken yiyorum… Ve hayır yüz gram bile almıyorum. Bir yandan da yaşamadığım hayatları kıskanmakla meşgulüm. Ben, ben değilim yani…

Bu bir alıştırma yazısı olsun okuyanım kaldıysa. Sonraki yazı da güzel bir şey olsun.

Kendini tanıyamayan Keyaki.

1/01/2015

Ne biçim yeni yıl


Eski yılın son gününe veda edip yeni yılın ilk günüyle buluşurken her sıradan program ve dizinin içine noel baba, çam ağacı ve birkaç ünlü serpiştirilmiş bir bölümünü izledik. Aynı zamanda biraz da anime… Beynimizi karman çorman ettik. Ondan geriye saydık. Aslında bunu yapan biz değildik. Evin biraz aşağısındaki kafede yeni yıl kutlayanlara teşekkür ediyoruz, bizim için saydılar. Bizim için Fatih Ürek şarkıları söylediler filan. Ben de mandalina yedim. Biraz da yaptığım cevizli kekten…
Biz, kalabalık ama yalnızdık. Halbuki yalnız kalmamak için toplamıştım herkesi.
Eski yeni yıllar gibi olmadı. Aslında yıllar hiç yeni olmuyormuş da çocukken reklamlara, etraftaki ışıklara kanıyormuşuz. O zaman küçüğüz tabi, süsleri püsleri kocaman görüyor minik gözlerimiz. Bir de alışmamış bünye, her yeni yılda yeni bir şey keşfediyor…

Gelin çocukluğumuzu hep beraber özleyelim. Sadece yeni yılları değil başka şeyleri de. Nasılsa değişen bir şey yok.