-Sen haklıydın...
-Beni tanıyorsun. Aklımdan geçenleri de
biliyorsun değil mi? Susmak istiyorum çünkü.
-Tahmin edebiliyorum. Mesela seni birazcık
tanıyorsam sessizce gidebilecek ya da sessizce devam edebilecek birisi
değilsin. Beni bırakıp gidebilecek birisi hiç değilsin.
-Ben de seni tanıyorsam özgüveni o kadar
yüksek birisi değilsin.
-Belki... Neyse. Şu anda planın benimle
görüşene kadar sessiz kalmak. Buluşma anına saklıyorsun tüm öfkeni. Ağzına
geleni saymayı düşünüyorsun. Belki çocukça ama dövebilirim bile diyorsun
içinden. An itibariyle vazgeçtin bu fikirden. Güç dengesini daha doğrusu
dengesizliğini düşündün. Engel olursam daha çok sinirlenir, hırsını alamazsın.
Bir sürü soru sorup biraz da sövmenin kafana yattığı an şu andır. Belki
boşluğuna getirir bir tokat yapıştırırım diyorsun. Bir ihtimal... Bunu hakettim
değil mi?
Şu an boşta kaldın. Karşılaşma anı gözünde
canlandı. Şimdi de son görüşmemiz. D'nin evindeki... Yağmur, şarkı. "This
might be the last time..." diye sözleri olan. Kafanı toplayıp şu ana
döndün. Dönemedin. İleri gittin azıcık. Karşılaşma anı... Kafana dank etti. Her
zaman yaptığım gibi kollarımı açarsam... Yapmasa keşke diye düşünüyorsun. Ama
üzgünüm yapacağım. Çünkü özledim ve bencilim. Keşke bu kadar duygusala
bağlamasan... Ağlayacaksın biliyorum. Sövsen de sarılsan da tek kelime etmesen
de ağlayacaksın.
Bak ne diyeceğim... Yalnız öyle hemen
celallenmek yok. Beraber diyorum, ne iyi gideriz. Şşşt! Kime diyorum? Tamam
tamam. Şaka! Şaka dedim... Son söylediklerim yani. Tahminlerimin çoğu doğru
çıktı değil mi? Heey!
-Ben seni sonra ararım...





